 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
MonVenTout (voorheen Willy's Weetjes) Archief aflevering 11-20Willy Reuvis vertoeft regelmatig op en rond de kale berg. En dan kom je wel eens wat tegen en dan maak je wel eens wat mee. Regelmatig doet hij hier verslag van zijn belevenissen. MVT/WW
nr. 20 - d.d. 15
januari 2006
Hiermee is
nogmaals bewezen dat
je met de juiste instelling heel ver geraakt. MVT/WW nr. 19 - d.d. 6 januari 2006 Zeg nooit "nooit"... (zeker als je 't over de Ventoux hebt!) deel 1  Al
enkele jaren zijn Lex en Ikke druk bezig geweest om Joëlle
(van Bedoin
Location) de Ventoux te laten
fietsen. In de schaduw van de
Ventoux slijt zij haar dagen tussen fietsen en pizza's. Op tijd en
stond laat ze ons interessante nieuwtjes en prachtige foto's van "onze
Berg" geworden.Maar zelf de berg op rijden, dat... jamais! (niet ja... mais!). Het klonk steeds even kategoriek... Maar enkele maanden geleden is zij langzaam aan beginnen trainen. Want fietsen heeft ze nooit gedaan. Tegen 't einde van 't jaar geraakt ze overtuigd van haar eigen kunnen, zowel fysiek als moreel. Nu was 't nog de kat uit de boom kijken voor een goede dag om haar aanval te wagen. Op nieuwjaarsdag is 't dan zo ver. Na een mistige morgen krijgt de zon de bovenhand. Joëlle acht 't moment gekomen. Het was nochtans de ganse week goed koud geweest. Snel de overschot van de spaghetti als ontbijt en een amandelcroissant. Omstreeks half twaalf staat Joëlle aan de start in Bedoin. Voor 't geval ze de klop van de hamer zou krijgen, vertrekt haar kozijn, een gedreven ventousiast, een uurtje later om haar gezelschap te gaan houden. Tot achter de 7 bochten (foto 1) was ze al geweest. Vanaf daar, na een uurtje peddelen was 't onbekend terrrein. Ze spreekt zichzelf moed in... nog anderhalf uur klimmen, wat ik al gedaan heb, telt niet. Dus nog 9 km stoempen, duwen met de kleinste versnelling. Even een korte pauze voor een speed gel en een slok. Terug de fiets op. Ola, daar is 't Maison forestière Jamet (foto 2) al. Naar 't schijnt zou 't nu effen minder zwaar zijn. Een ferme brok zit er al op! Zij heeft nog de tijd om te genieten van de omgeving, de zon die door de bomen glinstert en sneeuw op de boord van de weg. De omgeving is prachtig. Op haar eigen ritme vordert ze verder en voor ze 't weet komt ze aan de steile rechtse bocht (foto 3), even voet aan de grond en weer een "cap" overwonnen...
Nog
een doortocht in 't bos en warempel
daar komt de besneeuwde top in zicht. Ze laat 't laatste bos achter
zich en fietst in volle zon. Nog een korte drinkstop. "Allez
Joëlle, aan eigen ritme, niet forceren, je moet nog tot aan de
chalet." MVT/WW nr. 18 -
d.d. 19
oktober 2005
Onlangs
is er een bordje bijgekomen... (foto 1 en 2) dat
aan duidelijkheid niets te wensen overlaat: "21 ongevallen in
10 maanden!" Alhoewel ik me afvraag hoe zoiets mogelijk is
met zo weinig verkeer... Maar 't geeft wel iets speciaals en
avontuurlijks. Je moet ook goed uit je doppen kijken om niet de
dieperik in te gaan. Gelukkig is 't bergop en ligt de snelheid sowieso
onder de 30! Behalve als je uit Crillon vertrekt....
Toen
ik effen later achter een pintje bier bij Joelle van Bedoin
Location mijn verhaaltje deed, was deze zo
geïnteresseerd in 't beestje dat ze me kon overhalen terug te
fietsen om 't beestje op te halen. En ze heeft 't verder liefdevol
verzorgd... en zelfs een naam gegeven!
Opletten
hier, want 't dalend verkeer heeft hier voorrang! Maar 't loont wel de
moeite om rechtsaf te slaan, heel hard op de trappers te gaan staan en
uitgeput in 't centrum te belanden (foto 7). Hier
heb je een prachtig zicht op de Ventoux (foto 8).
De mooiste herinneringen zitten in de kleinste hoekjes... addendum: MVT/WW nr. 17 - d.d. 13
augustus 2005
In
een artikel van het tragisch ongeval van Tom Simpson in 1967 spreekt
men over een top van 1895 meter (foto 1).
