| Tom
Simpson |
|
stierf
in de Tour
van 1967 op de Mont Ventoux |
Foto:
Cycling |
|
Tom Simpson (geboren in
Doncaster op 30 november1937) was technisch tekenaar en kwam, zoals
zovele Britse en Australische wielrenners destijds (Barry Hoban, Vin
Denson, GraemeGilmore, e.a.) naar Vlaanderen om het vak te leren.
Simpson wordt profrenner in 1959. In 1961 wint hij zijn eerste grote
wedstrijd: de Ronde van Vlaanderen, in 1962 wordt hij de eerste Britse
geletruidrager in de Ronde van Frankrijk, in1963 wint hij
Bordeaux-Parijs, in 1964 Milaan-San Remo en in 1965 de Ronde van
Lombardije en wordt tevens dat jaar wereldkampioen in Lasarte. In 1967
wint hij Parijs-Nice.
Op 13 juli 1967, in
de 13de
etappe van de Tour de France, van Marseille naar Carpentras, bezwijkt
Tom Simpson op de flanken van de Mont Ventoux, totaal uitgeput. Op ca.
1,5 kilometer van de top herinnert een monument blijvend aan deze
grootste Britse renner uit de geschiedenis.
Zie ook Tom Simpson en het boek
De kale berg - op
en over de Mont Ventoux.
|
|
|
|
|
| Joanne Simpson |
|
beklom
De Berg ter nagedachtenis aan haar vader |
 |
|
Tom Simpson had twee
dochters: Jane en Joanne. Joanne was vier jaar oud toen haar vader
stierf. Toen al zei ze dat ze ooit zou afmaken wat haar vader niet was
gelukt: de top van de Ventoux bereiken.
Zondag 13 juli 1997 zou het 30 jaar geleden zijn dat haar vader stierf,
een ideale dag om dit te gedenken en wat ze van plan was ook in daden
om te zetten. De Memorial Tom Simpson 1997 was geboren.
Ze kocht een racefiets en trainde maandenlang dagelijks ettelijke
kilometers door weer en wind om haar doel te bereiken. Ze vertrok
vanuit Sault en bereikte na 2 uur en 15 minuten de top.
Vijf jaar later, weer op 13 juli,
deed ze het nogmaals, maar vertrok nu vanuit haar woonplaats Gent,
tezamen met nog zes andere vrouwen en een man. Allen halen - met of
zonder moeite - de top. Of zoals op het monument van Tom te lezen
staat: 'There is no mountain too high'.
Weer vijf jaar later, op 13 juli 2007, ging Joanne opnieuw naar de
Ventoux. Deze keer om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten
gaan: een trap naar het monument voor haar vader.
Zie ook Tom Simpson Memorials en het boek De
kale berg - op
en over de Mont Ventoux.
|
| |
|
|
| Dominic
Rosé |
|
Eerste Diable
en eerste Cannibale
du Ventoux, beklom zeven keer op
één dag De Berg |
 |
|
De Vlaming Dominic
Rosé (39) is niet alleen een goede mountainbiker
(eindwinnaar recreanten 2 van de Limburgse Mountainbike Trophy), maar
ook een verwoed wielrenner. En eigenaar van fietsenzaak 'Rose' in
Hasselt.
Hij rijdt regelmatig cyclospotieven in België en in Frankrijk
reed hij o.a. de Marmotte en al enkele keren de Mont Ventoux.
'Fietsen is goed zot zijn' is zijn motto en daarom wilde hij dit jaar
vijf keer de Mont Ventoux beklimmen op één dag,
iets wat nog nooit iemand gedaan heeft.
Zondag 1 juni 2003 beklom hij de Mont Ventoux vijf keer en werd daarmee
de eerste DIABLE du Ventoux!
Op 6 september van datzelfde jaar
beklom hij de kale berg maar liefst ZEVEN keer! Een onvoorstelbaar
knappe prestatie!
