Het zou deze keer géén eenzame strijd worden tegen 'de reus' van de Provence. In vakantiedorp 'Le pas du Ventoux' logeerde immers een streekgenoot van me, 12 jaar jonger en tevens eliterenner. Ikzelf mocht tijdens deze vakantie 50 kaarsjes uitblazan. Het zou dus allesbehalve gemakkelijk worden en ik vroeg me dan ook steeds af hoeveel minuten ik zou moeten prijsgeven. Zeven jaar terug had ik een tijd neergzet van 1 uur 31 minuten en 53 seconden. Deze tijd verbeteren zit er niet meer in, dacht ik, gezien mijn 'gezegende' leeftijd.
Daar ik de streek kende fungeerde ik een beetje als gids en verkenden we alle heuvels in de wijde omgeving. Hier begon de hoop om niet belachelijk te worden gemaakt te groeien. Ik had trouwens de indruk het klimwerk beter te verteren.
Woensdag 30 mei moest het dan maar gebeuren, daags na een dag van volkomen 'platte' rust. Het was reeds zeer warm om halfnegen toen we vanuit Mollans (met de fiets) naar de voet in Bedoin vertrokken. De tocht naar Bedoin was dan ook meer dan zomaar een opwarmertje. Nog even een kleine verfrissing, reset van de fietscomputer en dan duwen en nog eens duwen.
In de relatief makkelijk eerste kilometers kreeg ik reeds een eerste mentale opkikker toen mijn kompaan een paar lengtes moest prijsgeven. In de bocht van St. Estève was ik zelfs verrast een voorsprong te hebben van zo'n 200 meter. In het zeer zware gedeelte in het bos kon ik vrij makkelijk 39x23 trappen, maar boekte ik toch niet veel winst. Zou hij mij dan toch nog inlopen en achterlaten, vroeg ik me af? Deze gedachten deden me even de pijn van het harde labeur vergeten. Gelukkig kon ik zo'n 12 a 13 kilometer hetzelfde ritme blijven trappen met een hartslag welke niet onder de 160 slagen kwam.
Net voor Chalet Reynard merkte ik dat mijn voorsprong iets groter was geworden. Voor mij betekende dit het realiseren van een goede tijd. Net geen 59 minuten had ik nodig! Zou het dan toch lukken beter te doen dan zeven jaar geleden? Nog zes kilometers en alles zou duidelijk worden. Het waren echter zeer lange kilometers
De beroemde 'witte toren' lag zo voor het grijpen telkens als ik vanachter een heuvel bezaaid met stenen kwam. Met de wind in het aangezicht kon ik toch snelheid blijven maken (39x21). De laatste 2 kilometer deden dan terug meer pijn. De gedenksteen van Tom Simpson kon dan ook maar op weinig aandacht van me rekenen.
En dan... eindelijk de top, een schouderklopje van een Vlaamse toerist en uithijgen tegen de hagelwitte muur van het souvenirwinkeltje. Eindtijd: 1 uur 28 minuten en 12 seconden!
Twee minuten later komt mijn jongere collega, moe en uitgeput boven. Wat was ik fier die dag en mijn vakantie... wel, die kon niet meer stuk!

Hendrik Vermeiren

Tijd: 1 uur 28 minuten en 12 seconden - zie Klassement MV