In 2005 werd de kale berg opnieuw beklommen, nu in een wedstrijd tegen een groepje Fransen. Lees het verslag op MTBFreakz.nl.

  26 juli 2002

Fantastische etappe op de Mont Ventoux!

Waarom?
Waarom rijd iemand 2500 km in een weekend om naar de Tour de France te gaan, en de renners in een flits te zien passeren? Deze vraag was door Dennis en mijzelf vrij snel beantwoord en zal ik toelichten.

De Mt Ventoux is na de Galibier (2086 hoogtemeters, 33 km en 7,9% gem. stijgingspercentage) en de Col du Parpaillion (1850 hoogtemeters, 27 km en 8,8% gem. stijgingspercentage) de zwaarste col in de Franse Alpen. Met zijn 21 km (vanuit Bedoin) en 1609 hoogtemeters en een stijgingspercentage van 9,05% is hij een echte 'killer'. Er is geen moment om eens rustig bij te komen en gedurende de eerste 15 km kun je de top niet zien en lijkt het alsof er geen eind aan komt. Voor bijvoorbeeld Armstrong is de Mt Ventoux een berg waarmee hij een haat-liefdeverhouding heeft. In 2000, de keer dat hij Pantani liet winnen, vond hij hem maar niets. Daarna veranderde de angst in een uitdaging. 'Ik ben van die berg gaan houden', zegt hij. 'Boven de boomgrens lijkt het of er geen zuurstof meer is. Ademhalen wordt een probleem.' Voor mij geldt eigenlijk hetzelfde, in 2001 heb ik voor de eerste maal de beklimming gedaan (in 2 uur en 15 minuten) en na deze inspanning heeft de berg nog steeds een grote aantrekkingskracht. De wetenschap dat de Tour over de Mt Ventoux ging, was voor mij dan ook een reden om eens de sfeer te proeven en live aanwezig te zijn.

Als je nog meer wilt weten over de Mt Ventoux raad ik aan om het boek: De Kale Berg - op en over de Mont Ventoux van Lex Reurings & Willem Janssen Steenberg te kopen (19,50 Euro); hierin staan diverse verslagen van beklimmingen, de geschiedenis van de Tour en vele details over de berg.

Eerst zelf ervaren
Dennis en ik zijn op donderdagavond (18 juli) om 22.00 uur vertrokken uit Castricum en om 8.30 stonden we de volgende ochtend op de top van de Mont Ventoux, alwaar al honderden campers klaar stonden om de renners te ontvangen. Voor Dennis was dit de verkenning van de berg, want voor hem was het de eerste keer dat hij deze Reus van de Provence mocht bewonderen. Na van het uitzicht te hebben genoten, je kon kilometers ver kijken tot ver in de Alpen, zijn we afgedaald om op de camping (Domaine de Bélézy ) onze tent op te zetten en uit te rusten voor onze klim op zaterdag.

Dennis stond om 7.00 uur op om zijn bord 'energie' te nuttigen en zich voor te bereiden op de klim van 21 km naar de top. Ikzelf had mijzelf iets meer rust gegund, en zat om 8.00 uur aan mijn bordje Brinta . Overigens had ik mijn mountainbike iets aangepast door smalle banden te monteren, zodat ik niet mijn grote zware noppen over het wegdek hoefte te verplaatsen.

Om 9.00 uur zijn we gestart vanuit Bedoin, hier is een startlijn getekend bij het plaatselijke fonteintje. Al vrij snel moest ik Dennis loslaten en gingen we beiden op eigen tempo omhoog, met 2 liter water in de bidons (camelbag) en een grote voorraad energy bars. Het was bijzonder warm en gecombineerd met de vermoeidheid van de reis deed dit mij vrij snel beseffen dat een recordtijd, vorig jaar 2 uur 15 min., er dit jaar niet in zat. Na 2 uur en 27 minuten had ik dan eindelijk de top bereikt en vertelde Dennis mij zijn supertijd van 1 uur en 52 minuten. Overigens moet ik bekennen dat Sven (mijn broertje) er dit jaar 2 uur en 6 minuten over gedaan heeft, dus blijft er nog steeds een uitdaging over, maar eigenlijk heb ik bewondering voor een ieder die deze uitdaging aangaat en volbrengt, want zoals Richard Jacet (vriend) altijd zegt: 'Je moet het jezelf niet makkelijk maken', nou je kunt het jezelf ook te moeilijk maken Richard!

