Mont Ventoux, 3 oktober 2002

Puur genieten!

In de winter van 2001 werden we door vrienden uitgenodigd om in juni 2002 een weekje mee te gaan naar hun buitenverblijf in de Provence. Uiteraard waren we direct akkoord met dit voorstel. We kwamen een aantal keer samen om onze reis te bespreken. Het buitenverblijf lag in Joucas, tegen Gordes. Toen ik de ligging eens bekeek op de kaart zag ik onmiddellijk dat de Mont Ventoux eigenlijk niet zo ver weg lag ... Toen heb ik eigenlijk direct beslist om me aan de beklimming te wagen.

Mijn medereizigers (Eline & Steven, Marilyn & Ignace, en mijn vriendin Kathleen) verklaarden me eerst gek, maar ik hield voet bij stuk. Naarmate we meer over onze reis spraken beet de Ventoux-microbe ook de anderen. Uiteindelijk hebben we met zijn drieën de klim aangevat: Kathleen, Ignace en ikzelf.

Voor we naar de Provence vertrokken, was er natuurlijk een beetje trainingsarbeid vereist.  Zo hebben we meermaals de "finale" van de Ronde van Vlaanderen gereden: Berendries, Tenbosse, De Muur, Bosberg... we kennen ze ondertussen wel.  Ook zijn we meerdere keren in de Ardennen gaan trainen. De omgeving van Stavelot en Trois Ponts heeft ons een paar mooie cols voorgeschoteld.  Een paar weken voor ons vertrek hebben we ook deelgenomen aan Tilff-Bastogne-Tilff, volledig op het parcours van LBL (Côte de Wanne, Rosier, Le Stockeu, Côte de Sprimont, La Redoute). Een echte aanrader! De voorbereiding zat naar ons aanvoelen dus wel snor.

Naast de fysieke voorbereiding was er natuurlijk ook de "tactische voorbereiding". Het lezen van verslagen hier op de site. De verschillende profielen grondig bekijken en praten met mensen die de Reus al beklommen hebben... Allemaal misschien kleine dingen maar ze hebben zeker hun nut bewezen! Voor mij was het duidelijk, ofwel beklim je de Ventoux ofwel beklim je hem niet. Als je het doet, kies je uiteraard "de koerskant", vanuit Bedoin dus. Als je de profielen bekijkt, weet je het wel...

Toen we in de Provence aankwamen was het eigenlijk slecht weer, regen en wind. De regen was al snel verleden tijd, ook de wind verminderde iedere dag. Onze D-day was woensdag 12 juni 2002.

's Morgens vrij vroeg opgestaan, fietsen op de auto geplaatst. Nog eens een laatste keer alles gecontroleerd, alle mogelijke reservemateriaal in de wagen gelegd. Ook een stevig ontbijt genomen, we hebben zelfs pasta klaargemaakt. Niet dat het écht noodzaklijk is, maar stel dat je het niet doet en je komt net dat tikkeltje te kort... Nog eens een laatste keer het profiel bekeken, ik ken het ongeveer uit het hoofd, maar zo kan ik wel inschatten waar de zwaarste punten liggen.

Met onze drie sportbestuurders maakten we ook een paar afspraken. Ze zouden ons op regelmatige tijdstippen opwachten en bevoorraden.

Tussen Mazan en Bedoin zijn we gestopt en hebben we ons definitief klaargemaakt. Zo hadden we nog een paar kilometer vlak voor Bedoin om de spieren lekker rustig op te warmen. In Bedoin aangekomen werd er nog één keergestopt, aan de fontein, om de teller op "0" te zetten. De afspraak was ook dat ieder op zijn tempo naar boven ging rijden. Dit is echt wel nodig. Anders maak je elkaar gewoon kapot. De eerste kilometers zijn eigenlijk vals plat. De Ventoux ligt dan links van je en je rijdt er eigenlijk helemaal langs... Tot je de draai neemt in St-Estève, daar ga je het bos in. En in het bos wordt de echte strijd geleverd. De weg is mooi en breed en slingert zich door de bomen. Na iedere bocht hoop je ergens een stukje vlakke weg te zien, na iedere bocht volgt er een ontgoocheling. Op meer dan hier en daar eens 10m hoef je niet te rekenen. Al snel reed ieder apart, op zoek naar zijn eigen tempo. Ik had vrij snel een leuk tempo gevonden. Het ging vlot, hetgeen relatief is op de flank van de Ventoux. Je voelt wel de continuespanning in je benen, nergens is er ruimte om eens te ontspannen.