Meer over de Diable en Cannibale
op de pagina Uitdagingen/NBG De Kale Berg. |
| Foto:François
Hemelaers |
|
|
| |
|
|
| Ruud de Bont
|
|
Eerste Nederlandse
Diable du Ventoux, beklom vijf keer op
één dag De Berg |
 |
|
Ruud de Bont (43) uit
Oisterwijk
(WTC de Doorentrappers, Tilburg) reed op 26
juni jl. vijf keer de kale berg op langs vijf verschillende routes en
werd daarmee de eerste Nederlandse Diable du Mont Ventoux.
Even na zes uur in de ochtend
vertrok hij voor de eerste klim, vanuit Bedoin. Net
vóór half tien in de avond bereikte hij de top
voor de vijfde keer.
Ruud: "Wanneer ik me in ga
schrijven voor 'Cannibale du Mont Ventoux' weet ik nog niet, maar ik
voel dat onze Belgische wielerviend Dominic Rosé niet lang
meer alleen deze titel zal dragen. Wie durft???..of moet ík
het doen???"
Omdat Ruud zich ook had
ingeschreven voor de Ventoux MasterSeries, die op dezelfde dag
plaatsvond, werd hij ook nog Master du Mont Ventoux!
Meer over de Diable
op de pagina Uitdagingen/NBG De Kale Berg.Zie ook Verslag
126.
|
| |
|
|
| Roland Hurtecant |
|
Cinglé du Ventoux,
meer dan
honderddertig keer de Ventoux beklommen |
 |
|
Op
de helling in de voorlaatste bocht van de klim uit
Bedoin passeer je het monument Brugge-Mont
Ventoux. 'Aan de
wielertoeristen en cyclosportieven
voor hun moed en volharding'
, luidt de tekst op de meer dan manshoge steen.
Sinds 1973
organiseert de Bruggeling Roland Hurtecant de monsterrit Brugge-Mont
Ventoux, over een afstand van 1500 km. In de loop der jaren is de rit
uitgegroeid tot een klassieker. De route is elk jaar
anders,
maar start en finish zijn
altijd hetzelfde.
In 1979 krijgt Hurtecant na veel
praten toestemming om een gedenkteken
neer te zetten, op voorwaarde dat de tocht geen eendagsvlieg zal zijn
en dat de tekst op de steen betrekking heeft op alle wielerliefhebbers.
In 2004 werd de tocht voor de
30ste keer verreden. Roland fietste toen voor de
laatste maal mee. Inmiddels heeft hij 132
keer De Berg beklommen...
Meer over Brugge-Mont Ventoux en Fons Moors op de site van Fons Moors.
Meer over Roland Hurtecant in het boek De kale berg - op en
over de Mont Ventoux.
Meer over Brugge-Mont Ventoux op
de Agenda. |
| |
|
|
| Toon Claes |
|
Wim Veris
Beiden deden negen
beklimmingen in 24 uur |
Foto's:
Marc Goyvaerts |
|
 Op
zaterdag 19 juni 2004 om 8 uur vertrekken twintig
renners
vanuit Bedoin voor een hels fietstochtje. Zes van hen trachten 24 uur
aan een stuk de berg op en af te rijden en de rest wil minstens
één beklimming meer doen dan ze in het verleden
gedaan
hebben. Het weer is niet ideaal; het begint al snel te regenen en er
steekt een ijzige wind op. Als de duisternis intreedt wordt het nog
zwaarder: afdalen op een nat wegdek en in het pikkedonker is namelijk
geen sinecure.
Om 5h54 bereikt Wim voor de negende keer die dag de top. Vanwege
maagproblemen ziet hij af van een tiende keer. Twee uur later
verschijnt Toon; ook hij heeft er negen beklimmingen op zitten.
Op
18 juni 2005 hebben Toon Claes en Wim Veris geprobeerd om tien keer in
24 uur de berg op te fietsen... Dit in het kader van de actie Overwin
de Mont Ventoux met rolstoeler Marc Herremans, waaraan 1200
Vlaamse fietsers meededen. Wim kreeg last van zijn maag en
haalde 7 beklimmingen: 'Ik weet nu wel heel zeker dat ik de
tien in mijn benen heb, voor volgend jaar waarschijnlijk!' en
Toon kwam weer niet verder dan 9, maar deze keer had hij als excuus dat
hij vier dagen eerder een sleutelbeen had gebroken: 'De zaak
heeft uitstekend standgehouden en het sleutelbeen voelde na de rit
beter dan ervoor...'
