 |
| MonVenTout (voorheen Willy's Weetjes) - Archief Aflevering 11-20 |
|
| MonVenTout (voorheen Willy's Weetjes) - Archief Aflevering 11-20 |
Onze Vlaamse vriend Willy Reuvis vertoeft regelmatig op en rond de kale berg. En dan kom je wel eens wat tegen en dan maak je wel eens wat mee. Regelmatig deed hij hier verslag van zijn belevenissen, maar hij is nu weer helemaal terug met een aflevering over "gegeerde Vlaamse verkeersborden"... Wat-ie daar nou weer mee bedoelt??? Zie ook de oproep onderaan deze aflevering. |
|
MVT/WW
nr. 20 - d.d. 15
januari 2006 Zeg nooit "nooit"... (zeker als je 't over de Ventoux hebt!) deel 2 deel 1 Nog een doortocht in 't bos en warempel, daar komt de besneeuwde top in zicht. Ze laat 't laatste bos achter zich en fietst in volle zon. Nog een korte drinkstop. 'Allez Joëlle, aan eigen ritme, niet forceren, je moet nog tot aan de chalet.' Nu begint 't toch lang te duren, maar aan een regelmatig tempo vordert ze en ziet ze Perrache, nog 4 km. Ze spreekt zichzelf moed in door dit te vergelijken met de gekende afstand van Mormoiron naar Flassan. Da moet lukken... En ze begint al aan haar uitdagers Lex en Willy te denken... dat ze hen kan laten weten dat ze 't gehaald heeft. Ze "moet" slagen en dan zullen de jongens heel tevreden zijn. Het bord van Chalet Reynard langs de weg komt in zicht. Ze weet dat het een valstrik is en dat er nog wel wat te wachten staat. Maar dan steeds meer ijs op de weg en smeltende sneeuw (foto 1). Het wordt moeilijk om vooruit te raken, het wordt een echte glijbaan. Er zit niks anders op dan een kwartiertje verder te stappen met de fiets aan de hand. Pff, geen geluk. Dat kan toch niet dat ik al stappend ga eindigen. De moed zakt in haar doorweekte schoenen. Met de moed der wanhoop doet ze verder. Oef, de weg is terug vrij. Snel weer de fiets op om deze kleine helling aan te vallen, nog een linkse bocht en wat ziet ze een beetje verder? Juist de eerste houten chalets en de loodsen. Een diepe zucht, ze weet dat ze overtuigd was dat ze 't zou halen. Ze is er bijna en voelt dat ze nog krachten over heeft en voor ze 't weet komt ze aan bij het Chalet... een brede glimlach tot achter haar oren (foto 2). En haar bodyguard is nog niet aangekomen! (foto 3) Ze vindt 't zelfs spijtig dat 't verder volledig onder de sneeuw ligt... anders was ze zeker verder gefietst tot aan de slagboom... en wie weet! Het is intussen 14u. Haar goede fiets met kleine versnellingen en slicks van 650 waardoor ze niet snel vorderde maar wel aankwam "en très bonne forme"! En nu is zij er rotsvast van overtuigd dat ze terugkomt... voor de top; en dat je nooit moet zeggen "nooit".
