Bij het boeken van de vakantiebestemming zomer 2002 stuurde ik licht aan om op een uurtje afstand van de Mont Ventoux residentie te houden. Na aanschaf van 1 nieuwe Italiaanse schone moest het er van komen. Ik ga weer eens een lekker stukkie klimmen.

De celeste groene dame die me daarbij zou helpen was voorzien van een triple. Omdat het een 2001 model met fikse korting betrof, kon dit nadeel niet anders maar achteraf bleek het een voordeel. Nu hoefde ik niet met overzetten van kransjes te klooien, van 52x12 tot 30x23, daarmee moest het maar gebeuren.

De voorbereiding zou serieus worden. Naast mijn wekelijkse (90-130) woon/werk kilometers (enkele reis 22 km, precies van Bedoin naar de top) zou er getraind gaan worden om mijn beentempo te verhogen en de verzuring de verlagen. Maar ja, probeer maar eens een actief trainingsschema in elkaar te zetten met een drukke baan, jong gezin en nog een handvol andere hobbies.

Tegenslag 1:
Begin mei, bij één van de andere hobbies krijg ik geen voorrang en lig ik op de straat met mijn andere Italiaanse dame, en wel een gemotoriseerede. Fysieke schade valt mee, twee weken rust en de opgezette knie kan weer in normale proporties zijn werk doen.

Tegenslag 2:
Begin juni, in een zware regenbui komend van werk krijg ik alweer geen voorrang, met een snelheid van tegen de 40 per uur ondervind ik hoe lang het duurt voordat huid en asfalt de vertragingstijd overeengekomen zijn om mij te doen stoppen. Rechterknie is als 1 rauwe biefstuk, bereid door 1 leerling-slager, rechterelleboog is niet veel beter, links op de scharnierende delen ziet het er ook niet goed uit. Dit is vier weken niet eens op de fiets zitten. Wonder boven wonder is alleen mijn achtervelg krom, die moet vervangen worden.

Al met al heb ik twee keer 1.5 uur extra kunnen trainen op de fleuroduct bij bloemenveiling Westland, tig keer klimmend naar een meter of 25…….

15 Augustus 2002. Even voor 9 uur ‘s morgens sta ik op een parkeerplaatsje buiten Bedoin, hier verzamelen zich meer idioten. Fiets in elkaar, bidons vol, vrouw en kinders een kus en even terug naar het fonteintje om de ergobrain op nul te zetten en daar ga ik.

Warmfietsen is niet nodig, het is een stralende dag en zo vroeg al ver in de 20 graden. Ik gebruik de aanloop tot het bos om op een hoog beentempo bij lage hartslag de spieren los te fietsen. Ik word aan alle kanten voorbij gereden, gaan jullie maar. Een kilometer voor het bos komt er een ATB'er voorbij met zijn hartslagmeter luid piepend het ritme aangevend. Ik haak aan en daar is de bocht naar links het bos in. Even ervoor is een goed gesoigneerde renner me voorbij gestoken, ik zie hem 300 meter voor me op de pedalen gaan staan. Het echte werk is begonnen.

Na de eerste kilometer hoor ik het piepen van de ATB al niet meer, die moest lossen. Maar wat is dat met mijn hartslag? 178….. 180, uhhhhh, wat is de regel ook alweer...... 220 min je leeftijd is je max…… krijgt mijn grijze massa nog genoeg zuurstof om te rekenen….… oppassen, nu niet over de 183 heen. Ik had gelijk de 30x23 geschakeld, niks psychologisch jezelf voor de gek houden met nog 1 tandje reserve. De eerste kilometers ben ik meer bezig om mijn hartslag naar beneden te krijgen dan met klimmen. Uiteindelijk kan ik een redelijk tempo draaien rond de 172 slagen/minuut.

Dit gaat goed, in de verte zie ik de gesoigneerde renner nog steeds een paar honderd meter voor me, zou ik misschien niet eens voorzichtig gaan proberen die bij te halen? Van vliegen in het bos geen last, wel van slingerende medestrijders die ik onder vriendelijk groetend ‘Ca va?' inhaal. Het bos wordt dunner, de kilometers vlakker, ik loop in op mijn voorloper. Bij Chalet Reynard had ik mezelf beloofd om het ‘op adem rondje' te mogen fietsen, maar dat is niet nodig ik fiets in de 160 met mijn hartslag, ik steek de 30x21, zelfs de 19 krijg ik rond, ik loop in. Maar dan de laatste kilometer weer rap naar de 23 en de man voor me loopt weer uit. Onderwijl komt mijn vrouw met kroost langs, die haasten zich naar de top, hadden niet verwacht dat ik al hier zou zijn.

Dan de meet op de top, 1 uur 54 minuten en 6 seconden. Hmmmm had gehoopt onder de 1u50m te komen, maar gezien de omstandigheden toch te tevreden. Van mijn rechterknie heb ik niet eens last gehad, ik ken de berg nu, volgende keer voluit in de aanloop, betere voorbereiding (dit keer zonder schaafwonden) en een 22 steken en ik moet onder de 1u40 kunnen fietsen. De man die ik niet te pakken kreeg kwam naar me toe met uitgestrekte hand, hij komt uit Lyon en fiets de berg een paar keer per jaar, hij had ontzag voor een plattelander in de ‘premier fois', leuk.

Het weer was perfect, niks geen harde wind, niks koud op de top, helaas ietwat mist in de verte dus de Mont Blanc en aanverwanten niet kunnen zien. Gauw een jas met lange mouwen uit de auto en naar beneden. Al in de eerste kilometer steek ik mijn vrouw voorbij, mijn top ligt op 75,6 kilometer, vreemd dat ik die niet hoger heb gekregen mijn record van 84 staat dus nog. Werd ik in de beklimming nog door 1 renner voorbij gestoken, in de afzink houdt niemand me bij. In 25m.04s sta ik weer bij het fonteintje. Dat is dan 44 kilometer in 2 uur 19 minuten en 10 seconden, een gemiddelde van 20 km/u met een hoogteverschil van 0 meter, als je het zo bekijkt een bedroevend laag gemiddelde bezien vanuit een plattelands-visie……

Misschien een idee om ook een afdalings-klassement bij te houden?

Mont Ventoutje, I shall return.

Roy Stigter

Tijd: 1 uur 54 minuten - zie Klassement MV