 In
het weekend van 9 en 10 juni 2007 is Toon Claes erin geslaagd tien
beklimmingen te doen binnen 24 uur tijdens het Sporta evenement
"Ventourist/Ventousiast".
Zie ook: pagina Verslag
128 - Toon Claes en Wim Veris, pagina Waanzin op de
Kale
Berg, pagina Dominic
Rosé. |
| |
|
|
Lode de Paepe
|
|
Werd
op 18 augustus 2003 eerste 'Cyclope du Ventoux'
Werd op 16 mei 2007 eerste 'Quatricyclope du Ventoux'
|
 |
|
'Ik had op 25 augustus
2001 al eens op de éénwieler kennis gemaakt met
de reus. Wat ik er toen van opgestoken heb is dat de Mont Ventoux niet
zomaar een molshoopje is waar je eventjes ‘en passage' op
rijdt. Ik heb toen de laatste 12 km van de noordelijke klim gedaan en
toch wel nu en dan eens langs de weg gestaan om op adem/krachten te
komen.'
Op 9 mei 2002 heeft
Lode opnieuw de Mont Ventoux op zijn eenwieler beklommen, helemaal
vanaf Bedoin tot aan de top, zonder af te stappen! Op 10 mei is hij
vanaf Sault omhoog gegaan en heeft hij weer de top gehaald. De poging
vanuit Malaucène kon helaas niet doorgaan wegens
overvloedige sneeuwval eerder die week en wegens een blessure aan de
dijspieren... 'Naar beneden rijden op 10% valt me zwaarder
dan verwacht, niet wat betreft inspanning, wel de belasting op de
knieën. Het bergaf éénwielen is
vergelijkbaar met het naar beneden wandelen van een steile helling, de
belasting is vrij ongelijkmatig (pulserend). De laatste kilometers zijn
bijna niet meer te harden.'
Zie ook de
pagina 3 x op 1 wiel.
Zie verder Verslag 70 en het boek De kale berg - op en over de Mont
Ventoux.
Op de site van Lode staat een filmpje van ca. 7.5 minuut (ca. 19 Mb, dus
iets voor breedbanders), waarop je Lode ziet klimmen (Windows Media
Player).'
Op 16 mei 2007 reed Lode de Galérien op zijn eenwieler en werd daarmee de eerste 'Quatricyclope du Ventoux'. Zie pagina Nieuws. |
| |
|
|
| Bas
Steman |
|
Eerste
Nederlandse Galérien du Ventoux - nr. 59 |
 |
|
'Zwaarder dan de
Marmotte, de
Dolomieten-marathon of dan welke Tour-etappe dan ook. Meer hoogtemeters
dan de Ötztaler radmarathon. Wie Galérien du
Ventoux wil worden, moet een beetje verslaafd zijn. Verslaafd van
fietsen, verslaafd van de Ventoux.'
En verslaafd is hij, Bas Steman, auteur van het boek 'Tinus! Tinus! -
van anorexia tot goud' over Leontien Zijlaard-Van Moorsel. Op 28 juni
1999 reed Bas vanaf Bedoin en zijn toekomstige vrouw Ariane vanaf
Malaucène naar de top om elkaar daar eeuwige trouw te
beloven.
Op 11 juli 2000 reed hij in l'Etape du Tour in 1 uur 23 minuten en 45
seconden omhoog en op 29 juli 2002 wordt hij de eerste Nederlandse
Galérien du Mont Ventoux als hij De Berg vanaf vier kanten
beklimt.
Zie verder Verslag 83 enhet boek De kale berg - op en over de Mont
Ventoux. |
| |
|
|
| Jo
Vaes |
|
werd
Cinglé du Ventoux - nr. 790 - op 70-jarige leeftijd |
 |
|
'Een
kwestie van uithoudingsvermogen en wilskracht', zegt de wielrenner op
jaren.