Hiermee krijgt Joëlle de titel van "eerste Witte Vos van de Ventoux", "1er Renard Blanc du Ventoux" (foto 4). Want wie haalt 't in z'n hoofd om op nieuwjaarsdag 1300 m hoogteverschil te overwinnen als eerste uitdaging? Op een moment dat de meesten nog in hun bedje liggen! Nieuwe challenge: "Renard du Ventoux" , " Vos van de Ventoux", Fox of the Ventoux" voorwaarden: vrouwelijk ........ eerste wapenfeit is beklimming van de Ventoux. ........ eerste jaar fietsen (in de bergen...) ........ aanmelden bij Joëlle! De originele Franse versie vind je in Verslag 137. MVT/WW nr. 19 - d.d. 6 januari 2006 Zeg nooit "nooit"... (zeker als je 't over de Ventoux hebt!) deel 1  Al
enkele jaren zijn Lex en Ikke druk bezig geweest om Joëlle
(van Bedoin
Location) de Ventoux te laten
fietsen. In de schaduw van de
Ventoux slijt zij haar dagen tussen fietsen en pizza's. Op tijd en
stond laat ze ons interessante nieuwtjes en prachtige foto's van "onze
Berg" geworden.Maar zelf de berg op rijden, dat... jamais! (niet ja... mais!). Het klonk steeds even kategoriek... Maar enkele maanden geleden is zij langzaam aan beginnen trainen. Want fietsen heeft ze nooit gedaan. Tegen 't einde van 't jaar geraakt ze overtuigd van haar eigen kunnen, zowel fysiek als moreel. Nu was 't nog de kat uit de boom kijken voor een goede dag om haar aanval te wagen. Op nieuwjaarsdag is 't dan zo ver. Na een mistige morgen krijgt de zon de bovenhand. Joëlle acht 't moment gekomen. Het was nochtans de ganse week goed koud geweest. Snel de overschot van de spaghetti als ontbijt en een amandelcroissant. Omstreeks half twaalf staat Joëlle aan de start in Bedoin. Voor 't geval ze de klop van de hamer zou krijgen, vertrekt haar kozijn, een gedreven ventousiast, een uurtje later om haar gezelschap te gaan houden. Tot achter de 7 bochten (foto 1) was ze al geweest. Vanaf daar, na een uurtje peddelen was 't onbekend terrrein. Ze spreekt zichzelf moed in... nog anderhalf uur klimmen, wat ik al gedaan heb, telt niet. Dus nog 9 km stoempen, duwen met de kleinste versnelling. Even een korte pauze voor een speed gel en een slok. Terug de fiets op. Ola, daar is 't Maison forestière Jamet (foto 2) al. Naar 't schijnt zou 't nu effen minder zwaar zijn. Een ferme brok zit er al op! Zij heeft nog de tijd om te genieten van de omgeving, de zon die door de bomen glinstert en sneeuw op de boord van de weg. De omgeving is prachtig. Op haar eigen ritme vordert ze verder en voor ze 't weet komt ze aan de steile rechtse bocht (foto 3), even voet aan de grond en weer een "cap" overwonnen...
Nu begint 't toch lang te duren, maar aan een regelmatig tempo vordert ze en ziet ze Perrache, nog 4 km. Ze spreekt zichzelf moed in door dit te vergelijken met de gekende afstand van Mormoiron naar Flassan. Da moet lukken... En ze begint al aan haar uitdagers Lex en Willy te denken... dat ze hen kan laten weten dat ze 't gehaald heeft. Ze "moet" slagen en dan zullen de jongens heel tevreden zijn. Deel 2 MVT/WW nr. 18 - d.d. 19 oktober 2005 Kuieren aan een slakkengangetje over godvergeten asfaltlintjes aan de Ventoux!  Kennen
jullie 't wegeltje (Vlaams voor 'weggetje',
Red.) dat van Caromb rechtstreeks door 't groen naar
Crillon-le-Brave leidt? (zie kaartje links) Zo
niet, is dat wel een gaatje in je Ventoux-cultuur. Het doet een beetje
denken aan de weg naar 't Lac de Paty. Bovendien zijn beide goed te
kombineren voor een kort kennismakingsritje ter plaatse.Telkens ik aan Onze Berg vertoef kan ik 't niet laten enkele kleine opwarmingstochtjes langs dit wegeltje te maken. En ik heb er al 't één en ander meegemaakt. In Caromb neem je in het centrum op de eenrichtingsweg rechts de "chemin de Crillon". Vertrek je in Crillon, dan neem je de "chemin de Caromb". Het wegeltje slingert zich tussen de wijnstruiken en een klein bosje. Hier heeft men kartonnen snelheidsborden geplaatst van "30 km". En terecht.
Halverwege is er bovendien een bultje, waar je in paniek naar de kleinste versnelling zult grijpen. Daarenboven is dat een wegeltje om aan een slakkengangetje te doen. En onlangs kwam ik er warempel een reuzeslak tegen... Mijn medefietser zag zich werkelijk de weg versperd... (foto 3, 4 en 5). Ik heb 't beestje met huizeke mooi opgenomen en in 't gras gedeponeerd. Ik wou geen 22ste dodelijk ongeval op mijn geweten.
Het was ook hier dat ik de schilder aantrof die enkele doeken van de Ventoux aan 't schilderen was (zie WW nr. 9). Verder bergop kom je aan de voet van 't dorpje Crillon (foto 6).