Onze drie fietsen zijn uitgerust met een "triple" vooraan, een optie waarvan ik hier dankbaar gebruik heb gemaakt. Je trapt relatief klein, maar zo kan je mooi rechtdoor in een gelijkmatig tempo naar boven gaan. Ik heb er meerdere met een gewone versnelling vooraan zien zwalpen, van links naar rechts op de weg, of met de voet aan de grond. Een glimlach bij het voorbijrijden dat ging nog net. En een puntje bij de score, 1-0. Bij de volgende die ik voorbij ga 2-0. Je hebt toch tijd genoeg dus kan je je makkelijk met dat soort dingen bezighouden: hoeveel rij ik er voorbij, hoeveel keer word ik zelf voorbijgereden...
Ook het drinken is niet zo evident. Als je te veel in 1 keer wil drinken ben je je ritme kwijt, je ademhaling is verstoord, je hartslag schiet naarboven. Je verliest dus eigenlijk meer energie dan er te winnen. Het is dus beter om meermaals kort te drinken. Ook als onze sportbestuurders, onze grootste supporters, ons staan op te wachten geeft dit een extra stimulans om nog eens door te trekken. Ze bevoorraden ons zoals echte profs, nog wat eten en drinken is nooit slecht hé. Tijdens de klim in het bos zie je dus nooit de top, behalve op één plaats. Dat is wel even genieten. Even later kom je uit het bos aan Chalet Reynard. Vanaf nu zit je in het legendarische maanlandschap. Uit de profielen weet ik dat het nu iets minder steil is. Dus een paar tandjes terugschakelen en tempo maken. Mijn tijd zit nog steeds goed, ik zal minder dan 2 u. nodig hebben om boven te komen. Het enthousiasme daalt echter snel, iets minder is toch nog steeds heel steil. Er wordt dus opnieuw geschakeld, de top is toch nog een paar kilometer. Nog een paar medeklimmers haal ik in. (8-0, 9-0) Fysiek voel je je nu iedere trap meer kapot gaan, maar dat wordt mooi gecompenseerd met de mentale opkikker die je iedere meter krijgt, opnieuw iets dichter bij mijn doel, opnieuw iets dichter bij de top.

De lange rechte stroken lijken zeer steil naar boven te gaan, de top komt langzaam dichter. Het uitzicht wordt mooier en mooier. Aan het monument van Simpsom staat er vrij veel volk. Ik heb even opzij gekeken en gedacht "hier stop ik straks in de afdaling wel eens". Vanaf dat punt tot de top is hetnog keihard!! Het is geweten dat de laatste kilometer de zwaarste is, maareigenlijk is het vanaf Simpson tot de top nog een hele beproeving. Nog een paar 100 meter en ik ben er, het is echt werken nu. Plots zie ik dat ik net boven de 2u. dreig uit te komen! Dat is nogal moeilijk te aanvaarden, daarom wordt er dus nog eens alles gegeven! De laatste 300-400m worden bijna in "sprint" afgelegd (of wat er voor sprint moet doorgaan na 21,5km klimmen), ik zit dan op een strook van 11%. Het is echt alles geven, de laatste bocht, op zoek naar de lijn. Ik ben er, yes!! 1:59:37, net binnen de 2u. Puur genieten!!

Eens je gestopt bent gaat er een onbeschrijfelijk gevoel van voldoening doorje heen. Ik had mezelf drie doelen gesteld: 1. Boven geraken; 2. Boven geraken zonder voet aan grond te zetten; 3. Boven geraken zonder voet aan grond te zetten én binnen de 2u, ze werden alle 3 gehaald!! Het sportieve doel voor 2002 was bereikt. En mijn score t.o.v. de andere klimmers was 13-0, een mooie bijkomstigheid.

Veel tijd voor onze sportbestuurders was er niet, zij gingen onmiddellijk opzoek naar Ignace. Je herkent je medeklimmers van ver. Ignace was zijn laatste kilometers tegen de berg aan het vechten, maar ook bij hem was de voldoening groot om na ongeveer 2:15 over de streep te rijden.

Opnieuw spoeden onze begeleiders zich naar beneden om Kathleen voor haar laatste kilometers nog eens wat extra "moral support" te geven. Ik zie haar ook al van ver aankomen. Ze is nu net voorbij het monument van Simpson. Het zwaarste gedeelte vat ze nu aan, maar ik zie dat het nog vrij goed gaat. Er wordt nog even gestopt, eens drinken en dan weer verder... Nu is het einde ook voor haar wel echt kortbij. We staan haar in groep aan de streep op te wachten, en ik moet zeggen dat ik echt heel fier was toen ik Kathleen zag bovenkomen en over de streep van de Ventoux zag bollen!! Een ontroerend moment... Effectieve rijtijd 2:27:45, en 3u. onderweg. Nadat ze even bekomen was van de inspanning, zei ze "volgend jaar Alpe d'Huez!"... Tof hé.

We hebben allemaal samen nog even op de top van het adembenemend uitzicht genoten. Dan was het tijd om aan de afdaling te beginnen. Nu gaan de fietsers iets sneller dan de begeleiders. We dalen af in het zog van een andere groep, opnieuw richting Bedoin. Record-snelheden worden er niet gehaald maar ong. 70km/u vind ik toch ook al niet slecht hoor, zeker niet als je dat kilometers lang kan aanhouden. Nadien hebben we in Bedoin gezellig op een terras iets gedronken en iets gegeten. In de schaduw van de Ventoux, werden de eerste ervaringen uitgewisseld. We hadden het samen gedaan maar iedereen had ook een beetje zijn eigen beleving... deze verhalen zullen we nog dikwijls ophalen.

Voor de rest van de vakantie kwam het onderwerp nog meermaals ter sprake. Ook Eline had haar bevindingen in een verslag tijdens de beklimming genoteerd ... Dit verslagje waarvan niemand tijdens de beklimming wist dat het geschreven werd, hebben we 's avonds bij de barbeque en een lekker glaasje(s) wijn bovengehaald. Echt plezant! Want in dat verslag staat niet enkel je eigen beleving maar ook die van je mede-klimmers én van onze sportdirecteurs.

Voor mij was de beklimming van mijn eerste col toch wel bijzonder. En dat in het prachtige Provence-kader geeft nog iets extra. Maar ook mijn "trainings-makkers" mag ik toch wel eens vermelden. Want dat is een zekerheid, trainen is noodzakelijk!!

Veel plezier,
Steven

Tijd - zie Klassement MV
Kathleen Bruylandt: 2:57:00 
Ignace Gabriëls: 2:15:00 
Steven Van Caekenberghe: 1:59:37