Jo Vaes bedwong negentien keer de gevreesde
col zonder ook maar één voet op de steile
hellingen te zetten. Vaes: 'Er zijn er veel die er af
moeten. Die verkijken zich bijvoorbeeld op hoe steil dat ding is. Op
een gegeven moment zie je de top, je denkt dat je er bijna bent, maar
dan moet je nog een kilometer of vijf. Die berg, niet normaal, maar ik
loop geen meter. Ik blijf altijd zitten'.
Jo Vaes is 70 jaar oud als hij Cinglé du Mont Ventoux wordt.
Vaes is nummer 790 op de lijst. En hij kan er geen genoeg van krijgen.
In 2003 is hij natuurlijk weer van de partij. 'Voor mij is
het elke keer opnieuw een geweldige uitdaging. Ik krijg er een kick
van. Onder competitie gaan we omhoog. Flink afzien. Maar ik zou het
voor geen goud willen missen'.
Bron: GPD Foto:
PVE/Ralph van de Lisdonk
|
|
|
|
| Remi v.d.
Zijde |
|
was
11 jaar toen hij de Mont Ventoux opfietste |
 |
|
´De
laatste kilometers… ik ben helemaal kapot en met nu
echt een traag gangetje van ongeveer 6 km/u is het heel zwaar. Maar
veel mensen die mij passeren vinden het heel knap en moedigen mij aan
voor de laatste twee kilometers. Ze roepen van alles maar ik versta er
niks van, alleen "bravo!" snap ik. Als ik de laatste bocht in
ga, staan mijn broer en mijn vader op me te wachten. Ik fiets nog even
door, en ja! IK HEB HET GEHAALD!!! Ik heb niet op de tijd gelet, want
ik wilde alleen maar bovenkomen, meer niet.
Ik heb er uiteindelijk met
stops ongeveer 2 uur en 45 minuten over gedaan. Ik was trots op
mijzelf, ook omdat ik als jongste van de familie de Mont Ventoux had
beklommen (mijn broer had het op zijn twaalfde gehaald).
Na een half uur van het mooie uitzicht genoten te hebben (het
was heel helder) en wat drinken op het terrasje, gingen we naar
beneden. Even mijn petje afdoen en gaan (anders waait mijn petje van
m'n hoofd).
Ik heb mijn snelheids-record gehaald op de Mont Ventoux, ik
reed 64 km/u (voor mij ging dat best hard). Ik mocht niet harden van
mijn vader omdat ik geen helm op had.'
Zie verder Verslag 75. |
|
|
|
| Janklaas
Claeys |
|
beklom
op 13-jarige leeftijd De Berg op zijn eenwieler |
 |
|
´Ik
ben Janklaas Claeys, woon in Ieper (B), heb twee broers en een zus. Ik
houd me vooral bezig met wielrennen en circustechnieken. In deze
laatste verkies ik het eenwielrijden boven het jongleren, alhoewel ik
beiden graag doe. De laatste tijd houd ik me bezig met het beklimmen
van bergen. Zo deed ik al de Muur van Geraardsbergen, de Kemmelberg en
onlangs de Mont Ventoux.'
Op 17 juli 2003 reed Janklaas op
zijn eenwieler vanuit Bedoin naar de
top, zonder ook maar één keer een voet aan de
grond te zetten.
'En eindelijk was het zover. Ik zag
de streep! Nog
honderd meter, vijftig meter, twintig meter...
