Mijn ervaringen op de Mont Ventoux

Nadat ik er reeds vele jaren over gepraat had, zou het er dit jaar eindelijk eens van komen. Ik zou eens een echte col beklimmen nl. De Mont-Ventoux. Enkele jaren terug had ik al enkele kleine klimmetjes gedaan in de Vogezen en de Jura, vorig jaar ook in de Vercors. Maar die beklimmingen waren maximaal 10 km lang en eigenlijk niet zo erg steil. Dit jaar zou ik dus eens van het "echte werk" proeven. Om te weten wat me eigenlijk te wachten stond, had ik via internet allerlei informatie opgezocht. Daarin vernam ik o.a. dat de klim ongeveer 22 km lang was met steile stukken erin van +/- 10%.

We hadden een kampeerplaats geboekt in Vaison-la-Romaine. Dat was zo'n 9 km van de voet van de klim nl. in Malaucène.  de meeste fietsers vertrekken eigenlijk in Bedoin. Over welke kant de mooiste is om te beklimmen lopen de meningen nogal uiteen. Sommigen zeggen dat de kant van Bedoin de moeilijkste is. Ik besloot deze keer dus te starten vanuit Malaucène. De
dag dat ik aankwam in Vaison-la-Romaine ben ik nog eens naar de voet van de berg gereden, samen met mijn zoon Tristan (10jaar). Want ook hij is gefacineerd door de Ventoux.

De dag erna was het dan zover. Het was erg warm en nog voor ik aan de klim begon was ik reeds doorweekt van het zweet. Het begin was goed te doen maar langzaam begon het toch steiler te worden. Toen begon ik te denken, als het zo verder blijft steigen hou ik dit nooit vol. Maar gelukk ig komen er in de klim stukkjes voor waar het minder steil is en waar je een beetje kunt recupereren. Mijn kleinste versnelling was een 39/25 en die heb ik goed kunnen gebruiken. Het gevoel dat je hebt wanneer je de top bereikt is wel onbeschrijfelijk en dat maakt het afzien wel de moeite waard. Maar eenmaal boven moet je ook nog naar beneden en dat was voor mij heel wat minder aangenaam. Nadat ik eventjes halt had gehouden aan het monument van Tom Simpson besloot ik voorzichtig verder af te dalen. Was het nu omdat mijn fietskader al enkele jaartjes oud was of was het door het te gespannen sturen; in ieder geval na enkele haarspeldbochtjes, begon mijn kader plots heel erg te trillen. Ik had absoluut geen controle meer over mijn fiets. Het was alsof ik met een plastieken kader reed waar niets van stevigheid meer in inzat. Ik kon mijn fiets nog wel helemaal tot stilstand brengen en de rest van de afdaling heb ik heel voorzichtig tegen +/- 30 km/uur naar beneden gereden. Eenmaal in Bedoin aangekomen ben ik dan terug via Malaucène naar Vaison-la-Romaine gereden. De totale rit was ongeveer 75 km en de klim zelf heb ik in 1 u 30 gedaan. Het was in ieder geval een onvergetelijke ervaring.

Rudi van Vynckt