19 juni 2002

Gedoemd te mislukken…

Onze beklimming naar de Mont Ventoux lijkt al gedoemd te mislukken voordat we eraan begonnen zijn.

Onze eerste poging
16 Juni. Met heel het gezin en onze vrienden, Jaap en Lesley, staan we om 6uur op om vanuit Le Colombier te vertrekken naar De Berg. Het is een erg warme dag met een temperatuur van rond de 30 graden. Al in de auto gaat het verkeerd, onze oudste zoon, Linden, lijkt niet bestand tegen de combinatie melk, warmte en haarspeldbochten. Helaas voor ons, de melk gaat er allemaal via dezelfde weg weer uit. Na een aantal tussenstops en een bleek kind, arriveren we rond 9uur toch in Bedoin.

Het is wel erg druk… alleen niet met fietsers! Maar met raceauto's! Het schijnt dus leuk te zijn om op ONZE dag te gaan racen op ONZE berg. Helaas, de zin is weg dus gaan we weer terug, mijn maat, Jaap, besluit om met een temp van boven de dertig graden terug te fietsen.

Onze tweede poging
18 Juni. Het terug naar huis fietsen met die temperatuur van Jaap is niet goed bevallen, de avond ervoor is hij al vroeg met een flinke hoofdpijn in bed gekropen. Het is dus niet verstandig om nu De Berg op te gaan.

Onze derde poging
19 Juni. Zal het dan toch gaan gebeuren? Wederom staan we om 6 uur op en na een flink ontbijt vertrekken we (Jaap en ik) om 7 uur wederom naar Bedoin. Na een voorspoedige rit(!) komen we rond 8.30 uur aan in Bedoin. Ff omkleden, bidons vullen en we gaan ervoor. Voor mij is het e eerste keer maar voor Jaap is het al de negende.

Ik besluit om mijn eigen tempo te rijden en met mijn 30/25 ga ik aan de slag. De temperatuur stijgt al snel boven de 30 graden maar het bos brengt wel enige verkoeling. De eerste kilometers gaan inderdaad gemakkelijk maar dat had ik al ingecalculeerd. Dan begint de ellende; al na een kilometer of zes zeg ik tegen Jaap dat ik dit niet ga volhouden en dat ik waarschijnlijk moet gaan overgeven. Ik hou het uiteindelijk tot aan kilometer 11 nog vol. Helemaal kapot stap ik af en probeer ik wat op adem te komen.

Jaap fietst door, hij hoeft niet te wachten, ik onderga deze martelgang liever alleen. Het is voor anderen blijkbaar een mindere afgang om te stoppen waar al iemand heeft gestopt want het wordt nog druk. Alleen ga ik na een kwartiertje door, eindelijk bereik ik Chalet Reynaard. Eerste doel is bereikt (tot hier komen). Stug ga ik door want het gaat ineens wel erg gemakkelijk, maar de procenten wijzen dit ook uit. Op twee kilometer voor de top krijg ik het dan toch nog giga zwaar, maar de aanblik van mijn fietsmaat Jaap laat me de laatste bocht op sprinten.

Mijn tijd: 2:34:37.

Groetjes, Roger Joos