En van uit Crillon laat je je vrijwielend afzakken naar Bedoin om nadien op een terrasje een fris pintje, of verse escargots te nuttigen! addendum: Ik heb onlangs van Joelle vernomen... dat ze die slak een tijdje is kwijt geweest... Op een dag is zij 't slakske terug tegengekomen (...ik veronderstel niet dat dit voorbij de Chalet Reynard moet geweest zijn). Dan heeft zij 't verder liefdevol verzorgd... tot... ...maar de ontknoping stel ik voor 't Joelle zelf te vragen bij je volgende bezoek aan Bedoin Location. ...en de eerste die 't kan raden... krijgt de apéro gratis... MVT/WW nr. 17 - d.d. 13 augustus 2005 Mag 't wat meer zijn? Op deze site is er enige tijd geleden weer heel wat commotie geweest over de exacte hoogte van onze Kale Berg. Het is niet de bedoeling een wetenschappelijke bloemlezing te geven. Dat is reeds op andere sites gebeurd. Maar als we zo links en rechts wat rond kijken en terug in de tijd gaan, komen we tot eigenaardige vaststellingen En wat zijn we zoal op onze zoektocht tegengekomen?
Een foto van Luci, verhaal in 't weblog uit de jaren 1980 laat ons een bord zien... zonder hoogtemeters (foto 2). Verder hebben we van 't beruchte bord op het terrras nog een uitvoering gevonden met een hoogte van 1909 meter (foto 3). Verder zijn er momenteel nog heel wat elementen die het over 1909 meter hebben. Zowel het bord bij het buitenrijden van Malaucene als Bedoin zijn eensgezind (foto 4 en 5). Ook de Ventouxtrui (foto 6) van onze correspondente Joelle van Bedoin Location hanteert dezelfde cijfers. Maar dat de Fransen 't zo nauw niet nemen met cijfers weten we ondertussen al. Op foto 5 spreekt men zelfs van een hoogteverschil van 1909m... Ook de mijlpaal bij 't overschrijden van de top is niet eensgezind. Een foto uit 2000 toont ons een verplaatsbare borne van 1912 m (foto 7). Verder zijn we nog een klassieke borne van 1912 m tegengekomen, maar hebben geen idee waar die ooit gestaan heeft (foto 8).
De laatste jaren stond er een paal van 1900 m. Maar ook vorig jaar is die verdwenen, waarschijnlijk meegenomen door souvenirjagers. Het enige wat overblijft is nog een betonnen sokkel (foto 9). Maar ook hier hebben diverse exemplaren gestaan. Eerst bevond het paaltje zich op 37 km (foto 10) van Carpentras, later op 36 km (foto 11) en ten slotte verdween de afstand helemaal (foto 12).
De persoon die verantwoordelijk is voor deze hetze, zien we hieronder (foto 13) bezig met schilderen... Hij zou ons uitsluitsel moeten kunnen geven over de exacte hoogte. Bij ons volgende bezoek gaan we trachten hem te kontakteren. De meesten hebben ook vastgesteld dat het originele bord op 't terras in de loop de jaren eenvoudig overschilderd is (foto 14 en 15).
Anderen hebben 't nog diplomatischer opgelost. Bewijs te vinden op deze Engelstalige site. Hier vermelden twee tabelletjes de beklimming langs Malaucène en Bedoin. Via Bedoin ligt de top volgens de tabel op 1909 m. En via Malaucène op 1912 m Op de site www.salite.ch vinden we dezelfde cijfers weer bij de respektievelijke grafieken: www.salite.ch/ventoux2.htm en www.salite.ch/ventoux3.htm En op volgende Engelstalige "Mountain site" spreekt men nog van de oudbollige 1895 meter! Voor meer gegevens over de Ventoux wordt er verwezen naar de site van DEKALEBERG! Een andere Engelstalige site houdt 't bij 1910 m. En de lokale site lemontventoux.net spreekt in zijn kommentaar over 1912 m, maar de (minder recente) grafieken houden het nog steeds bij 1909m! En Mr. Pic van de Cinglé-club zweert ook bij 1909 meter.
