Woensdag 8 mei 2002, 9u20 in de ochtend. We vertrekken met volgeladen wagen richting Provence voor de ultieme ontmoeting met de Mont Ventoux… niet de eerste, ik had op 25 augustus 2001 al eens op de éénwieler kennis gemaakt met de reus. Wat ik er toen heb van opgestoken is dat de Mont Ventoux niet zomaar een molshoopje is waar je eventjes ‘en passage' op rijdt. Ik heb toen de laatste 12 km van de noordelijke klim gedaan en toch wel nu en dan eens langs de weg gestaan om op adem/krachten te komen. Ook een uitgebreide eetpauze in Chalet Liotard was een broodnodig rustmoment.

Nu moest/zou het anders zijn, ik had me vorige keer plechtig voorgenomen nog eens terug te komen om de MV aan te pakken maar dan na een degelijke voorbereiding. Dat was zeker het geval nu: de laatste 2 maand was de éénwieler tot standaard voertuig gepromoveerd voor het ochtendlijk/avondlijk woon-werkverkeer (goed voor 10 km per dag). Over de middag hetzelfde met de gewone fiets. Ook geregeld eens wat kilometers draaien op de hometrainer maakte deel uit van het oefenpakket. Het vertrouwen was sterk het zou een formaliteit worden… zeker omdat het er op papier allemaal heel doenbaar uit ziet. Zo dacht ik er nog over een tweetal weken voor de afspraak met de MV. Naarmate het moment van de waarheid naderde staken de twijfels toch wel weer de kop op: Zou het lukken? Heb ik me voldoende voorbereid? Hoe zal het weer zijn? Er was in elk geval geen weg terug, de pers had al uitgebreid aandacht besteed aan de geplande beklimming en ik werd er me nadrukkelijk van bewust dat de tijd van ‘erover te praten' stilaan op zijn einde liep en het uur van handelen was aangebroken.

Na een dagje rijden komen we rond 19u aan in Malaucène aan. Van hieruit nog een klim – met de wagen uiteraard – naar Mont-Serein omdat we daar zijn afgesproken met mijn grootouders. Zij hadden besloten hun reis naar Spanje een weekje uit te stellen en op de doortocht enkele dagen halt te houden in de buurt van de Mont Ventoux om het éénwielgebeuren op video vast te leggen. Chalet Liotard wordt hun verblijf voor de komende dagen. Al reeds in het begin van de beklimming staat aangegeven dat de col gesloten is vanaf Mont Serein. Dat ziet er eventjes niet zo goed uit, in het slechtste geval kunnen we rechtsomkeer maken en in de zomer nog eens terug komen!

Op de parking van Chalet Liotard zien we de wagen van mijn grootouders staan, ze zijn eveneens net aangekomen. Even helpen om hun bagage naar de kamer te sleuren, wat bijpraten en daarna op weg om een camping te zoeken. Wij jongelingen (mijn vrouw Annemie en ikzelf) hebben het immers nogal voor de gezelligheid van een camping in het zuiden van Frankrijk, je weet wel… Eerste poging, goede poging: het wordt camping Mont Serein, slechts een paar honderd meter van Chalet Liotard. Een gesprekje met de campinguitbater over het weer en de Mont Ventoux leert ons dat: het weer slecht was/is/blijft en dat de Mont Ventoux vanuit Sault en Bedoin wel open is tot aan de top. Dit is een meevaller van formaat, ik kan hem nu wel geen 3 keer oprijden (Bedoin, Sault en Malaucène) zoals voorzien maar toch 2 keer. Bovendien is de eerste beklimming vanuit Bedoin de belangrijkste – deze bepaalt of ik mij ooit nog in het openbaar zal durven vertonen – de andere zijn voor de eer…

Twee zaken nog op het programma alvorens we van een welverdiende nachtrust kunnen genieten: de klim vanuit Bedoin gaan verkennen met de wagen en het avondmaal klaarmaken / nuttigen (een stevige kom spagetti staat op het menu).

De nachtelijke verkenning van de klim vanuit Bedoin met vertrek vanuit Mont Serein is al een avontuur op zich… Normaal waren we vanuit Mont Serein over de top naar Bedoin gereden en terug maar dat was nu niet mogelijk! Over Malaucène naar Bedoin, vandaar in de regen een dikke mist naar de top en terug, er zijn gezelliger avonden te bedenken in de Provence. Uit de verkenningsrit leer ik vooral dat het eerste stuk vals plat, de hel begint in Saint-Estève en het er al bij al niet zo goed uit ziet… Bij de terugkeer enerzijds gerust gesteld en anderzijds toch weer niet. Na nog wat nachtelijk kokkerellen duiken we onder de dekens, vol verwachting wat de volgende dag ons brengen zal.