De laatste jaren stond er een paal van 1900 m. Maar ook vorig jaar is die verdwenen, waarschijnlijk meegenomen door souvenirjagers. Het enige wat overblijft is nog een betonnen sokkel (foto 9). Maar ook hier hebben diverse exemplaren gestaan. Eerst bevond het paaltje zich op 37 km (foto 10) van Carpentras, later op 36 km (foto 11) en ten slotte verdween de afstand helemaal (foto 12).
De persoon die verantwoordelijk is voor deze hetze, zien we hieronder (foto 13) bezig met schilderen... Hij zou ons uitsluitsel moeten kunnen geven over de exacte hoogte. Bij ons volgende bezoek gaan we trachten hem te kontakteren. De meesten hebben ook vastgesteld dat het originele bord op 't terras in de loop de jaren eenvoudig overschilderd is (foto 14 en 15).
Chauvinistische
Fransen hebben de voorbije jaren getracht de berg te verhogen met
keitjes! (foto 16)
Maar nu loopt
't toch de spuigaten uit. Onze zuiderburen willen niet 't risico lopen
als ridicuul over te komen door 't bord nogmaals te overschilderen en
hebben nu 't ei van colombus gevonden. En onze correspondent Kris
Caeyers was daarvan getuige en bezorgde ons enkele sprekende foto's.
Momenteel (foto 17, genomen op 26 mei 2005 door Kris)
is men naarstig bezig met een reuzegrote kraan om het Observatorium op
te lichten. En de rest komt dan vanzelf wel mee omhoog. MVT/WW nr. 16 - d.d. 29 juni
2005
Een beetje in
de schaduw van de gedoodverfde recordjagers reed Kris Morren aan een
konstant tempo, maar zonder kompleksen de berg op en af. Na vijf maal
kreeg hij vrouwtje Ingrid in zijn zog, die intussen zelf ook tweemaal
met de fiets tot boven was geweest. Tegen 7u 's morgens had Kris 9
beklimmingen (3 Cinglés) op zijn naam staan en tikte daarmee
de snelste tijd af van de drie deelnemers die aan 't zelfde aantal
waren gekomen. Bij aankomst zag hij er nog relatief fris uit, alleen
een beetje onwennig bij al deze media-belangstelling. MVT/WW nr. 15 - d.d. 3 juni 2005 L'ascension du Ventoux (2) Maar ook in de schaduw van de Ventoux ontdekken we telkens weer leuke dingen. Langs de prachtige route van Bedoin naar Malaucène via de Col de la Madeleine treffen we soms een kudde lama's aan. Hieronder enkele prachtige foto's. (foto 1 -3)
Ook de inwendige mens heeft soms wat nodig en na een zware fietsdag willen we soms wel eens doorzakken. Hier enkele mogelijkheden. In Entrechaux, op 4 km van Malaucène, bevindt zich restaurant L'Ancienne Poste in de schaduw van de kerk. Voor een schappelijke prijs zijn hier originele menu's te verkrijgen. Zowel de patron als zijn echtgenote zijn de vriendelijkheid zelve... En aan de achterzijde in het tuinrestaurant heb je een prachtig zicht op de Ventoux, waar je enkel de vogeltjes hoort en om het half uur de torenklok. (foto 4 -5)
En mocht je ooit in Les Florans in Bedoin gelogeerd zijn is de kans groot dat je van op je slaapkamer een prachtig zicht hebt op de Ventoux... Je kan er 's avonds naar de verlichte top kijken, de wolken over de top zien razen, de paraglijders zien afdalen en als je heel goed luistert de fietsers op de top horen knarsetanden... Bovendien is er elke avond animatie. En 't krioelt daar ook van cyclo's waar 's avonds aan de bar heldenverhalen kunnen uitgewisseld worden. (foto 7 -8)
MVT/WW nr. 14 - d.d. 12 mei
2005
Door de aangekondigde werken in de omgeving van Metz verkozen we via Marche, Bouillon, Reims, Langres richting Dijon te rijden. Dit liep gesmeerd over de 4-baansvakken. Het betekende wel een ommetje van een goede 50 km op onze teller. Onderweg maakten we kennis met de prachtige gele koolzaadvelden (foto 1). De werken aan de parking tegenover 't gemeentehuis in Bedoin waren beÎindigd en een autovrije ruimte lag er rustig bij bij de vallende avond (foto 2 en 3).
