7 augustus 2002

Hier dan toch maar van de fiets voor een moment van bezinning...

Dit jaar zou het dan echt moeten gebeuren, mijn beklimming van de Mont Ventoux. Vier jaar geleden zou het al gebeuren maar het weer was toch echt te slecht en of het nou zo verstandig was om het met een hybride fiets te proberen betwijfelde ik ook na de berg met de auto verkend te hebben.
Fietsen deed ik al lang graag, maar een echte racefiets was er nog steeds niet. Eind 2001, als verjaardagscadeau (cadeau voor een aantal jaren volgens mijn vrouw) werd de racefiets dan toch aangeschaft. Het huwelijk van onze dochter in Zuid Frankrijk zou ik combineren met mijn beklimming. Heel mijn omgeving had ik hierover geïnformeerd, ik kon dus ook niet meer terug. Rond Arnhem werden in de winter en voorjaar alle heuvels af en toe beklommen. Posbank en Peeske kenden geen geheimen meer voor mij, de dagelijkse tocht naar het werk over de Pleybrug zag ik ook als training. Maar ja 21 kilometer omhoog met meer dan 7% …

Begin juni dan richting Zuid Frankrijk met voor op de dissel van de caravan de rode racefiets. In de buurt van Sisteron een paar leuke tochtjes om te wennen. Tijdens een van de tochten heuvelop werd ik begeleid door een alleraardigst klein blauw vlindertje, was dit een goed of slecht voorteken?

Zaterdag 22 juni was de trouwerij van onze dochter met haar Ashleigh (nasleep van een jaar au pair in Nice). Schitterend feest met de hele Nederlandse familie die ook was overgekomen en fijntjes vroegen of de Mont Ventoux nog steeds op het programma stond als ik het echtpaar nog eens toedronk.

Maandag 25 juni naar Bedoin waar vrienden van ons elk jaar een huis huren met direct uitzicht op de berg. Mijn stoel stond hiervoor al klaar.
Op dinsdag een verkenningstochtje met schitterend weer door de Gorges de Nesque naar Sault . Na een goede pastamaaltijd in Sault de eerste echte kennismaking met de fiets met de berg. Nu alleen tot het Chalet morgen het echte werk... Het viel mee, maar dit is dan volgens alle informatie dan ook de makkelijke kant. Kon nog net het middelste blad van de tripel houden op het grootste kransje achter. Onderweg veel tochtgenoten zowel naar boven als naar beneden blikken van herkenning en veel bonne route en bon courage. Door alle emotie vergeten te klokken!
Vanaf het Chalet naar beneden met angst in de benen, niet harder dan 50, dus veel piepende remmen.
Beneden in Bedoin een lekkere duik in het zwembad en 's avonds een heerlijk diner in de het restaurant in de bocht bij St. Estève. De berg keek mij aan bij elke hap.

Na een rustige nacht de volgende morgen, woensdag 26 juni, de bidons gevuld, afspraken met mijn echtgenote en Theo over de bevoorrading, een paar mueslirepen in de achterzak en eerst afdalen naar het beroemde fonteintje en de startstreep.Klokje nu wel aan en op weg in een rustig tempo van zo'n 20 km/uur en vol goede moed.

In de bocht bij St. Estève stond Fia al aan te moedigen, het bos in en proberen een rustig tempo te houden en toch nog vooruit te gaan.Dat viel dus niet mee. De ademhaling en het hartritme gingen wel maar de knieën protesteerden. Na een paar kilometer overschakelen naar het kleine voorblad maar dit blokkeerde.Van de fiets af en met de hand de ketting goed gelegd, handen dus onder het vet.
De temperatuur viel mee, geen vliegen onderweg, wel vlindertjes, misschien wel familie van mijn aardige begeleidertje bij Sisteron.

Ik werd meer ingehaald dan dat ik zelf iemand kon passeren, de snelheid liep op de steilste stukken terug tot 6 km per uur op het allerkleinste verzetje. Fia en Theo stonden op een aantal punten weer aan te moedigen en te verzorgen, want alle gewicht wat je achterlaat is meegenomen nietwaar. Het duurde eindeloos voordat de top zich liet zien, en dan was je nog niet bij het Chalet. Voorbij de vakantiehuisjes ging het ineens sneller, eindelijk een minder steil stuk en daar was dan ook het Chalet.
Na een doughnut en een energiedrank van de onvolprezen begeleiders het maanlandschap in. De eerste twee haarspeldbochten gingen redelijk gemakkelijk, zelfs een aantal mensen gepasseerd. Dit bleek uiteraard overmoed, weer terug naar het kleinste verzet en de ademhaling blijven regelen. Het weer was gelukkig uitstekend, ook hier boven.

Waar bleef het monument van Simpson toch en waarom kon ik niemand meer inhalen?
Daar stonden Fia en Theo weer en wezen me op het monument. Hier dan toch maar van de fiets voor een moment van bezinning. Het laatste stuk heb ik ook gehaald, in de voorlaatste bocht nog hartstochtelijke aanmoedigingen van een totaal onbekende Fransman (encore 400 metres!) langs de uiterste buitenkant van de laatste bocht en als laatste het steile knikje bij de finish.

Mijn missie was volbracht in 2 uur 21 minuten en 3 seconden.Een hartelijke begroeting van Fia en Theo en daarna met de auto naar benden naar het zwembad.

Volgend jaar weer? Met een dochter in de buurt ligt de berg natuurlijk wel op de route.

Na de vakantie leek de Pleybrug bijna een vlakke weg geworden.

Dirk Oudman (van 1944), Westervoort