En ik zou zeggen daarmee is 't probleem... op z'n Frans opgelost! Maar wij Belgen, breken er ons hoofd nie over en planten er onze vlag (foto 18), of dat nu 1895, 1909 of 1912 meter is en drinken er een grote pint op (foto 19). Scholllllllll! MVT/WW nr. 16 - d.d. 29 juni 2005 Ventousiastendag van de eerste Adelaar... Gedurende een week peddelden we in de schaduw van onze berg. Geen moment verloor DKB ons uit 't oog, en wij HEM evenmin. Onze harten begonnen sneller te slaan en de adrenaline steeg langzaam maar zeker. In ons groepje peddelde een zekere Kris rustig mee die langs zijn neus vertelde om voor 9 (zeggen en schrijven NEGEN) te gaan. Aanvankelijk sloeg ik er geen acht op... maar stilaan liet ik aan de anderen horen wat deze Kris in zijn kopke had gestoken... In 't begin pruttelde hij wat tegen... maar naar 't einde van de week kon hij niet meer terug. Bovendien had hij op 't thuisfront gewed met zijn vrienden. Aanvankelijk dacht ik dat 't grootspraak was, maar de realiteit bewees duidelijk dat Kris goed wist waarmee hij bezig was. Het werd een beetje een overwinning van de eenvoud, zonder record-tijden, maar fietsen aan konstant tempo en zichzelf onder kontrole houden, zonder ook maar één tikkeltje stress. De nachtelijke afdalngen naar Sault vermijden wegens 't gevaar, maar wel via Malaucène... kleine details, maar die er toch op wijzen dat hij heel beredeneerd met zijn uitdaging is bezig geweest.
Een beetje in
de schaduw van de gedoodverfde recordjagers reed Kris Morren aan een
konstant tempo, maar zonder kompleksen de berg op en af. Na vijf maal
kreeg hij vrouwtje Ingrid in zijn zog, die intussen zelf ook tweemaal
met de fiets tot boven was geweest. Tegen 7u 's morgens had Kris 9
beklimmingen (3 Cinglés) op zijn naam staan en tikte daarmee
de snelste tijd af van de drie deelnemers die aan 't zelfde aantal
waren gekomen. Bij aankomst zag hij er nog relatief fris uit, alleen
een beetje onwennig bij al deze media-belangstelling.
WW nr. 13 - d.d. 6 april 2005De enige adelbrieven die Kris uit 't verleden kon aanhalen was een aantal malen "goud" in de diverse cyclosportieves in België. Hiermee werd Kris Morren uit Tienen de eerste Adelaar van de Ventoux met het grootst aantal beklimmingen in de kortste totaaltijd (volgens de reglementen en organisatie van SPORTA vzw). En hiermee heeft hij zich zeker ook in de Galerij van de Giganten van De Kale Berg gefietst! Hier enkele foto's... 1e foto: Voor de vijfde maal boven omstreeks 20u, met op de achtergrond de juist aangekomen Marc Herremans.. 2e foto: Kris met vrouwtje Ingrid tijdens de voorbereiding rond de Ventoux, enkele dagen voor D-day. 3e foto: Kris bij 5e aankomst. 4e foto: Kris samen met Wim Veris. 5e foto: Kris met mooie trofee. 6e foto: Nadat meer dan 2000 Belgen over de top zijn gefietst, waardoor de top 2 cm is gekrompen, mocht de Belgische vlag niet ontbreken. Hiervoor werd zelfs een zware hijskraan aangevoerd! Zie ook pagina Nieuws. MVT/WW nr. 15 - d.d. 3 juni 2005 L'ascension du Ventoux (2) Maar ook in de schaduw van de Ventoux ontdekken we telkens weer leuke dingen. Langs de prachtige route van Bedoin naar Malaucène via de Col de la Madeleine treffen we soms een kudde lama's aan. Hieronder enkele prachtige foto's. (foto 1 -3)
Ook de inwendige mens heeft soms wat nodig en na een zware fietsdag willen we soms wel eens doorzakken. Hier enkele mogelijkheden. In Entrechaux, op 4 km van Malaucène, bevindt zich restaurant L'Ancienne Poste in de schaduw van de kerk. Voor een schappelijke prijs zijn hier originele menu's te verkrijgen. Zowel de patron als zijn echtgenote zijn de vriendelijkheid zelve... En aan de achterzijde in het tuinrestaurant heb je een prachtig zicht op de Ventoux, waar je enkel de vogeltjes hoort en om het half uur de torenklok. (foto 4 -5)
En mocht je ooit in Les Florans in Bedoin gelogeerd zijn is de kans groot dat je van op je slaapkamer een prachtig zicht hebt op de Ventoux... Je kan er 's avonds naar de verlichte top kijken, de wolken over de top zien razen, de paraglijders zien afdalen en als je heel goed luistert de fietsers op de top horen knarsetanden... Bovendien is er elke avond animatie. En 't krioelt daar ook van cyclo's waar 's avonds aan de bar heldenverhalen kunnen uitgewisseld worden. (foto 7 -8)
MVT/WW nr. 14 - d.d. 12 mei 2005 L'ascension du Ventoux (1) Een beetje overrompeld door 't prachtige programma dat de Toeristische Dienst van Bedoin aanbood tijdens 't verlengde weekend van hemelvaart besloten we met enkelen zuidwaarts te toeren. We kwamen juist een dag te laat om 't exploot van webmaster Lex en Tante Line te kunnen beleven. We merkten wel nog 't enorme oliespoor op dat Tante had achtergelaten! Maar op haar ouderdom is 't haar vergeven.