De sportactiviteiten trokken niet overdreven veel deelnemers. Het was trouwens de eerste maal dat deze wedstrijden georganiseerd werden. Richard Virenque maakte er zijn opwachting en gaf 't hondje van Joelle een autentieke gesigneerde Virenque-pet kado (foto 6 -9). Ook Jeanine Longo verscheen aan de start van de klimtijdrit en raakte boven in 1u20. We zien haar vooraan in 't midden op de eerste vertreklijn (foto 10 - 11). De beklimming van Bedoin werd in de voormiddag langs beide zijden verkeersvrij gehouden. Waarschijnlijk een overbodige luxe, maar een goede oefening voor 't Sporta-exploot van 18 juni.
De afdalingen waren nog hallucinanter. Dank zij mijn gewicht dat mij bij de beklimming meer parten speelde, was de afdaling nog doenbaar. Maar steeds moest je er rekening meehouden dat achter elke draai een geweldige windstoot je een halve meter opzij zette.
Beneden was 't 20 graden maar boven vlogen de ijsklontjes van de zendmast te pletter tegen onze helmen. Aan de diverse zijden lagen nog plekken sneeuw langs de weg (foto 12). Aan de noordkant naar Malaucene stroomde 't smeltwater nog op diverse plaatsen over de weg en zorgde voor gevaarlijke situaties bij het afdalen... Er diende ook opgelet te worden voor keien op de weg. Elke beklimming en afdaling van onze berg is telkens toch weer een nieuw avontuur, waar steeds onverwachte situaties de kop opsteken. WW nr. 13 - d.d. 6 april 2005
WW nr. 12 - d.d. 13 februari
2005
Bij mijn volgende bezoek heb ik dat dan goedgemaakt. Eerst en vooral stond de zonsopgang op 't programma en er doken warempel regelmatig geluidloze luchtmatrasjes op in de helblauwe hemel. En daar heb ik ééntje op gedronken! Tijdens één van mijn volgende beklimmingen op een verloren zaterdag kwam ik zelfs bijna, bij manier van spreken, in botsing met 't fenomeen. In de omgeving van Restaurant Vendran, kant Bedoin, hadden ze blijkbaar een platform van waar touwtjeshangers opstegen en met de nodige kunde zelfs na een tijdje terug konden voet aan grond zetten. Waarschijnlijk een kwestie om niet telkens met dat grote doek terug de beklimming te moeten maken. Ik vond 't wel de moeite om dit fenomeen van nabij even te volgen. Ik vergat er zowaar effen bij dat ik gekomen was voor de top. Misschien ook meegeven dat 't enkel tijdens 't weekend en bij mooi weer de moeite loont met 't hoofd naar de wolken te lopen! Hieronder nog enkele prachtige beelden waarvan we momenteel enkel kunnen dromen. Uiterst rechts: prachtig zicht op Ventoux en luchtmatras vanuit vakantiecentrum Les Florans te Bedoin.
WW nr. 11 - d.d. 28 januari 2005 SlakkenFestival Wanneer ik weer eens aan een slakkengangetje in de omgeving van onze Berg ronddwaalde en mijn aandacht even afdwaalde van Big Brother werd op de weg Flassan naar Ville sur Auzon mijn aandacht getrokken door een massa witte vlekjes op 't struikgewas. En dat heb ik enkel daar gezien verspreid over een afstand van enkele kilometers. Nergens anders heb ik dat daarna nog opgemerkt. Het was toen eind augustus en ik heb ook geen idee of 't seizoensgebonden is. Natuurlijk heb ik dat digitaal vastgelegd voor jullie. Het lijken kleine slakjes te zijn die op alle soorten plantjes zitten. Navraag leerde mij dat men dat in 't Frans courant "morguettes" noemt. En dat ze zelfs zouden opgegeten worden... Of dit laatste echt waar is, weet ik zo niet.
Mocht iemand er 't fijne van weten, of een goed recept... laat maar horen... Op ' t prikbord is er nog plaats genoeg. Willy's Weetjes 1-10
|
Kennen
jullie 't wegeltje (Vlaams voor 'weggetje',
Red.) dat van Caromb rechtstreeks door 't groen naar
Crillon-le-Brave leidt? (zie kaartje links) Zo
niet, is dat wel een gaatje in je Ventoux-cultuur. Het doet een beetje
denken aan de weg naar 't Lac de Paty. Bovendien zijn beide goed te
kombineren voor een kort kennismakingsritje ter plaatse.
Intussen is ons oog gevallen
op 't onuitgegeven programma van Bedoin tussen 5 en 8 mei ter
gelegenheid van Hemelvaart. Werkelijk om duimen en vingers af te likken
waar eenieder van 't gezin zich kan uitleven. Gedurende 4 dagen staat
alles in 't teken van de tweewieler in de schaduw van El Ventoussimo!
Zie ook de 