Donderdag 9 mei 7 uur, de wekker laat ons weten dat de grote dag is aangebroken. Alhoewel ik zelf atheïst ben laat de symboliek achter deze Hemelvaartdag me ditmaal niet geheel onberoerd. Vandaag beleef ik mijn eigen hemelvaart en dat dit ook bij mij op mijn 33ste is vergroot dit gevoel alleen maar. De weersomstandigheden zijn niet echt ideaal maar ik troost me met de gedachte dat de meeste regen er nu toch wel zal uitgevallen zijn. Een stevig ontbijt, het materiaal tezamen rapen en dan op weg…

In Bedoin ben ik afgesproken met een groep wielertoeristen uit Bredene die er al voor het negende jaar op rij een heuse wedstrijd organiseren en hiedoor door de plaatselijke bevolking al bedacht zijn met de bijnaam "Les fous du Mont Ventoux". Ze zijn met 58 dit jaar en vertrekken in 2 groepen: de mindere goden om 9u30, de Pantani's om 10u00. Ik vertrek met de tweede groep, niet omdat ik verwacht hen bij te kunnen houden maar omdat dat het tijdstip was dat we op voorhand hadden afgesproken en ik niets afwist van twee groepen.

Vertrek om 10u00 stipt, al snel verdwijnen mijn tweewielige collegae aan de horizon en ben ik volledig op mezelf aangewezen, met uitzondering natuurlijk van mijn support team in de volgwagen. Naast het maken van een uitgebreide video opname staan ze paraat om mij op mijn wenken te bedienen wat betreft voeding, drank en kledij.

Het weer is vrij goed gezien de omstandigheden, nu en dan eens een druppeltje en zo goed als windstil en de zon zou er nog wel eens durven doorkomen. Na een tweetal kilometer ontdoe ik mij van regenjasje en sweatshirt om in T-shirt mijn weg te vervolgen. Met een éénwieler gaat de aanloop een stuk trager dan met een fiets, tegen zo'n 12 km/u peddel ik richting Saint-Estève. Na 28 minuten fietsen is het zover, de bocht naar links en een muur van 10% doemt voor me op… eventjes slikken toch, het tempo stokt en de hartslag/ademhalingsritme schieten pijlsnel de hoogte in. Een blik op de hartslagmeter geeft 188 aan. Even paniek toch, ik had tijdens de voorbereiding getraind naar 150 à 160 onder zware belasting en over een tijd van ongeveer 2u30. Dit zou ik waarschijnlijk niet volhouden tot het einde. Eén troost: de benen zitten goed, ik kan het wiel vlot rond draaien en de belasting op de knieën lijkt mee te vallen. Het is nu kwestie van rustig te blijven, het juiste tempo te kiezen, op tijd te eten en te drinken en kracht te putten uit het vooruitzicht dat ik binnen een tweetal uur op de top sta.

Na 35 minuten een eerste opsteker, ik haal 2 dames op ATB in. Ik zie af maar ben duidelijk niet de enige… Na 53 minuten passeer ik het kilometerpaaltje dat aangeeft dat ik nog 12 km voor het wiel heb. Het weer is goed en de zon steekt nu en dan eens door de wolken. De hartslag schommelt nog steeds rond de 180 maar ik begin er meer en meer vertrouwen in te krijgen dat ik het zal halen, ook met deze hartslag. Na 1u6 minuten haal ik twee mannen in op ATB (hoogst waarschijnlijk de wederhelften van de dames die ik eerder ontmoette). In het voorbij gaan in mijn beste frans even opmerken dat hij toch wel zwaar is, niet beseffend dat hen voorbijsteken op een éénwieler voor de heren waarschijnlijk de ultieme mokerslag was.

Nog 3 km tot Chalet Reynard, iemand ingehaald van de groep van Bredene die later zal opgeven. Ik vraag me ondertussen ook wel af waarom iemand 1000km naar het zuiden rijdt om te gaan afzien… (Willem S. zijn fiets zien opeten is één motivatie maar duidelijk niet voldoende voor dit gekkenwerk).

