Ik (Remi,11 jaar) stond met mijn ouders en mijn broer (Gino, 14 jaar) op een camping in Entrechaux (vlak bij Vaison la Romaine). Na een week in de Alpen te hebben gefietst heb ik een hele goede conditie en dus ga ik proberen om de Mont Ventoux te beklimmen.

Mijn broer en mijn vader (Guido, 48 jaar) hebben al vaker de Mont Ventoux beklommen, maar voor mij is het de eerste keer. We hebben de wekker gezet op 6 uur, want anders zou het volgens mijn vader te warm worden.

Als ik wakker word is het nog niet licht en dus moet ik in het donker douchen. Na wat toastjes met jam vertrekken we om half 7. Het begint al te schemeren en je ziet een rode Mont Ventoux. Ik heb een pakje druivensuiker meegenomen en één bidon met water (ik heb maar één bidonhouder). We fietsen naar Malaucène. Daar aangekomen halen we nog een croissantje bij de baker die net is opengegaan (om 7 uur), en dan de berg op. We spreken af na vijf kilometer op elkaar te wachten, zodat we niet te ver uit elkaar raken, want stel dat ik het niet zou halen, dan zoau ik met mijn vader terug gaan. Na twee keer stoppen van ongeveer twee minuten (om naar het uitzicht te kijken en wat te drinken) ben ik bij het 5-km-paaltje aangekomen. Mijn broer en mijn vader wachten daar al op mij. Ik ga niet snel, ongeveer rond de 6/7 km/u. We spreken weer af, nu bij het 12-kilometerpaaltje. Ik kan goed rond komen met mijn trappers, maar ik heb wel het allerkleinste verzet genomen, met mijn 21 versnellingen. Ergens in het midden van de klim heb je even een beetje vlak stukje. Daar gaat het beter, ongeveer 14/15 km/u. Maar dat houdt al snel weer op dus wordt het weer rond de 7 km/u rijden. Na drie keer stoppen ben ik eindelijk bij het 12-kilometerpaaltje.

Het wordt nu wel zwaar, maar voorbijkomende renners roepen "bravo! bravo!" en dat geeft me weer een beetje kracht. Na een paar keer stoppen kom ik bij een rotonde en rijd ik daar een paar rondjes om mijn spieren een tijdje wat minder te belasten. Nadat ik weer wat ben doorgereden kom ik bij een slagboom en wordt de weg smaller en slechter. Vanaf daar vond ik de klim het zwaarst. Na een tijdje komt de Observatietoren in zicht. Dat geeft mij hoop om door te gaan, want hij lijkt zo dichtbij. Ik heb maar één bidon en die is al voor ¾ leeg dus moet ik maar even zuinig drinken. Mijn vader en mijn broer wachten bij het einde van het bos, daar vul ik ook nog mijn bidon met het water van mijn vader.

De laatste kilometers… ik ben helemaal kapot en met nu echt een traag gangetje van ongeveer 6 km/u is het heel zwaar. Maar veel mensen die mij passeren vinden het heel knap en moedigen mij aan voor de laatste twee kilometers. Ze roepen van alles maar ik versts er niks van, alleen "bravo!" snap ik.

Als ik de laatste bocht in ga, staan mijn broer en mijn vader op me te wachten. Ik fiets nog even door, en ja! IK HEB HET GEHAALD!!! Ik heb niet op de tijd gelet, want ik wilde alleen maar bovenkomen, meer niet. Ik heb er uiteindelijk met stops ongeveer 2 uur en 45 minuten over gedaan. Ik was trots op mijzelf, ook omdat ik als jongste van de familie de Mont Ventoux had beklommen (mijn broer had het op zijn 12^de gehaald). Na een half uur van het mooie uitzicht genoten te hebben (het was heel helder) en wat drinken op het terrasje, gingen we naar beneden. Even mijn petje afdoen en gaan (anders waait mijn petje van m'n hoofd). Ik heb mijn snelheids-record gehaald op de Mont Ventoux, ik reed 64 km/u (voor mij ging dat best hard). Ik mocht niet harden van mijn vader omdat ik geen helm op had.

Ik fiets al vanaf mijn 6^de in de bergen van midden/zuid Frankrijk; meestal trekken we mét bagage. Ik had dan niet zo veel bagage maar toch was het zwaar voor mij. We gaan elk jaar naar het gebied van de Mont Ventoux, altijd naar dezelfde camping in Entrechaux. Ik ga dit jaar (2002) ook naar de Mont Ventoux om hem weer te beklimmen, maar nu ga ik vanaf Bedoin, met mijn broer en mijn vader. Om een goede tijd neer te zetten. We gaan ook naar de Tour de France kijken, daarvoor gaan we hem nog eens beklimmen en gaan we boven kijken.

Remi van der Zijde