Al sinds mijn 16e (ben er nu 40) beklim ik dit gedicht. Roland Hurtecant, met sinds 1973 zijn organisatie Brugge-Mont Ventoux, heeft me helemeaal Ventoux-gek gemaakt door me op m'n 17e in '79 op zijn raid als jonge snaak toe te laten. Het heeft mijn verdere sportieve en ook zelfs privé-leven bepaald.

Roland heeft vorig jaar z'n 100ste beklimming gevierd, 15 mei was mijn 29e en op 17 mei reed ik langs Malaucène (wanneer wordt het klassement langs die zijde opgenomen, is even zwaar als Bedoin door de onregelmatigheid van de klim, doe er zelfs 45" meer over!) voor de 30e keer naar boven.

Ik heb begrepen dat je in het klassement belandt mits een verhaal, wel hier komt het:

Aubignan, 15 mei 2002
Wat vooraf ging: Op 11 mei reed ik bij kennis-organisator Gerard Hôte de korte (130 km, 1900m hoogteverschil) maar nerveuze cyclosportieve Tavel-Le Bouquet naar krap goud. Ik was blij maar niet euforisch, want ooit had ik minuten beter gereden. Eigen schuld, want in plaats van vroeg aan te schuiven had ik lekker tussen de wijngaarden van Tavel een dik half uur opgewarmd, want de start zou als de bliksem zijn voor zo'n korte proef. Klopt, maar dit keer was de formule handicap toegepast en stond ik met mijn categorie achteraan. Had er eigenlijk alle belang bij om juist nu extra vroeg aan te schuiven, want die goed getrainde taaie als maar vroeger geprepensioneerden haal je met 6 minuten achterstand niet zomaar in. Resultaat: stond +/- 1000e geplaatst i.p.v. de haalbare 600e startplaats indien ik vroeger had aangeschoven.

De rit naar de Ventoux
Goed gerecupereerd van die 4u 24 minuten durende intense inspanning snakte ik naar de klim vanuit Bedoin, intussen al jaren geleden. Natuurlijk weet ik dat die moeilijk is, maar hoe moeilijk was ik vergeten. Gek hoe snel fietsers vergeten hoe zwaar lijden wel kan zijn. Kijk maar naar Johan Musseeuw na Parijs-Roubaix b.v.

Zestien kilometer scheidden me van de voet. De weg naar Carpentras oversteken was het gevaarlijkste feit van de dag. Met vrouwtje Pascale en 3-jarige (zeg maar) flinke dochter logeerden we voor een week bij mevrouw Ginette Hotxe in haar chambre d'hôtes. Ontbijt was er vanaf 8u, maar dit was voor me veel te laat om de klim te doen wilden we samen nog van de dag kunnen genieten. Dus had ik wat sportvoeding en een doosje rijst binnen en hadden we om 10u op de top van de Ventoux afgesproken in Le Vendran. Sinds jaren bouwde ik aan een droom van een klimfiets. Vorig jaar voor mijn 40e een Colnago C40 in geokleuren aangeschaft.

Na veel finetunen startte ik hier met een 7,4 kilo wegende fiets die voor de Marmotte van 6 juli nog vermagert met Hyperon wieltjes naar ocharme 6,950 kilo (als de benen nu maar meewillen!). Dus kon ik nu al wat hoogtemeters gebruiken en het tuig eens uittesten. Ik rij sinds 99 steeds kleiner door meer te letten op een cadans van 70 à 80 omwentelingen per minuut tijdens het klimmen mits een hartslag van 160 à 165 op cols zoals de Ventoux of l'Alpe d'Huez. Met mijn vermogen zijn dat automatisch kleine versnellingen. (Ken je beperkingen en wees nederig t.o.v. het gebergte, dat kan enkel positief werken).

