14 augustus 2002

17/9/1998: Ascension Day, Mont Ventoux

This is the day! The top of the mountain is clear, so it's now or never.
There's always idiots that make life harder than necessary. Therefore I first descend to Bedoin in order to do the climb via the official 'heroic route'. The fact that I have to climb a 1000m pass first doesn't matter, a real hero considers this a warm up, right? Admitted, the climb is fairly easy, almost as easy as the 10 km (700m altitude difference) downhill that follows. When I arrive in Bedoin I have an average speed of over 30 km/h on the computer. Quite extraordinary for a ‘flatlander' like me in this terrain, to say the least.

After refreshing my water and swallowing a couple of Madeleines I get on my bike and head off. At the Office de Tourisme I start the stopwatch. Up immediately in between the vineyards. The Observatoire shines on top of the mountain to my left. Luckily there's hardly any traffic, apart from a couple of testing Mercedeses, camouflaged and all. They sure know where to pick a heavy test road... Vaguely painted names on the road surface tell me I'm not the first cyclist taking this route. By far.

Until the last village it's not that hard, I haven't used the 30 tooth front blade yet. When I enter the forest I am already covered with a thin layer of sweat; this is going to be a long and hot day. A sign along the road tells me the Col is open: good, no snow. Further on up the road in the forest the cogs get bigger and bigger, my speed goes down so much I can almost read the tourist billboards with information on woodpeckers, oaks, pigs and truffles. Every now and then I come near the bottom of my gears; 30/25 and 30/32. These must be the famous 12% bits... It's hard to keep a good cadenza. Standing up, sitting down, standing up again. I strangle myself past the difficult steep parts.

Every now and then (and more often and often too..) questions pop up: 'why on earth I am doing this?'; 'is this fun?'; 'who made me do this? not me, right?' Cursing backwards seems to help a little bit, even though it doesn't scare away the flies that circle around me. There's no way back anyway, I have to pass the Chalet Reynard to get back to Sault anyway, or take the exact way back that I came. No good prospect whatsoever, so I just keep on going.

All of a sudden the road makes a left turn and I can see the Observatoire, which had been hidden by the trees for quite a while. Now the Chalet Reynard can't be far anymore! Wrong. At least it's further away than I thought it was. With cracking muscles I reach the chalet together with two stinking noisy Mercedeses. This mountain deserves no mockery, and the last six km are to be the heaviest. I loosen up my legs a little while having a short stop at the chalet. 1h20' have passed since Bedoin, will I reach the top within my personal 2 hour limit?

I tow myself onto my bike again and start the last stage. The road immediately leads into the stone desert. Up here there's a little wind, so the heat is more bearable and there's less flies. Happily it's not getting much steeper, so I had been worried for nothing.

The altitude is taking its toll, as is the terrible emptiness of my bottles. Right in front of my eyes there's a blurry spot that's getting bigger at every turn of the road. Hypoxia. And the Observatoire just doesn't seem to come any closer. All of a sudden there's the Tom Simpson monument, full of bottles (anything left in there?), shirts, flags, caps and even a complete frame! Hah! At least I have come further than he has. I tip my hat as I pass the monument and switch up one cog. I switch it down again as I come to the last turn, where I need all my strength and body weight to keep turning the pedals. Hey! There's Dorine! She's taken the direct route from Sault and got here before I did. She's got bad news: 50 more meters to go! Ah well, I can do them, especially because they sell candy up there!

I stop the clock at 1h52'23". Within two hours, I can be proud of myself! Cycling the shit out of yourself for half a year does pay back: I recover before I know it. I even have time to admire the phenomenal view to the Alps in the north-east and the Camargue in the south. The souvernir T shirt and a bottle of water are packed on the bikes and we descend together. Now there's time for a couple of pictures of the ‘unheimisch' moon landscape. We have tea at the Chalet Reynard before we blast down to Sault. Climbing a lot means going down a lot too, but this is almost too much... it just doesn't stop! Ah well, it does, and after 80 km with an average speed of 19.9 km/h I can look back onto one of the highlights in my cycle career.

Jan-Willem Donkers

Tijd: 1 uur 52 minuten 23 seconden - zie Klassement MV

17 september 1998: Hemelvaartsdag, Mont Ventoux

Vandaag moet het gebeuren! Vanaf ons stekje op de camping in Sault zie ik de top van de berg baden in het heldere zonlicht, dus het is nu of nooit. Over twee dagen vertrekt de bus naar Nederland alweer.
Er zijn natuurlijk altijd idioten die het moeilijker maken dan strikt noodzakelijk Daarom daal ik eerst af naar Bedoin om de berg te beklimmen via de "Heldenroute". Het gegeven dat ik dan eerst een col van 1000m (Col de ...) over moet doet niet terzake, voor echte helden is dat louter een opwarmertje. Toegegeven, de klim is niet moeilijk, al zijn  de tien kilometer afdalen die erachteraan komen nog net iets simpeler. Als ik in Bedoin aankom heb ik een gemiddelde van boven de 30 per uur op de teller staan, niet slecht voor een Platlander in dit terrein.

