5 oktober 2002

Nog twee weken vakantie 'tegoed' en na de belevenis in mei jl. nogmaals besloten om de Mont Ventoux te bezoeken.
Dinsdag 1 oktober 's middags aangekomen in Malaucène, dit keer alleen, en wederom intrek genomen in Hotel L'Origan. Racefiets gehuurd in Malaucène voor 12 euro en op terras genoten van omgeving en de mensen in dit typisch Provencaalse dorpje.
2 oktober opgestaan, luiken open geslagen en de 'Reus' bekeken'. 11.30 vertrokken op fiets uit Malaucène en naar Bedoin gepeddeld. Dit is een zeer mooi tochtje van 12 kilometer. 12.15 uur aangekomen en 15 minuten gerommeld aan fiets, helm etc.

Klokslag om 12.30 vertrokken uit Bedoin en evenals de vorige keer viel mij, als ongetrainde fietser,
het gedeelte vals plat tot aan Saint Estève niet mee. Reeds hier overvalt mij de eerste gedachte 'waar
ben je aan begonnen, ongetrainde gek!' Op dezelfde plaats dacht ik in mei jl. hetzelfde!!!!
Bij St. Estève de bocht om en het bos in om 1.00 uur. De volgende 10 kilometer tot aan Chalet Reynard
zijn zwaar. Onderweg kom ik twee borden tegen dat de Mont Ventoux is afgesloten. Wat? nu al sneeuw?
Wat een sukkel ben ik om 1200 kilometer te rijden om een halve klim te maken! Een barbecuende Duitser kan me gelukkig vertellen dat  ik tot de top gewoon kan doorrijden en dat ik echter niet kan afdalen, 'over the hill', naar Malaucène wegens wegwerkzaamheden. De weg is volgeschreven met de namen van de helden die hier op 21 juli jl. naar boven reden.
Precies op de helft van het bos, na 4.8 km, komt kort de top in zicht in de haarspeldbocht. Het valt zwaar. Ik weet dat ik het zal halen, maar betwijfel of het binnen de 4 uur gaat lukken. Deze 2e keer = zeker de laatste keer......  
Twee aardige Fransen rijden met mij een paar kilometer op en ' lossen me' vervolgens als ik even
wat gas terug moet nemen. Doch na 1.15 uur kom ik om 14.15 uur aan bij het Chalet en besluit om even op adem te komen met een broodje en een colaatje.
Om 14.30 uur vervolg ik mijn klim en de eerste twee kilometer zijn redelijk eenvoudig te doen. Dan langs de rotshellingen vier kilometer richting 'de toren'. Hier wreken zich waarschijnlijk mijn 12
heuvelachtige kilometers tussen Malaucène en Bedoin.
Maar om 15.20 uur, na 2 uur en 50 minuten, kom ik boven. Ik ben kapot, kijk naar waar ik vandaan kwam en verbaas mij wederom om het gigantische hoogteverschil!
Samen met een Belg besluit ik toch om af te dalen naar Malaucène, de wegwerkers die wij onderweg storen, zijn echter, zoals alle Fransen die ik altijd tegenkom, zeer vriendelijk. Mooie brede asfaltwegen brengen ons in 20 minuten in Malaucène. Ik rijd zo bij de 'verhuur' naar binnen EN besluit om in het voorjaar van 2003 weer terug te keren.......  

Cees

  11 juni 2002

Ongetraind, maar om nooit te vergeten, na 3,5 uur op de top!

Met al uw goede tips in gedachten ben ik op maandag 31 mei met twee vrienden richting Frankrijk gereden, na een tussenstop bij Roland Garros, op woensdag afgezakt naar Malaucène met in gedachten om op donderdag 31 mei de Ventoux te beklimmen.

In Malaucène stevig doorgezakt woensdagavond en goed lam van de cognac om 2.00 uur ons bed ingerold. Daar wij geen van allen fietsers zijn, kon dit er ook nog wel bij...Vrijdag met stevige kater opgestaan en vanuit hotelraam 'de puist zien liggen' en je afvragen waar je aan begonnen bent! Maar ach, twee hockeyers en een voetballer beschikken toch over een goede basisconditie!

In de auto naar Bedoin en daar bij de verhuur drie perfecte racefietsen gehuurd voor 18 euro per stuk. Wielrenbroekje aan voor de eerste keer! Bananen en water mee en gewoon linksom op het plein nog 22 kilometer naar de Mont Ventoux. Start 11.50 uur. Verstandig tijdstip, lekker weer, lekker warm!

Mij persoonlijk viel het eesrte valse plat stuk naar Saint Esteve, 5 km, het zwaarst. Koud op de fiets en 'stiekem' stijgend, maar mooi tussen de wijnvelden. Vanaf Saint Estève de bocht om het bos in. Heerlijk om niet veel uitzicht te hebben omhoog, gewoon draaien. De tip om niet te laag verzet te gebruiken om voor later wat over te hebben ging bij ons na twee kilometer bos al niet meer op. Nee, alledrie kleinste van de drie bladen 'voor' en het kleinste van de acht bladen achter. Gewoon steil.

En plotseling aan het einde van het bos door de bomen zie je 'm liggen. Na wat draaien, waarbij 1 maatje af en toe een stukje moest lopen, Chalet Reynard. Linksom omhoog, en daar houden de bomen op en zie je slechts keien en rotsen. Eerste paar kilometer gaan wel maar laatste twee zijn een probleem. Om de drie- à vierhonderd meter zijn de benen vol, maar uiteindelijk na 3,5 uur komen deze drie helden aan op de top, vergapen zich aan het uitzicht en vragen zich af hoe het mogelijk is dat ze dit volbracht hebben na hier een jaar en vele biertjes over gepraat te hebben!

Vriendelijke groet, Cees