Door de aangekondigde werken in de omgeving van Metz verkozen we via Marche, Bouillon, Reims, Langres richting Dijon te rijden. Dit liep gesmeerd over de 4-baansvakken. Het betekende wel een ommetje van een goede 50 km op onze teller. Onderweg maakten we kennis met de prachtige gele koolzaadvelden (foto 1). De werken aan de parking tegenover 't gemeentehuis in Bedoin waren beÎindigd en een autovrije ruimte lag er rustig bij bij de vallende avond (foto 2 en 3).
De sportactiviteiten trokken niet overdreven veel deelnemers. Het was trouwens de eerste maal dat deze wedstrijden georganiseerd werden. Richard Virenque maakte er zijn opwachting en gaf 't hondje van Joelle een autentieke gesigneerde Virenque-pet kado (foto 6 -9). Ook Jeanine Longo verscheen aan de start van de klimtijdrit en raakte boven in 1u20. We zien haar vooraan in 't midden op de eerste vertreklijn (foto 10 - 11). De beklimming van Bedoin werd in de voormiddag langs beide zijden verkeersvrij gehouden. Waarschijnlijk een overbodige luxe, maar een goede oefening voor 't Sporta-exploot van 18 juni.
De afdalingen waren nog hallucinanter. Dank zij mijn gewicht dat mij bij de beklimming meer parten speelde, was de afdaling nog doenbaar. Maar steeds moest je er rekening meehouden dat achter elke draai een geweldige windstoot je een halve meter opzij zette.
Beneden was 't 20 graden maar boven vlogen de ijsklontjes van de zendmast te pletter tegen onze helmen. Aan de diverse zijden lagen nog plekken sneeuw langs de weg (foto 12). Aan de noordkant naar Malaucene stroomde 't smeltwater nog op diverse plaatsen over de weg en zorgde voor gevaarlijke situaties bij het afdalen... Er diende ook opgelet te worden voor keien op de weg. Elke beklimming en afdaling van onze berg is telkens toch weer een nieuw avontuur, waar steeds onverwachte situaties de kop opsteken. Onze Berg nodigt uit... Het eerste lentezonneke heeft al volop zijn werk gedaan. De laatste sneeuw is al een tijdje verdwenen, zelfs op "onze" Berg. De webcam toont ons nog steeds 't lentezonneke van 21 maart over de top en is waarschijnlijk aan zijn voorjaarsslaap begonnen.  Intussen is ons oog gevallen
op 't onuitgegeven programma van Bedoin tussen 5 en 8 mei ter
gelegenheid van Hemelvaart. Werkelijk om duimen en vingers af te likken
waar eenieder van 't gezin zich kan uitleven. Gedurende 4 dagen staat
alles in 't teken van de tweewieler in de schaduw van El Ventoussimo!