Nog 7 km te gaan en 1u35 op de éénwieler. Het wordt even minder steil nu en ik kan dit wel gebruiken. Optimaal recupereren is de boodschap want straks duikt Chalet Reynard op en is het weer afzien geblazen…

Bij Chalet Reynard aangekomen (1u40) is het tijd om het regenjasje aan te trekken, op zich een alledaagse activiteit maar na 16 km Mont Ventoux toch niet meer zo evident (ik had me immers voorgenomen geen voet aan de grond te zetten tijdens de beklimming en dus ook nergens tegen te steunen). Dus enkele toertjes gedraaid voor Chalet Reynard tot alles op zijn plaats zit en op weg voor het laatste ‘stukje'…

Ondanks het feit dat Chalet Reynard halen een morele opkikker is blijven de kilometers tergend lang. Na 1u50 laat ik de 5km paal achter mij en duik ik de wolken in. Het wordt barkoud, de regen wordt heviger en sneeuwplekken naast de weg wijzen mij er op dat het nog slechter kan!

We zitten volop in de finale nu, de top ligt binnen bereik. Nu stoppen kan (of beter mag) niet meer. Nog 4 km te gaan en 1u57 op de éénwieler, ik rijd nu aan een tempo van ongeveer 7 minuten per km (8.5 km/u).

Toch nog wel zwaar die laatste kilometers. Ondertussen is de wind ook serieus beginnen opsteken, gelukkig niet volledig op kop (afhankelijk van de bochten tussen de 90° en 45° links voor). 2u04 in de weer en nog 3 km te gaan. Ik merk dat ik wat te lang verzuimd heb voedsel tot mij te nemen, vlug wat energierijke thee (niet op lijst van verboden producten) en hopen dat deze inzinking niet te lang duurt.

Na 2u15 afzien, ergens tussen 3 en 2 km van de top, haal ik nog een fietser in. Veel energie kan ik er niet meer uit putten, het weer wordt alsmaar slechter en het begint nu al te hagelen ook. Het monument van Simpson rijd ik voorbij zonder het op te merken. Sorry Tom het zal voor een andere keer zijn, morgen kom ik terug, als ik nog kan...

De laatste kilometer! Een bocht naar links met een muurtje waar achter een fietser schuilt (ook al is het maar 50 cm hoog). De man heeft eigenlijk wel gelijk maar ik heb eens bij hoog en laag beweerd dat ik niet zou afstappen en dat speelt mij nu lelijk parten. De hagel is nu op zijn hevigst en ik moet mijn hoofd zijwaarts afwenden om de pijn te kunnen verdragen. Die koppigheid lijkt de schuilende fietser te inspireren want ik zie hem in het voorbij rijden van achter zijn muurtje komen. 2u21 ben ik nu bezig, komt hier eigenlijk wel een einde aan?

Even later komt de volgwagen naast mij rijden. Ze trachten me iets te vertellen maar ik ben niet meer aanspreekbaar. Ik doe teken dat ze mij met rust moeten laten en doorrijden, het wordt duidelijk tijd dat het gedaan is. Het is een gevecht tegen de berg maar ook tegen mijzelf , het is nu omwenteling per omwenteling, de tanden op elkaar geklemd en er alles uitpersen wat ik nog over heb…

En dan eindelijk… een muurtje links eindigend in een bocht naar rechts. Dit is de laatste bocht. Ik ben te vermoeid om euforisch te zijn en de omstandigheden zijn er ook niet naar. De hagel heeft het wegdek behoorlijk glad gemaakt, enkele wagens komen net door de bocht en de wind zit pal op kop wanneer ik de bocht in ga… 50 meter nog te gaan en… baf, daar ga ik tegen de grond! Geen energie meer om de voeten uit de SPD pedalen te klikken dus ik ga voluit tegen de grond. Aangezien de omstandigheden niet echt geschikt zijn om terug op te stappen sleep ik mijzelf en de éénwieler over de streep. Nog even de éénwieler op – met wat hulp van enthousiaste omstaanders – om nog eens over de streep te rijden en dan de wagen in. De afdaling zal voor een andere keer zijn… zoals ik al zei morgen kom ik terug vanuit Sault en dan zien we wel.

Gegevens op de cyclo-computer:
22.1 km
2:29:27
8.9 gemiddeld

Volgens de tijdscode op de video zou de tijd 2u28 zijn. Het verschil is waarschijnlijk te wijten aan het feit dat ik voor het vertrek al wat heb staan ‘idlen' (terplaatse fietsen).