IK HEB HET GEHAALD! Na precies 3 uur steek ik m'n handen in de lucht,
als overwinningsgebaar. JOEPIE!! Ik ben blij, opgelucht, tevreden en
content! Maar ook wat vermoeid. ‘k Besef nog altijd niet goed
wat ik gedaan heb.Zonder deftige voorbereiding heb ik de Mont Ventoux
in 3 uur tijd zonder afstappen op de eenwieler beklommen. Daar ben ik
toch wel trots op.' |
| |
|
|
| Ellen
Musschoot |
|
beklom
op 13-jarige leeftijd De Berg op haar eenwieler |
 |
|
"Op 28
juli 2005
waren mijn papa,
mama, twee zussen en een vriend van mijn leeftijd van plan de Mont
Ventoux te beklimmen, of er toch ten minste eens van te
‘proeven’", mailt Ellen
Musschoot uit
West-Vlaanderen aan dekaleberg.nl.
"Ik
wou ook meedoen maar dan op
één
wiel. We reden met de auto naar Bédoin. Vandaaruit is het
ongeveer 21,5 km tot de top. De eerste 5 km waren nog niet moeilijk.
Daar was het ook helemaal niet steil.
Daarna volgde een klim van 10 km
aan 10 % zonder één meter plat, wat een heel stuk
lastiger was. Ik had voor het laatst gedronken aan het begin van die 10
km.Omdat ik iets rapper ging dan de anderen en zelf geen drank bij mij
had, had ik heel veel dorst toen ik eindelijk Chaket Reynard
bereikte. Dat is een cafeetje op het einde van die 10 steile
kilometers, dus op 6 km van de top.
Toevallig kwam ik daar Ben
Rottiers, Pol uit de reeks ‘FC de kampioenen’
tegen. We
babbelden wat en ik mocht ook wat drinken van hem, wat
héél welkom was! Toen de anderen ook bij Chalet
Reynard
waren, dronken we wat en werd er beslist dat iedereen door zou gaan tot
de top, behalve mijn zus Sofie (11). Zij zou in de auto volgen. De
volgende 6 km (door het zogenaamde maanlandschap) gingen weer wat
gemakkelijker. Daar stopten we ook bij het monument van Tom Simpson. En
even later reden we dan de laatste, steile bocht op en hadden we de top
bereikt! Ik heb er drie uur over gedaan.
Dat was mijn
lastigste, maar zeker ook leukste eenwielerdag totnogtoe!" |
| |
|
|
| Kris Morren |
|
werd
met 3 Cinglés op 1 dag 'Adelaar van de Ventoux' |
Foto:
Willy Reuvis
|
|
Mont
Ventoux, zaterdag 18
juni 2005. Zo'n 1200 Vlamingen gaan met Sporta de berg beklimmen. 1x,
2x, 3x of meer. Een beetje in de schaduw van de gedoodverfde
recordjagers reed Kris Morren aan een konstant tempo, maar zonder
kompleksen de berg op en af.
Na vijf maal kreeg hij vrouwtje Ingrid in
zijn zog, die intussen zelf ook tweemaal met de fiets tot boven was
geweest. Tegen 7u 's morgens had Kris 9 beklimmingen (3
Cinglés)
op zijn naam staan en tikte daarmee de snelste tijd af van de drie
deelnemers die aan 't zelfde aantal waren gekomen.
Bij aankomst zag hij
er nog relatief fris uit, alleen een beetje onwennig bij al deze
media-belangstelling.
De enige adelbrieven die Kris uit 't verleden kon aanhalen was een
aantal malen "goud" in de diverse cyclosportieves in België.
Hiermee werd Kris Morren uit Tienen de eerste Adelaar van de Ventoux
met het grootst aantal beklimmingen in de kortste totaaltijd (volgens
de reglementen en organisatie van SPORTA vzw). En hiermee heeft hij
zich zeker ook in de Galerij van de Giganten van De Kale Berg gefietst! |
|
|
|
| Marc
Herremans |
|
beklom
in zijn rolstoel de kale berg |
Foto:
Willy Reuvis
|
|
'Op
een dag zag ik beelden van de 'Ironman'
van Hawaï op
tv. Die beelden zouden op vele vlakken een heel grote impact hebben op
het vervolg van mijn leven. Die sport werd immers de sport waarvoor ik
vanaf mijn 16de aan het trainen was en waar ik ooit de allerbeste in
zou en wou worden. In de daarop volgende jaren behaalde ik tal van
overwinningen of ereplaatsen en werd ik twee maal 8ste op het
wereldkampioenschap volledige triatlon.