Zie ook de Agenda.In de omgeving van Chalet Reynard, diverse wedstrijdjes voor de kleinsten, van 9 tot 14 jaar. Ook de dappersten der Belgen en Nederlanders kunnen tot 't uiterste gaan duelleren op de flanken tijdens de diverse mtb-wedstrijden. De afstanden worden binnen de perken gehouden. En het gaat bergafwaarts richting Bedoin, waar cafés genoeg zijn om de dorstigen te laven. D-day is zaterdag met de klimtijdrit vanuit Bedoin naar de Top... Velen zijn geroepen... en hopelijk evenveel uitverkoren! Bovendien wordt 't parcours vanaf St Estève verkeersvrij gehouden en komt er geen enkele volgwagen op. De terugkeer is voorzien via de prachtige afdaling van Malaucène. En hij die geen nood heeft om zich de beste te wanen, maar wil genieten van deze onvergetelijke omgeving zijn er eveneens gewone tochten voorzien! Vrijdag met de mtb in de omgeving van Chalet Reynard en zaterdag op eigen ritme de beklimming. Wat kan een sportieve fietser zich nog meer wensen? Misschien een lekkere Côte du Ventoux nadien! En voor zij die dan nog niet aan hun trekken zijn gekomen is er zondag de Lekkerbekkentocht, waar je onderweg kan proeven van de diverse regionale specialiteiten. En ben je op tijd dan kan je je nog inschrijven voor een lekkere provençaalse maaltijd. En bij Bedooin-Location krijgt dekaleberg.nl-abonnee zowaar een originele verrassing. Ik zou zeggen, heb je dat weekend geen familiale communie-verplichtingen... als de bliksem op zoek naar een verblijf. De inschrijvingen variëren tussen 12 en 20 Euro, maar hiervoor krijg je tal van bevoorradingen en prima organisatie. Elke deelnemer krijgt een armbandje waardoor hij toegang krijgt tot de respectievelijke bevoorradingszones. Dit wordt waarschijnlijk een opwarmertje en een eerste test voor het Sporta-weekend van 18 juni. Heb je tijd over, misschien de gelegenheid om eens een kijkje te gaan nemen in 't vooruitzicht van de Big Bang. En laat intussen ons ventoux-hartjes al maar wat sneller kloppen... met enkele ongewone Chalet Reynard-kiekjes
WW nr. 12 - d.d. 13 februari 2005 De plezante uithangen aan de Ventoux Met 't gure winterweer buiten is 't nu zeker niet 't moment om met parapente, of paragliding bezig te zijn. Maar soms vertoeft een mens al in hogere regionen. De fietskriebel zoekt al een weg door onze aders. Even een moment om de Ventoux van uit de lucht te bekijken.
Bij mijn volgende bezoek heb ik dat dan goedgemaakt. Eerst en vooral stond de zonsopgang op 't programma en er doken warempel regelmatig geluidloze luchtmatrasjes op in de helblauwe hemel. En daar heb ik ééntje op gedronken! Tijdens één van mijn volgende beklimmingen op een verloren zaterdag kwam ik zelfs bijna, bij manier van spreken, in botsing met 't fenomeen. In de omgeving van Restaurant Vendran, kant Bedoin, hadden ze blijkbaar een platform van waar touwtjeshangers opstegen en met de nodige kunde zelfs na een tijdje terug konden voet aan grond zetten. Waarschijnlijk een kwestie om niet telkens met dat grote doek terug de beklimming te moeten maken. Ik vond 't wel de moeite om dit fenomeen van nabij even te volgen. Ik vergat er zowaar effen bij dat ik gekomen was voor de top. Misschien ook meegeven dat 't enkel tijdens 't weekend en bij mooi weer de moeite loont met 't hoofd naar de wolken te lopen! Hieronder nog enkele prachtige beelden waarvan we momenteel enkel kunnen dromen. Uiterst rechts: prachtig zicht op Ventoux en luchtmatras vanuit vakantiecentrum Les Florans te Bedoin.
WW nr. 11 - d.d. 28 januari 2005 SlakkenFestival Wanneer ik weer eens aan een slakkengangetje in de omgeving van onze Berg ronddwaalde en mijn aandacht even afdwaalde van Big Brother werd op de weg Flassan naar Ville sur Auzon mijn aandacht getrokken door een massa witte vlekjes op 't struikgewas. En dat heb ik enkel daar gezien verspreid over een afstand van enkele kilometers. Nergens anders heb ik dat daarna nog opgemerkt. Het was toen eind augustus en ik heb ook geen idee of 't seizoensgebonden is. Natuurlijk heb ik dat digitaal vastgelegd voor jullie. Het lijken kleine slakjes te zijn die op alle soorten plantjes zitten. Navraag leerde mij dat men dat in 't Frans courant "morguettes" noemt. En dat ze zelfs zouden opgegeten worden... Of dit laatste echt waar is, weet ik zo niet.
Mocht iemand er 't fijne van weten, of een goed recept... laat maar horen... Op ' t prikbord is er nog plaats genoeg. Willy's Weetjes 1-10
|
