11 juni 2002

Mijn eerste col, en wat voor één!

Vorig jaar, juni 2001 kreeg ik een e-mail van een vriend. Hij was een jaar op trektocht met de fiets, en hij vroeg me of ik geen zin had om de Mont-Ventoux te beklimmen. Hij bleef nog weg tot eind oktober 2001, dus ik had nog een jaar tijd om me goed voor te bereiden. Geen moment heb ik getwijfeld om op zijn aanbod in te gaan. Dus de voorbereiding kon beginnen.

Zelf heb ik altijd redelijk veel gefietst, maar de laatste jaren was dat toch wat minder geworden, zelfs heel weinig. Ik onderhield mijn conditie wel door 2 à 3 keer in de week te gaan zwemmen.

Niet enkel trainen, maar ook door opzoekingswerk via internet, en zeker via deze site moest het me lukken.

Eindelijk was het dan zover, mijn eerste grote col zouden we gaan beklimmen.

Op 31 mei 2002 vertrokken we dan vanuit België (Paal-Beringen) met de auto richting zuiden. Zaterdagmorgen 1juni 2002 kwamen we aan in Bedoin. We zochten er een camping, ook de campings had ik via internet afgeprint. We kozen voor camping "le pastory". Rustige camping, niet te ver van het dorp, dus goede keuze. De zaterdag hebben we in het dorp doorgebracht, en namiddag hebben we toch nog een klein uurtje gefietst om de stramheid van de autorit uit de benen te krijgen.

Tegen de avond hebben we nog wat inkopen gedaan zodat we zeker konden vertrekken met een stevig ontbijt.

Zondag was het dan zover. Didier Serwy en ik waren klaar voor de beklimming. Didier zijn vriendin (Kris Theunis) zou ons onderweg steunen, en enkele foto's maken.

Om 9 uur 30 besloten we eraan te beginnen. Zelf had ik duidelijk last van zenuwen. Iets wat ook duidelijk af te lezen was van mijn hartslagmeter. Al snel moest ik Didier laten rijden, en de eerste 12 kilometer had ik het enorm zwaar. Maar mijn doelstelling was binnen de 2 uur boven te zijn.

Na kilometer 12 besloot ik mijn kleinste versnelling te kiezen. Deze had ik bewaard als ik het te moeilijk zou krijgen 38 X 28.

Vanaf dan ging het beter, zelfs goed. Mijn hartslag begon te dalen, en op kilometer 15 (chalet Reynard) was ik terug op gelijke hoogte met Didier. Vanaf toen heb ik de kop overgenomen, en ben ik weggreden.

Boven had ik een tijd van 2 uur 2 minuten, en Didier was 3 minuten achter me, en zonder 1 seconde rust. Niet slecht voor de eerste keer. Ook niet voor Didier, want hij had geen echte koersfiets, zijn voordeel was dan weer een groter aabod aan versnellingen.

Langs de andere kant hebben we dan de afdaling genomen, en zijn zo via een ommetje terug naar Bédion gefietst. Daar aangekomen hebben we op het terras een bruine Leffe gedronken. Dat hadden we wel verdiend.

Achteraf bekeken had ik vanachter beter andere tandwielen gekozen. Nu had ik 28, 24, 21 .... Wat ik heb gemist is een 26. Misschien een tip voor de mensen die dit lezen.

Ook genoeg eten en drinken onderweg kan zeker geen kwaad, en is zelfs noodzakelijk. Zelf had ik zeker genoeg bij, 2 bidons, 2 Extrans (flesjes), 2 bananen en 2 Granies.

Ik ga zeker nog een keer terugkomen om hem nog eens op te rijden, en om de tijd te verbeteren , onder de 1:50 moet te doen zijn.

Volgend jaar staat er echter een andere col op het programma. Welke staat nog niet vast, maar wat wel vast staat, is dat we de smaak te pakken hebben.

Carlo Schraepen