Alles verliep dus heel vlot, maar in 2002 sloeg het noodlot toe en brak
ik tijdens een fietstraining in een afdaling mijn rug. Weg droom, weg
leven... Ik had een complete dwarslaesie en dat betekende het einde van
mijn triatloncarrière. Maar ik zag al snel in dat vechten de
enige manier was om voor mijn omgeving en mezelf terug iets van mijn
leven te maken. Ik wou terug een leven van sport en avontuur en acht
maanden na mijn ongeval lag ik terug aan de startlijn in Hawaï
en
richtte ik de foundation TO WALK AGAIN
op. In 2003 en 2004 finishte ik als rolstoelatleet terug de Iron Man
van Hawaï. De wedstrijd die ik ooit als valide wou winnen, kon
ik
niet meer winnen. Maar de eindstreep halen op mijn armen, een stuk van
mijn borst en het sterkste wat een mens bezit, het hoofd, was een
overwinning die zoveel betekende, dat het me deed inzien dat niets
onmogelijk was als je er maar in geloofde en voor vocht.'
Op 18 juni 2005 reed Marc met zijn rolstoel vanaf Bedoin de Mont
Ventoux op. In zijn dagboek op zijn website
schrijft hij: 'Doodvermoeid
door de bloedarmoede, de hectische voorbereiding en de lange reis heb
ik weer al mijn reserves moeten aanspreken om op 3u58 boven te geraken.
Het was een prachtig evenement en een prachtige berg; spijtig genoeg
heb ik er niet echt van kunnen genieten.'
I'ts all in the mind and
Nothing is impossible
So
Keep the spirit
Never give up
and ENJOY LIFE |
Foto:
Willy Reuvis
|
|
| |
|
|
| Edwin
Kamp |
|
1e Nederlandse Cannibale du Mont
Ventoux - 1e Grandonneur du Mont Ventoux -
1e Heerser van de Ventoux |
|
Edwin Kamp - Heerser van de Ventoux
|
|
Op 9 mei 2005 reed hij de Galérien
(vier keer de Mont Ventoux op één dag) en hij
constateerde dat hij 'nog wat over had', dus meldde hij zich terstond
bij het NederBelgisch Genootschap De Kale Berg aan
voor de Diable. Of toch maar de Canninbale?
'Kantoorklerk' Edwin Kamp
twijfelde nog, maar wilde toch wel dolgraag de eerste Nederlandse
Cannibale du Ventoux worden.
Tot nu toe was er slechts
één man die de titel 'Cannibale' had verworven en
dat was
de Vlaming Dominic Rosé. Hoogste tijd
dus om een Nederlander aan dat tabelletje
op dekaleberg.nl
toe te voegen. En dus schreef Edwin zich in - na overleg met zijn vrouw
- voor de Cannibale.
Op 25 juli vertrok Kamp om 2.45 u vanuit Bedoin voor zijn eerste
beklimming. Om 22.00 uur stond hij voor de zesde keer op de top. De
Zwolse gemeenteambtenaar werd al die tijd begeleid door zijn vrouw
Jacq, die als een volleerd ploegleider op het juiste moment op de
juiste plaats bleek te zijn. 'Zonder haar had ik het nooit
gered.' Edwin schreef een uitvoerig verslag
van zijn beklimming en vertelt ook over zijn voorbereiding.
Op 24 augustus werd zijn prestatie door het NBG De Kale Berg
gehomologeerd. Zie ook pagina Nieuws.
Op 5 mei 2006 werd Edwin Kamp de eerste Grandonneur du Ventoux door de
berg drie keer op één dag via de mountainbikepaden op te
rijden. Ook deze prestatie werd gehomologeerd, op 19 mei 2006.
Zie Verslag 139.
Op 2 mei 2006 heeft hij ook nog even de Cinglé gereden. Edwin is nu ook nog Cinglé du Mont Ventoux nr. 1573.
