14 juni 2002

Mont Ventoux revisited

Hoi Alex,

Sinds mijn vorige verslag in '98 (nummer 8 op je site) ben ik nog twee keer op de Mont-Ventoux geweest. Eind augustus 1999 stond ik samen met een vriend op de camping in Vaison-la-Romaine met als doel de Mont-Ventoux op te gaan. Helaas was het weer niet overdreven bestendig dus op de dag dat het gebeuren moest was het zwaar bewolkt. Mijn vriend haakte daarom af maar eigenlijk vond ik het zelf wel prettig dat het niet zo warm was en dus besloot ik het van de noordkant te proberen.

Iedereen heeft het maar over de klim vanuit Bedoin, maar vanuit Malaucène is het toch ook een kreng hoor. Misschien minder steil maar daarentegen erg onregelmatig met een aantal steile rechte stukken erin.

Onderweg liep ik in op een Fransman die duidelijk een veel te grote versnelling probeerde rond te krijgen. Samen zijn we een stuk omhoog gereden totdat het vlak voor Mont Serein ineens hard begon te regenen. We zijn de bar langs de weg ingedoken om het even aan te kijken. De regen werd niet minder en het begon bovendien te onweren. Groepjes fietsers kwamen totaal verzopen en verkleumd van de top het café binnen en de Fransman met wie ik had gereden besloot weer terug te keren naar het dal.

Maar ja, ik eigenwijze Hollander was nu zover gekomen, dan moet dat laatste stukje ook maar. Dus weer op de fiets geklommen en op weg naar boven. Na een kilometer voelde ik me totaal bevroren terwijl de regen nog steeds met bakken uit de lucht kwam. Uiteindelijk de fiets omgedraaid om af te dalen, maar na 500m afdalen vond ik mezelf toch wel een watje en ben ik weer omgedraaid om alsnog naar de top te gaan.

Het bleef beestachtig slecht weer en het zicht was nul komma niks. Uiteindelijk de top gehaald in het knetterende onweer terwijl de natte sneeuw rond de top gierde. Het was 3 graden boven nul.

De afdaling was nat en glad, maar terug in Malaucène was het droog en 21 graden (nog wel zwaar bewolkt). Ik heb nog twee dagen spierpijn gehad van deze beklimming. In het

Hemelvaartsweekend 2002 was ik wederom in de buurt en het was bovendien geweldig weer. Op de zondag na Hemelvaart vanaf de camping in Carpentras vetrokken richting Bedoin, rustig peddelend. Hoewel het vroeg in het seizoen was, was het in Bedoin toch al 24 graden toen ik daar rond 11 uur 's ochtends passeerde. De klim die volgde was dan aanvankelijk behoorlijk warm.

Eigenlijk heb ik over deze meest recente klim geen "klachten"; de temperatuur was goed, er was weinig verkeer en het klimmen ging verbazend goed. De laatste kilometers lag er nog sneeuw langs de kant van de weg; echter niet veel meer. De noordkant was overigens nog afgesloten. Zo'n 2 km onder de top kreeg ik wel een enorme hongerklop en moest ik me werkelijk het laatste stuk door slepen. Tot mijn geluk was het praktisch windstil daarboven (dat moet wel een unicum zijn) zodat ik slechts tegen de berg hoefde te vechten.

Op de top was het nog een fatsoenlijke 10 graden en dus deze keer best uit te houden. Het zicht was niet groots aangezien de luchtvochtigheid nogal hoog was. Niettemin een geslaagde beklimming en de makkelijkste van mijn drie beklimmingen.

Ben benieuwd wanneer ik weer in de buurt ben. Komende september staat de Pico Veleta op het programma....

Groetjes, Dennis Waterman

  21-8-1998
Hoi Alex,
In 1993 heb ik de Mont Ventoux beklommen vanuit Bedoin. Ik heb al heel wat "grote" cols gefietst in zowel de Pyreneen en de Alpen maar tot nu toe heb ik nog niets gevonden dat zwaarder is dan de Mt. Ventoux. Een keer de Mt. Ventoux is ongeveer gelijk aan 2 keer Alpe d'Huez. Als ik zo alle verhalen van anderen lees heb ik een groot voordeel hehad op de anderen, er waren namelijk toen bijna geen vliegen. Anderzijds heb ik het mijzelf niet makkelijk gemaakt; ik stond op de camping in Sault en moest nog een uurtje fietsen naar Bedoin voordat ik aan de klim kon beginnen. Ik kwam ongeveer 2 km van Bedoin op de weg naar St. Esteve uit, precies achter een Fransman met een bijzonder duur uitziende Look fiets. Ondanks dat ik op een redelijk aftandse Batavus rijdt, en nog wel een semi-racefiets met bredere banden en bagagedragers en zo, kon ik redelijk volgen. Uiteindelijk was ik pas rond het middaguur bij St. Esteve hetgeen eigenlijk al te laat is. Het weer was drukkend, een bleekwitte lucht waar de zon doorheen prikte en temperaturen rond de 35 graden in de schaduw. Helaas is er verbazend weinig schaduw hoewel de weg door het bos loopt. Ik heb mij op een 36x24 naar Chalet Reynard geworsteld, de Fransman met de Look fiets ben ik onderweg langzaam maar zeker uit het zicht verloren. Daar werd de hitte dragelijker omdat er wat meer wind stond, maar helaas had ik de wind tegen tot de top. Boven kwam ik de eerder genoemde Fransman weer tegen die een minuut of 10 voor mij boven was gekomen. Hij had een groep bewonderaars (van zijn fiets) om zich heen verzameld en deed nog al minachtend over mijn fiets. Toen ik hem voor rekende dat zijn fiets iets meer dan 5000 gulden duurder was dan de mijne, maar dat hem dat slechts 10 minuten winst had opgeleverd was hij verbazend snel vertrokken. Overigens nog een opmerking. Je vermeld dat Simpson overleed aan zijn inspanningen, maar laten we eerlijk zijn, hij overleed gewoon aan overmatig dopinggebruik waaronder amfetamines.  
Groetjes, 
Dennis