We rijden met de wagen van op de top richting Sault omdat ik deze weg ook nog nooit gezien heb en niet weet waaraan me te verwachten en dan terug naar Mont-Serein voor een welverdiende rust. Ik voel me goed en zie het helemaal zitten om het morgen nog eens over te doen…

Vrijdag 10 mei Vandaag de beklimming vanuit Sault. Ik voel me fit en het weer ziet er ongeveer uit zoals gisteren, de top zit nog steeds in de wolken. Alles is iets meer relaxed nu, wat ik wou bewijzen is bewezen en wat er nu nog bij komt is mooi meegenomen.

Vertrek vanuit Sault om 11u50. Het begint met een afdaling – niet echt ideaal om de spieren in te rijden – maar het loopt wel vlot. De strategie is enigszins anders dan gisteren, deze keer veroorloof ik mezelf wel voet aan de grond te zetten voor het wisselen van kledij en het aannemen van voedsel/drank. Wel neem ik me voor de laatste 50m deze keer wel op de ééwieler af te leggen (en ook de eerste 26 km natuurlijk).

Het verschil met de beklimming vanuit Bedoin is al snel duidelijk: een gemiddelde van 5 à 6% is heel goed verteerbaar en niet echt vermoeiend (toch niet aan het éénwieltempo van 11 km/u). Het enige wat mij in het begin wat bezig houdt is hoe ik het er na Chalet Reynard zou afbrengen na de 20 km aanloop. Dat blijkt nogal redelijk mee te vallen en na ongeveer 2u laat ik Chalet Reynard achter mij. Het regenjasje heb ik al enkele kilometers voorheen aan getrokken.

De laatste 6 km verlopen bijna identiek aan de beklimming van daags tervoor. Neem dat verslag, vervang de hagel door smeltende sneeuw, laat me even zwaaien naar Tom bij de gedenksteen en je hebt het relaas van de beklimming uit Sault. Nog één belangrijk verschil: deze keer heb ik het wel gehaald tot de streep, ik stond weliswaar zo goed als stil na de bocht maar sakkerend en kreunend ben ik er toch geraakt… Tijd: 2u54.

Het was weer maar eens berekoud op de top en alvorens mijn begeleiders goed en wel uit de wagen waren was ik alweer op weg naar beneden. De klim via de noordzijde was nog steeds gesloten en ik voelde me no sterk genoeg om de tocht naar beneden aan te vatten.

Het eerste wat opvalt is dat het koud is, heel koud… Na de eerste kilometer zie ik mij genoodzaakt even te stoppen om een dikke winterjas aan te trekken. Op die manier haal ik het tot Chalet Reynard. De laatste kilometers richting Chalet Reynard voelde ik mijn tenen niet meer en ook de benen leken niet echt meer tot mijn lijf te behoren. Hoog tijd dus om een pitstop te houden en warme chocomelk binnen te gieten. Na een half uurtje verder richting Bedoin.

Naar beneden rijden op 10% valt me zwaarder dan verwacht, niet wat betreft inspanning, wel de belasting op de knieën. Het bergaf éénwielen is vergelijkbaar met het naar beneden wandelen van een steile helling, de belasting is vrij ongelijkmatig (pulserend) waarbij de gedurende een kortere tijd zwaarder belast worden. De laatste kilometers zijn bijna niet meer te harden. Ik weet niet goed meer welke houding mij nu het minst pijn bezorgt. Knieën, dijen, rug, schouders,.. alles doet pijn en allen de gedachte dat het bijna voorbij is doet me doorrijden tot het bittere eind… Na een tocht van 5u04 sta ik aan de streep in Bedoin. Sault – top – Bedoin : 48 km, en nu de wagen in en zo vlug mogelijk richting Mont-Serein.

Zaterdag 11 mei Vandaag stond de beklimming vanuit Malaucène op het programma. Ik ben eigenlijk wel blij dat de noordkant dicht is, het zit er niet echt meer in. Ik heb deze morgen meer afgezien om de sanitaire blok te bereiken (30 meter verwijderd van onze wagen) dan ik heb afgezien bij de beklimming vanuit Bedoin. De spieren hebben de afdaling niet verteerd… Dus vertrekken we maar richting België, ik kom nog wel eens langs om de noordelijke klim te doen. Dag Reus, see you again…

Lode de Paepe, Gent

Klik hier voor een filmpje van Lode op zijn eenwieler op de Mont Ventoux.