|
3x
op rij naar de top (1998, 1999, 2000)!
3-8-1998
Nederland
geen wereldkampioen,
maar wel de Mont Ventoux beklommen.
Zondag 19 juli was het dan
zover. Na een vakantie
in de Languedoc met veel fietsen in de Cevennen met o.a. de Mont
Aigoual
vertrokken we naar Bedoin. Met de auto van Montpellier naar Bedoin
was al verschrikkelijk. De temperatuur liep op tot wel 40 graden.
Zaterdag
in het hotel des Pins aangekomen, de fiets klaar gezet en de bidons
gevuld.
Weinig geslapen door de hitte. De volgende morgen om half zeven
opgestaan
voor de beklimming van de Ventoux.
Om zeven uur werd de deur
van het hotel geopend
door de bakker, gelukkig wist hij ook de weg in de keuken van het hotel
want daar stonden in de koelkast mijn bidons. De fiets uit de garage
gehaald
en op weg naar de berg. Inderdaad de eerste kilometers zijn een prima
opwarming
voor een tocht van 'maar' 22 kilometer. Maar dan als je het kleine
plaatsje
St. Estève door bent begint het ware klimmen. Met 39x24 ging
het
nog wel zo'n 3 kilometer, maar dan. Ik had het al gelezen in de
verhalen
maar de vliegen, de warmte en vooral de klim worden steeds zwaarder en
zwaarder.
Ik schakel nog een keer naar 39x26 en probeer in een ritme te komen. In
de verte zie ik een mede slachtoffer of eigelijk twee. Een echtpaar uit
Duitsland (Grüssgot) probeert de berg diagonaal te beklimmen,
ik haal
de (nl) tandem in met wel 10 kilometer per uur. Ik heb ze die dag ook
niet
meer gezien.
De vliegen worden steeds
irritanter. Het lijkt
wel of het er steeds meer worden. De snelheid blijft rond de 10
á
11 kilometer. Ook van die bidons had ik op het Net gelezen, vlak voor
het
Chalet Reynard zijn ze allebei leeg en ik ook. Nu nog 6 kilometer naar
de
top. Drink een bidon water en een cola leeg bij het Chalet en schakel
voor
de laatste kilometers 39x21. Vanuit het Chalet ging dat ook prima, tot
je
de eerste bocht door bent. Dan begint de tocht pas echt. Op 39x28
probeer
ik me naar boven te duwen. Word nog even achteloos door nog een
Hollander
voorbij gesprint. Die deed het zeker niet voor de eerste keer. Het
landschap
ondertussen is kaal en ligt vol met witte stenen. Waar blijft dat
monument
van die Simpson toch?
Eindelijk in de verte zie
ik een klein monument.
Is dat nu alles, ik dacht dat het een meter of vier hoog was. Het ligt
bezaaid
met bidons en oude fietsbanden. Als die Simpson eens wist over de Tour
van
1998...
Zonder epo moet ik toch in
de laatste bocht afstappen, het is nu nog maar 500 meter. Mijn
hartslagmeter staat op 189, zo hoog is hij nog niet geweest. Een slok
en een hartelijke groet van alweer een Hollander en ik fiets in een
ruk door naar de top. Net niet de tijd van JF-Bernard,
maar toch in 2 uur boven. Boven blijkt het een Nederlands kolonie te
zijn.
Misschien door mijn pak van de Rabobank, spreekt iedere fietser me aan.
Ben je soms Boogaard? Grapjas. Zeker mijn Haagse accent? Voor de eerste
keer met zo'n noodgang naar beneden is in het begin van de afdaling
geen
pretje. Maar als na een paar kilometer een meer ervaren fietser voor me
gaat afdalen gaat het een stuk beter. Door Malaucène fiets
ik weer
naar Bedoin.
In het hotel vraagt mijn
vrouw of ik nog foto's
heb gemaakt, dat wel maar helaas is de deksel niet goed dicht dus die
zijn
allemaal mislukt. Volgend jaar dan nog maar een keer Mont
Ventoux.....
a&a
 25-7-1999
Hi Alex,
Alweer een jaar verder. Op
dinsdag 13 juli om 6 uur 's morgens
vanuit Montpellier vertrokken richting Bedoin. Via Orange en Carpentras
om ongeveer 7.45 u. bij de beroemde 'source' van Bedoin gestart. Prima
weer op te klimmen, licht bewolkt en weinig wind. Na de les van 1998 nu
beter voorbereid. Genoeg water en een heus wielrennersontbijt genuttigd.
