Dag Alex,

hier een verslag van iemand die voor het eerst in zijn leven een echte col is opgereden en de smaak nu toch wel echt te pakken heeft.

14 Juli was het zover... Samen met een vriend vertrok ik vanuit Moorsele (een gemeente bij Kortrijk, we zijn dus Belgen...) richting de Mont Ventoux. Wat in april nog een soort jongensdroom leek, werd nu realiteit.

Met nauwelijks 1600 km in de benen, vertrokken we met een rugzak naar 'Le Géant du Provence'. Het weer was niet al te denderend maar de sfeer was optimaal. We zagen het goed zitten.

Negen kilometer verder, in Kortrijk, moesten we wel een eerste keer van de fiets... mijn copain was lekgereden! Dat zou hij later in Frankrijk nog een keer doen maar dan hield het ook op. Ikzelf heb geen enkele pech gehad.

De dagen verstreken en de donderdagavond erop, hadden we reeds 1002 km in de kuiten en waren we in Beaumes de Venise, een dorpje zo'n 30 km van de voet van de Mont Ventoux.

Terwijl we dan goed bezig waren, beslisten we meteen om de volgende dag eens die reus te bedwingen. Mijn maat (tijdens de reis noemde ik hem Franco Pellizotti wegens zijn voorliefde voor al wat Italiaans is, in het echte leven heet hij gewoon Kurt Debuck) begon de klim aan een redelijk tempo. Iets te hard naar mijn gevoel en ik liet hem dan ook rijden, maar hij was wat te hard van stapel gelopen. In het bos zag ik opeens zijn silhouet opduiken en reed ik weer naar hem toe. We zaten ondertussen beiden op ons kleinste wieltje - hij een 39/27, ik een 39/25 - en de moraal zat laag. Beiden hadden we zoiets van: 'we geraken hier nooit boven', hoewel we zelf anderen inhaalden en nauwelijks iemand ons voorstak. Was het nu een gebrek aan parkourskennis of waren het de duizend kilometer van de vijf voorgaande dagen? In elk geval het liep niet lekker en we harkten door... tot we uit het bos kwamen en de weg dan duidelijk een stuk makkelijker loopt. De moraal steeg en ik bereikte met zo'n 50 meter voorsprong de eindmeet. We hebben er zo'n uur en 46 minuten over gedaan. Een prachtervaring, een must voor iedere wielerliefhebber!!

Zaterdag hebben we een rustgedag genomen en zondagmorgen zijn we dan opnieuw de Mont Ventoux opgereden. Het was nu nog prachtiger door die enorme mensenzee die stond te wachten op de 'echte' helden. Ik wil trouwens (mocht er nu toevallig iemand van die Vlamingen deze site bezoeken) de groep van Vlamingen bedanken die mij hebben toegezongen van: 'hij is Johan Museeuw...', toen ze zagen dat ik een bandana van De Leeuw droeg. Ik kreeg er kippevel van... bedankt. Mijn maat en ik hebben immens genoten van deze klim, het liep veel lekkerder dan vrijdag en de sfeer was subliem. Prachtig hoe wielerliefhebbers van alle nationaliteiten elkaar vinden in de mooiste sport aller sporten!
VIVE LE VÉLO!!!!!!

Glenn Ollevier alias Thor Hushovd tijdens de reis