Na mijn water te hebben aangevuld en een paar madeleintjes verzwolgen vertrek ik. Bij de VVV klim ik op de fiets en druk ik de stopwatch in. Het gaat meteen omhoog tussen de wijngaarden. Het Observatoire glinstert links boven op de top. Gelukkig is er weinig verkeer, afgezien van een stuk of wat test-Mercedessen, gecamoufleerd en wel. Ze weten wel waar ze een pittig testklimmetje voor hun nieuwste modellen moeten zoeken!
Vage resten van wielernamen op de weg vertellen me dat ik niet de eerste fietser ben die deze route kiest. Tot aan het laatste dorpje valt het me alleszins mee, ik heb nog niet van het middenblad hoeven terugschakelen. Als ik het bos in rijd ben ik al wel bedekt met een dun laagje zweet; vandaag wordt een lange en warme dag. Een bord langs de weg vertelt me dat de col ouvert is. Mooi, in elk geval geen sneeuw dus. Verderop in het bos worden de kransjes groter en daalt mijn snelheid dusdanig dat ik de toeristenborden met informatie over spechten, eikenbomen, everzwijnen en truffels zowat kan lezen. Af en toe moet ik terug naar de bodem van mijn versnellingsapparaat: 30/25 en 30/32. Dit zullen die beruchte stukjes van 12% wel zijn... Het is moeilijk om een goede cadans te houden. Staan, zitten, weer even staan. Ik wurg mezelf omhoog op de steilste stukken. Af en toe (en steeds vaker) werpen zich essentiële levensvragen op: "waarom ben ik hier in vredesnaam mee bezig?", "is dit nou leuk?" en "ik was het toch niet die dit wilde?". Achteruit vloeken helpt wel een beetje, alhoewel niet tegen de vliegen die om me heen cirkelen.
Maar er is geen weg terug, ik moet hoe dan ook voorbij het Chalet Reynard om terug te kunnen naar Sault, of terug naar waar ik vandaan kom. Geen goed vooruitzicht, dus ga ik door.

Opeens draait de weg naar links en zie ik het Observatoire tevoorschijn komen vanachter de bomen, waarachter het al geruime tijd verborgen was geweest. Nu kan het Chalet niet meer ver zijn! Fout. In elk geval is het verder weg dan ik dacht. Met krakende spieren bereik ik het Chalet, samen met twee lawaaierige stinkende Mercedessen. Deze berg verdraagt geen spot, en de laatste zes kilometers zijn de zwaartse, zegt men. Ik maak mijn benen los en stop even bij het Chalet. 1 uur 20 sinds Bedoin, zal ik mijn streeftijd van 2 uur halen?

Ik hijs mezelf weer op de fiets en begin aan de laatste etappe. De weg leidt meteen de steenwoestijn in; hierboven is wat meer wind, dus de hitte is er draaglijker en er zijn veel minder vliegen. Gelukkig wordt het niet veel steiler, dus daar heb ik me voor niks druk om gemaakt.
De hoogte gaat zijn tol eisen, net als de holle  leegheid van mijn bidons. Voor mijn ogen verschijnt een vage plek die met elke bocht in de weg groter wordt. Zuurstoftekort. En het Observatoire komt ook al niet echt dichterbij. Plotseling passeer ik het monument voor Tom Simpson. Het is overladen met parafernalia: vlaggetjes, shirts, bidons (zit er misschien nog wat in?), petjes en zelfs een compleet frame! Ha! Ik kom tenminste verder dan hij, mijn eerste overwinning van vandaag is binnen. Nu de berg nog. Ik salueer als ik het monument voorbijrijd en schakel een versnelling zwaarder.
Ik mag meteen weer lichter bij de volgende bocht waar ik al mijn 60 kilo's nodig heb om de pedalen rond te douwen.
Hee! Daar is Doortje! Ze heeft de directe route vanuit Sault genomen en  is eerder aangekomen dan ik. Ze heeft slecht nieuws: ik moet nog 50 meter. Dat moet nog wel lukken, want boven verkopen ze snoep!

Ik stop de klok op 1 uur 52 minuten en 23 seconden. Binnen de twee uur, ik mag trots zijn op mezelf! Jezelf een half jaar het snot voor de ogen fietsen (omdat je vanwege een blessure niet kan hardlopen) betaalt zich terug: ik recupereer voor ik er erg in heb. Ik heb zel;fs de tijd om het uitzicht op de Ecrins in het noorden en de Camargue in het zuiden te bewonderen. Een fles water en een T-shirt zwaarder dalen we samen af. Nu is er tijd voor wat foto's van dit unheimische maanlandschap. We drinken thee bij het Chalet en dalen verder af naar Sault. Nu weet ik dat klimmen betekent dat je weer naar beneden mag, maar dit is belachelijk: het houdt gewoon niet op!
Uiteindelijk doet het dat natuurlijk wel, en na een trip van 80 kilometer met een gemiddelde van 19.9 km/u kan ik terug kijken op één van de zwaarte dagen, maar ook één van de hoogtepunten van mijn wielerleven.

Jan-Willem Donkers

Tijd: 1 uur 52 minuten 23 seconden - zie Klassement MV