21 Juli 2002
's Ochtends om 10.00 uur zijn we gestart met de beklimming van de Reus, en we waren niet de enige. Duizenden mensen met koelboxen, krantje en stokbroodje gingen naar boven, te voet, met de auto of met de fiets. Na vijf minuten waren we elkaar al kwijt, ik dacht dat Dennis voor mij zat en Dennis dacht dat ik achter hem zat en dit bleek dus juist omgekeerd het geval te zijn. Gelukkig troffen we elkaar na 1,5 uur klimmen en waren we dolblij elkaar weer te zien in deze menigte. Bij Chalet Reynard, hier kom je boven de boomgrens, was het onmenselijk druk en stond de gehele berg volgepropt met campers, auto's, fietsen, spandoeken, vlaggen, et cetera en werden we dan ook door de gendarmerie teruggestuurd. We besloten daarop 1 kilometer af te dalen en een rustige stek te vinden in het bos. Dit lukte ons en we hebben ons genesteld in de zon en zijn gaan wachten wat ons allemaal zou overkomen.

Om 14.00 uur werd door de gendarmerie de weg afgesloten voor fietsers, dit voor de veiligheid en terecht!. De Tour de France is levensgevaarlijk; ga hier nooit met kinderen heen, want de auto´s van de diverse ploegen, organisatie, gendarmerie etcetc rijden als idioten.
Rond 16.00 uur passeerde de reclame karavaan, vrolijk zwaaiende meiden op een praal wagen en met een heleboel rotzooi (sleutelhangers, T-shirts, folders, water enz.). Waar het natuurlijk echt om gaat zijn de renners en door radio en TV, diverse campers hadden een schotel geplaatst, konden we de koers enigszins volgen en wisten we dat Richard Virenque in een kopgroepje 7 minuten eerder dan Lance Armstrong de klim begon. Dan begint de spanning echt op te lopen en hoor je steeds meer helikopters over komen en auto's met speakers voorbij komen.

En ineens is daar de eerste renner en komt Richard Virenque, een grote held in Frankrijk en gehaat binnen het peloton, met een hoog tempo aanfietsen en gaat het circus beginnen. Al vrij snel volgden Botcharov en enkele anderen, maar dan ineens als een soort droom komt daar de gele trui. Hij is totaal omringd door motoren, dus filmen is bijna onmogelijk, maar ik kan het niet nalaten om tijdens het filmen, hard in de microfoon, Lance aan te moedigen en optimaal te genieten van dit moment. Vrij snel komen ook anderen omhoog, Beloki zit nagenoeg in het wiel van Lance, Leipheimer volgt op ongeveer 100 m en De Galdeano heeft het moeilijk. Boogerd gaat in een klein groepje voorbij en het doet ons verbazen hoe fit hij oogt en hoe dicht hij bij de eersten rijd!

Daarna volgen de geklopten en komen bijvoorbeeld Leon van Bon en Addy Engels gezamenlijk langs (Addy geeft nog een knipoog na mijn aanmoedigingen) en komt Dekker in een treinje voorbij welke door Dierksens wordt voorgetrokken. Karsten Kroon, onze grote held, heeft het erg moeilijk en laat duidelijk blijken dat hij er volledig doorheen zit. Het doet ons verbazen dat je ze zo goed herkent en dat de groep weer zo snel voorbij is, want na ongeveer twintig minuten is de gehele groep voorbij en volgt de 'Rode Lantaarn', welke je achterlaat met een fantastische ervaring en veel mooie herinneringen. Het enige wat dan nog overblijft is al deze indrukken te verwerken en weer af te dalen naar de camping om het filmpje een keer af te kijken en uren na te praten over een van de mooiste fietservaringen uit mijn leven!

Afsluiting
Ik ben blij geflimd te hebben tijdens de Tour en ik heb het stukje nu al weer meerdere malen gekeken, maar deze dag en eigenlijk het hele weekend blijft voor mij een fantastische herinnering. Deze sport is zo verschrikkelijk mooi en ik moet eerlijk zeggen dat de foto voorop de Volkskrant van maandag 22 juli mij verbaasde: een Fransman houd een bordje omhoog met 'vive le dopage'? terwijl Lance Armstrong voorbij fietst. Even daarvoor heeft hij Richard Virenque staan aanmoedigen, ik snap er helemaal niets meer van, wie kan mij dit uitleggen?

Samenvattend hebben wij genoten en was de reis van 2500 km vermoeiend, maar zeker de moeite waard. Ik hoop iets van onze ervaringen te hebben kunnen delen en de bijgevoegde foto's komen van mijn digitale video camera dus de kwaliteit laat het enigszins afweten.

Dennis bedankt voor je gezelligheid, je bent een fantastische wielrenner en je humor zal ik missen!

Patrick Kingma
http://home.uni-one.nl/nluf1626/index.html

In 2005 werd de kale berg opnieuw beklommen, nu in een wedstrijd tegen een groepje Fransen. Lees het verslag op MTBFreakz.nl.