Dus reed ik met het 'Powerarms' carbon moutainbikecrankstel van Storck 175 mm i.p.v. de 172,5 die ik al jaren gebruikte. Mijn vriend 'Mijnheer 56/11' (ja, ja!!!) Piet Debleecker kon dit alleen maar toejuichen, langer is meer kracht. En klimmen is krachtsouplesse. Schrik echter niet: 24-36-50 voor en campa 10 speed 12-25 achter (de 25 heb ik echter nooit gebruikt, des te beter, wel op de muur met stukken van 20% als de Mont Bouquet, nodig als je wil blijven tussen de 70 à 80 toer/minuut trappen). Liever had ik 12/23, maar campa maakt dat niet en Mavic is dan weer loodzwaar.

Heerlijk fietsen in de morgenzon tussen de wijnvelden. Namen als in een gedicht: Caromb, St.Pierre de Vassols, Bedoin! Alleen al afgaand op de geur weet ik waar ik ben, in mijn beloofde land. Het rond punt met de fietser is typisch Bedoin. Verder aan de wijncoöperatieve waar ooit het Guinnessbook-record omelet bakken werd gebroken staat een herdenkingsplaat voor René Vietto, wiens fietsproef ik in de jaren '90 wel 5 maal met veel enthousiasme reed. Ooit beleefde ik er zelfs de sportieve hoogdag van mijn leven 15e op 200 deelnemers over 204 km in de blakende zon op 29 juli 1990 over een parcours rond de Ventoux met de cols de la Gabelle, Perty, St.-Jean, Négron, Homme Mort ...Macuegne ...

Waar is de tijd? Nu zou ik eerlijk gezegd met dezelfde conditie achterin rijden omdat de eerste 200 steeds renners of ex-renners zijn. Tja, tijden veranderen.

Laatste rond punt in Bedoin. Tijd om even in te houden want de chronometer moet lopen vanaf de witte lijn. Ik rij eerder behouden want besef dat het vanaf Les Bruns ernstig wordt.

Toch rij ik aan zo'n 150 slagen per minuut, want te traag is ook niet goed wil ik beter doen dan mijn 1u50 van toen ik nog gewone verzetten en cadansen gebruikte.

Lap! DE bocht is er en vanaf nu blijft het ongeveer tussen de 8 à 10 % stijgen tot aan Chalet Reynard. Ik blijf in cadans en schakel regelmatig maar ook niet te veel om toch wat ritme te houden. Het is uiteraard lastig, dat zie je zo aan de hartslag, maar genieten is het eveneens.

Het stuk is langer dan ik dacht, ondanks mijn zoveelste beklimming. De laatste kilometers voor het chalet lijken op elkaar. Ik probeer niet onder de 10 per uur te rijden, tenzij zowel cadans als hartslag het niet meer kunnen houden.

Eindelijk de chalet. Een goede tijd kan best nog. Ik schakel nu op de 36 over maar na een kilometer moet ik toch wat gas terugnemen. En zo verloopt het heen en weer tussen de 36 en de 24 tot 2 km voor de top. Dan pers ik er alles uit en drijf de hartslag op tot in de 170-zone.

Wat is die laatste kilometer lang! Even omkijken naar het standbeeld van Brugge-Mont Ventoux door vriend Roland Hurtecant opgericht in 1979!. Daarna zit ik op het stuk van het schouwspel tussen Armstrong en ooit klimmer van mijn hart Pantani.

Nu kijken naar die chrono: 1u40 min 59", mijn tijd is met 9' verbeterd en een soepele cadans aanhouden loont dus toch! Dat geeft hoop voor de Marmotte, maar met vier opeenvolgende beklimmingen van kanjers is dat toch nog heel andere koek.

Nu zet ik me met een kop koffie en een pannenkoek op het terras en kijk in de verte naar de wagen met Pascale en Pauline. Nog niet te bespeuren, dus luister ik met de meegebrachte walkman voor CD's naar dromerige muziek en tuur in de verte naar het prachtige landschap, gelukkig, ontspannen, alleen en toch niet eenzaam.

Philippe Liephout - Le fou du Ventoux

Tijd: 1 uur 40 minuten 59 seconden - zie Klassement MV