Op 7 mei 2007 werd Edwin Diable en drie dagen later Forestier. Hij heeft nu alle titels van de Club des Cinglés en het NBG De Kale Berg en verdient daarmee de eretitel Heerser van de Ventoux.
Zie Verslag 150. |
| |
|
|
| Irene v.
Droffelaar |
|
was
9 jaar toen zij de Mont Ventoux opfietste |
 |
|
"Meisjes kunnen
dit best!" reageert Irene van Droffelaar uit Edam laconiek
als wij van dekaleberg.nl dit toch wel heel knap
van haar vinden. "Hoe ongewoon is het dat kinderen zich
hieraan wagen?", vraagt haar vader zich af.
"We hebben de hele rit gemaakt, vanaf de camping van Sault tot de top
en weer terug. Tot Chalet Reynard was vooral het eerste stuk, vanuit
het dal bij Sault totdat je zigzaggend de berg op gaat, het zwaarst.
Het latere stuk naar het Chalet viel ons reuze mee. Op het terras
hebben we eerst lekker gezeten en de eerste ervaringen op ons in laten
werken. Van tevoren hadden we verwacht dat we in ieder geval tot het
Chalet zouden komen. Maar aldaar aangekomen en de top in zicht was,
wilde iedereen verder en wisten we dat het die dag zou lukken. De berg
werkte mee door het weer (niet te warm, 22 C, niet veel wind), we
voelden ons goed voorbereid door eerdere tochten over cols en de ritten
met bagage en de juiste 'geest' heerste ook. De ervaring leert ons dat
we voor tochten met bagage in vlak land moeten rekenen op 10 km/uur
gemiddeld over de dag. Voor deze tocht van 26 km (plus de kilometers
vanaf de camping) rekenden we 5 km/uur. We vertrokken om 10 uur en
waren om ca. 14.45 uur boven. Iedereen vond het fantastich om bovenop
te staan en de euforie te voelen na die geweldige inspanning tijdens
die laatste 6 km".
Zie ook pagina Nieuws-archief 2005. |
|
|
|
| Aarjen
Peeters |
|
met 14
jaar jongste Cinglé der Nederbelgen |
 |
|
´Binnen twee weken
vertrek ik weer op
reis... Naar de Mont Ventoux, ja opnieuw. Dit jaar ga ik samen met m'n
zus de Cinglé rijden.
Ik heb gevraagd
aan Ms. Pic of het
mocht en hij zei dat het ok was dat ik nog geen 18 jaar was. Nu zie ik
bij jongste Cinglé staan: 14 jaar, maar is dit een jongen of
een meisje? en hoeveel maanden was hij/zij toen? Want ik ben nu ook 14,
en misschien word ik dan wel de jongste ooit.'
Dit mailde Aarjen
Peeters uit Haaltert (B) naar dekaleberg.nl. Op 8 augustus 2005 is
Aarjen Cinglé geworden, samen met zijn zus Haaike (18). De
allerjongste Cinglé is hij niet geworden - dat is een
Fransman, maar hij is wel de jongste Cinglé onder de
Nederbelgen.
Op zijn website vind je een prachtig filmpje met als titel: Highway to Hell of
Stairway to Heaven? van zijn beklimming. |
| |
|
|
| Jolke
Roozen |
|
met 17
jaar allerjongste Galérien internationaal |
 |
|
Jolke Roozen uit Haarlem (NL) is de jongste
Galérien ooit, blijkt uit de gegevens van dekaleberg.nl en
Christian Pic, Président-fondateur van La
Confrérie des Cinglés du Ventoux. Op 9 augustus
2005 werd hij Galérien nr. 194. Ruim een jaar eerder werd
hij Cinglé.
Jolke heeft zich nog
niet gemeld voor de Diable of Cannibale, maar hij heeft nog even de
tijd om ook in dat illustere gezelschap de jongste te worden...
Lees zijn verslag
138 en
pagina Nieuws. |
| |
|
|
| Snel naar: |
|
gilde der malloten
nbg de kale berg |
| |
|
|
| |
|
|
