7 augustus 2002

'Ge doet dat goed, manneke!'

Op maandag 22 juli 2002, een dag nadat de Tourkaravaan op de Vetoux passeerde, hadden we het idee om de "R eus van de Provence" ook eens te beklimmen vanuit Bedoin. We(ik, mijn collega en de vrouwen) reden met de wagen tot een vijftal kilometer voor Bedoin, om daarna wat los te fietsen tot aan het beroemde fonteintje. Op dat moment was de wekelijkske markt in volle gang. Aan de fontein ging onze teller op nul, en na een foto bij de fontein begonnen we eraan, enigzins met schrik, want het was bijna 30°C die dag.

De eerste vijf kilometer stellen weinig voor, dat hadden we al van velen gehoord, en dat voelden we ook want de teller ging vlot naar de 18 à 20 km/u. Het ging vlotjes want ik ging direct een bende Amerikanen voorbij, die wilden meeschuiven, maar al snel moesten ze terug. Ook mij collega had het reeds op zijn eigen tempo gegooid, hij weegt namelijk 95 kg, en is dus niet zo'n berggeit.
Na St. Estève begon de klim echt zwaar te worden. De negen kilometer door het bos zijn enorm zwaar, maar dat zat in de planning. De hartslag ging vlotjes naar de 175, en de teller zakte even snel als de hartslag steeg. De versnelling was 39x26, en die was nodig op dat moment. Tijdens de tour de dag voorheen stonden we op drie kilometer van Chalet Reynard en vanaf dat punt kende ik de klim volledig omdat we dit stuk te voet hadden gedaan. Het was dus nog een halfuurtje doorbijten tot ik de plaats herkende van waar we stonden. Het was niet zo moeilijk want we hadden natuurlijk wat opschriften op de weg gespoten (Mario - Ludo - Axel), kwestie van de Belgen wat aan te moedigen. Gelukkig verleende mijn vriendin assistentie vanuit de wagen door elke kilometer wat drinken aan te geven en door een beetje  water in mijn nek te gieten, want het is heel warm. De hartslag slaat sommige momenten 180, maar ik had het gevoel dat ik dit nog wel een tijdje kon houden.

Na ongeveer 12 km klimmen bereikte ik de plaats waar we de dag voorheen stonden, en toen wist ik dat het nog 2 zware, en dan nog wat vlakker kilometer restten tot de chalet. Ondertussen was de moraal ook goed vanwege het grote aantal fietsers dat ik voorbij stak. Na 1u 07min 35sec bereikte ik Chalet Reynard en toen begon ik te denken aan wat mijn baas (ook fietser) me vertelde voor ik de Ventoux beklom. Hij zei: "Binnen het uur en veertig minuten ben je boven met deze conditie". Ik verklaarde hem toen voor gek want een jaar of zeven geleden had ik de Ventoux al eens gedaan met de MTB in 2 uur en 10 minuten. Ik begon even te tellen en toen wist ik dat ik gemiddeld 12 km/u moest rijden om dit te halen, want het was nog maar 6 km. Even kon ik wat zwaarde schakelen naar de 21 vanachter omdat het niet zo steil is na de chalet, maar na een kilometer besloot ik om toch terug naar de 26 te gaan.
Het begon nu wel leuk te worden, want ik begon de top in zicht te krijgen, en dat motiveerde natuurlijk ook weer een beetje, hoewel ik ook wist dat er nog zware stukken restten. De wind begon zich ook recht te zetten, en dat was nog een bijkomend nadeel, zodat het wel zwaarder leek dan in het bos.
Na 18 km fietsen zag ik in de verte een groepje rijden met een cameraploeg erbij, ik wilde er zo snel mogelijk naartoe. Toen ik naast de groep reed zag ik dat het onze Minister President van Vlaanderen Patrick Dewael was. Ik groette hem, waarop hij bijna stervend zei: "Ge doet dat goed manneke", en ik weeral verder. De laatste twee kilometer begonnen de benen echt te verzuren, ik voelde dat het "bergaf" ging met het tempo. Hoewel ik toch al wist dat 1 u 40 min haalbaar was moest ik deze laatste twee kilometer toch nog deftig zien door te komen, maar ik had een mikpunt, want in de verte stond een rij auto's aan de kant en toen wist ik dat dat bij het monument van Tom Simpson moest zijn en als ik daar voorbij was, dan zat ik in de laatste kilometer. Voorbij Simpson moest ik even serieus op de trappers, want de wind en het stijgingspercentage werden te zwaar.
Het was echt afzien, maar het kon niet lang meer duren, ik zat aan 1 uur 35 minuten... "Nog heel even en ik ben er", dacht ik. Ik moest alles geven, maar in de laatste bocht perstte ik er nog een sprintje uit, en uiteindelijk was ik na 1u 36 min en 56 sec boven aan de streep, echter wel met een gemiddelde hartslag van 172, maar dat moest kunnen vond ik. Ik was een gelukkig mens. Na 1u 59 min kwam mijn collega boven en na een drankje, een foto met onze minister en wat uitgerust te hebben gingen we alweer naar beneden, nu kon het echte plezante werk beginnen...

Tom Holemans

Tijd: 1 uur 36 minuten 56 seconden - zie Klassement MV