1 december 2002

Mijn Berg

Ik heb de afgelopen jaren tijdens mijn vakanties al diverse bekende bergen uit de Tour de France per fiets en auto beklommen. Er is echter één berg waar ik toch even als zovele andere fietsliefhebbers van onder de indruk ben geraakt en dat is de Mont-Ventoux. Ik had hem al eens eerder beklommen in een grijs verleden, namelijk in 1980, toen ik de toertocht Brugge-Mont-ventoux heb gereden.

Er is al heel veel over geschreven, maar een echte duidelijke reden waarom deze berg zo bijzonder is kun je niet in één zin samenvatten. Op de eerste plaats is het een heel andere berg ;dan een berg zoals in de Pyreneeën of Alpen. Dit komt omdat de Mont-ventoux geheel alleen ligt en dus geen deel uitmaakt van een bergketen. Hierdoor is in het hele omliggende gebied de top van de Mont-Ventoux altijd zichtbaar (tenzij bewolkt).

Tevens is de berg apart door zijn aparte kenmerken van begroeiïng. Namelijk tussen kilometer 6 en 16 rijdt men door een bos. Hierdoor is het bij warm weer zeer warm en is er weinig zuurstof in de lucht. Het stijgingspercentage in het stuk door het bos is altijd gelegen tussen de 9 en 10.5 %. Vervolgens komt men in het zogenaamde maanlandschap; hier is dus nauwelijks begroeiïng. Dit komt niet omdat deze berg zo hoog is, namelijk 1900 meter, maar doordat de bodem geheel uit stukken kalksteen bestaat. Hierdoor ontstaat ook het beeld van een maanlandschap. Verder is deze berg ook bekend vanwege de harde wind die er vaak op de top waait. Op de top is zelfs ooit het absolute record gemeten van 320 km/h.

De berg is natuurlijk ook bekend om zijn anekdotes en heroïsche gevechten die er op de Mont-Ventoux hebben plaatsgevonden. Ook de dood van Tom Simpson in 1967 is een bekend verhaal.

Deze zomer had ik de vakantie weer zodanig gepland dat er een weekje Provence inzat, zodat ik mijn berg weer een keer zou kunnen beklimmen. De eerste week had ik in de Pyreneeën een aantal malen een berg beklommen, namelijk de Tourmalet en Luz Ardiden.

Na een paar dagen acclimatiseren ging ik het er maar op wagen. Het was droog, maar de top van de Mont-Ventoux lag in de wolken. Ik vertrok vanuit Bedoin, alwaar de streep midden in het dorpje ligt voor de klim van 21,5 km. Je kunt de Mont-Ventoux ook beklimmen vanuit Malaucène en vanuit Sault. Maar de enige echte beklimming zoals ook in de tour de France start in Bedoin.

  Het eerste stuk van 6 kilometer gaat geleidelijk van 3% naar 5%, zodat ik min of meer rustig warm kon rijden. Daarna kwam ik in het bos en heb de versnelling 39/27 geschakeld en heb mijn hartslag altijd rond de 170 p/m gehouden. De snelheid op mijn teller gaf meestal niet meer aan dan 9 à 10 km/h. Halverwege in het bos begon het een beetje te miezeren. Dit voelde zelfs wel lekker verkoelend aan. Aan het einde van het bos bij het Chalet Reynard na ongeveer 16 km begon het harder te regenen en werd het ook kouder. Ik besloot echter toch door te gaan naar de top, mede omdat het best lekker ging. Ik had tot nu toe altijd mooi weer gehad bij mijn beklimmingen, dus vond dat het ook maar een keer moest met slecht weer.

Ik was nog maar net een kilometer voorbij het chalet Reynard of het begon ook behoorlijk te onweren en waaien. Tevens kwam de regen nu met bakken uit de lucht en begon het wel erg koud te worden. Ik ging nu echt op de paaltjes letten in de berm en de kilometers af te tellen. Dit stuk na het bos is minder steil, namelijk tussen 7 en 8.5 % en ik kon hier 39/24 rijden en 12 à 14 km/h. Vervolgens kwam ik in de dichte mist terecht. Een enkele auto die met ontstoken verlichting uit de mist opdoemde stopte haast om te kijken naar mij. Ik vroeg mij af wat deze mensen zouden denken. Ik liet enkele mogelijkheden mijn gedachten passeren, maar kwam tot de conclusie dat ik er niet achter zou komen. Inmiddels zat ik in de laatste twee kilometers en ik ging >op zoek naar het monument van Tom Simpson, dat rechts van de weg ligt op 1,5 kilometer van de top. Toch nog vrij plotseling zag ik rechts het monument. Vervolgens keek ik onbewust op mijn hartslagmeter. Ik schrok, ik zag ----- staan. Gelukkig; even voorbij het monument gaf hij weer 175 aan.

De laatste kilometer is een stuk van 11% en storm tegen. Ik moest dan ook nog alles geven om boven te komen. Tijd 1 uur 50 minuten. Vervolgens heb ik met veel pijn en moeite mijn regenjackje aangedaan en begon ik direct aan de afdaling. De eerste bochten moest ik mijn voeten aan de grond zetten, omdat ik anders omver geblazen zou worden door de stormachtige wind. Verder de gehele afdaling met aangetrokken remmen naar beneden. Snelheid 40 à 50 km/h en zeer koud. Eenmaal in het appartement en een beetje opgewarmd onder de douche had ik toch een voldaan gevoel.

Later in de week heb ik de Mont-Ventoux met prachtig weer beklommen vanuit Malaucène. Dit is een heel ander soort beklimming, ook 21 km maar niet veel gemakkelijker. Ik deed hier 1 uur 50 minuten en 35 seconden over.

Ik kan alle fietsende vakantiegangers die in de buurt van de Provence komen de beklimming van mijn berg van harte aanbevelen.

Jos Kole