Zoals ik kon weten is het
eerste gedeelte toch het zwaarste. Tot aan het Chalet zitten er toch
zeer ongelijke stukken weg in het parcours. Bij kilometer 8 vanuit
Bedoin kom ik een groene Opel tegen. Natuurlijk uit Nederland. Een zeer
vriendelijke man moedigt me aan. Enkele kilometers verder kom ik zijn
vriend tegen op een racefiets met spatborden, verlichting en, had ik
het maar, een tripleblad voor. Met z'n drieën drinken we
koffie en cola bij het Chalet. Opvallend weinig vliegen dit jaar.
Ja, en dan de laatste 6 kilometer naar de top. Veel beter als in 1998
gaan de eerste vier. Maar dan net voor bij het monument van Simpson
moet ik toch weer afstappen. Als ik weer normaal adem kan halen rij ik
door tot aan de top. Een beetje mistig boven, maar veel vrolijke
fietsers en motorrijders die allemaal blij zijn dat het weer gelukt
is.
Enkele minuten later komen
de Opel met zijn vriend ook boven. Samen kopen we een T-shirt met een
afbeelding van de berg. Ik stuur nog een kaart naar iemand die een
bewijsstuk wil zien. De aardige dame van de souvenirwinkel zet er nog
een stempel op. Het blijft een spanende uitdaging die Mont Ventoux.
Hoop in het jaar 2000 weer naar boven te gaan.
Groeten
uit Voorburg
Arnold
14 juli
2000
Lang
naar uitgekeken: 14 juli. De nationale Franse feestdag. Voor Alex (mijn
nieuwe buurman) en ik de "veteraan" was het D-Day .
Donderdag op de BVN naar de Mont Ventoux landing van Amstrong gekeken.
Het was er toen helder en zonnig.
Heel anders was het
vrijdag de 14 juli. Vanuit Montpellier vertrokken richting Bedoin.
Via diverse omwegen
bereikten we Bedoin. We volgden borden van de organisatie van de Tour
die er nog van gisteren stonden. Het gevolg was dat we via diverse
E-wegen en paden waar normaal de tractor van de wijnboeren van de
Côte Ventoux rijden in Bedoin aankwamen.
Mijn fietsenmaker uit
Voorburg was weer sterk vertegenwoordigd in het dorp. Fietsen uit de
auto en dit jaar zelfs 2 supporters. Ann mijn vrouw als de cameravrouw
en Babette de vrouw van Alex (niet dé Alex) als chauffeur.
Heerlijk warm rijden tot
aan St. Estève en dan langs de voordeur en 't dak van de
woning in de 1e haarspeldbocht gaan klimmen.
Met de ervaring van 98/99
in gedachte is het dit jaar toch weer heel anders. Kilo's maar dan ook
kilo's afval van de dag ervoor, maar geen vliegen. Het gaat prima tot
aan het Chalet Reynard. Hoef dit jaar niet eens te stoppen. Alleen het
remblokje van de voorrem van Alex zijn fiets zit niet goed vast. Geeft
gelukkig geen probleem met klimmen en met afdalen…
Maar dan na het Chalet
wordt het een tocht als  Ajax-Liverpool. In de mist, en het word koud. De
mist is zo dik dat we het monument van Simpson niet kunnen zien. De
stukken met de wind pal tegen zijn extra zwaar, maar ik wil er dit jaar
niet vanaf.
Een voordeel van de mist
is dat je de top niet ziet. Ineens sta ik weer voor mijn cameravrouw.
Hoop dat ik een stukje van de film kan opsturen naar de leukste site op
Internet. Wie tips heeft ze zijn van harte welkom. Top bereikt in 1.56.
3x op rij naar de top 3x anders 3x afzien en 3x maal afdalen met veel
plezier. In Bedoin schijnt de zon en is het al 24 C. Op het terras van
Relais du Ventoux zien we een nieuw peloton starten op weg naar hun Top
de Ventoux.
Groeten
uit Voorburg van Arnold, Alex, Ann en Babette,
Arnold
|
© www.dekaleberg.nl