Dordrecht, 25 oktober 2001

De beklimming van de Mont Ventoux werd niet van begin tot eind in beeld gebracht. De renners werden op vaste punten gefilmd. Het was meer een radioverslag met beelden. Zo was er de mededeling, dat Tom Simpson uit de achtervolgende groep was weggevallen, zonder dat het moment zelf te zien was. Van de doorkomst op de top herinner ik me nog mijn verbazing over de grote achterstand die hij in de laatste kilometers had opgelopen. Ik wist nog niet van de zware tol die de berg die dag geëist had. Het nieuws van zijn dood werd na de etappe bekend gemaakt. Ook de even indrukwekkende als afschuwelijke beelden van de zwalkende en stervende Simpson waren pas later op de dag, of de volgende dag, te zien.

De zwart-wit televisiebeelden van het imposante, bijna angstaanjagende, maanlandschap waren mijn eerste kennismaking met de Mont Ventoux. Zij vormden de kiem van het verlangen zelf ooit eens deze berg te beklimmen.

1979/1980
In het najaar van 1979 heb ik mijn eerste echte racefiets gekocht. Het was het begin van het meer serieuze fietswerk en dat de Mont Ventoux daar onderdeel van zou uitmaken was voor mij vanzelfsprekend. Ik had de berg daarvoor wel eens met de auto verkend (tip: NOOIT de moeilijkheidsgraad van een berg in de auto proberen vast te stellen), maar mijn eerste ontmoetingen met de Ventoux op de fiets vonden in 1980 plaats. En hoe! Op 15 mei mislukte de eerste poging na elf kilometers en op 4 juli de tweede na acht (ik vond de pogingen mislukt, omdat ik moest afstappen; een opvatting, die ik nog steeds huldig).

Na mijn tweede mislukte poging kwam ik tot de conclusie, dat de Ventoux voor mij in meer dan één opzicht te hoog gegrepen was. Dat ik te weinig kilometers had gemaakt, nog nooit een berg had beklommen en te zwaar reed (ik had in "De Renner" gelezen, dat Tim Krabbé drieënveertig niet door drieëntwintig kon delen, dus 42x23 leek me wel een geschikt verzet), wilde ik niet als verzachtende omstandigheden aanvoeren.

Op 7 juli, drie dagen na mijn laatste mislukte poging, ontmoette ik op een terrasje in Vaison-la-Romaine een collega-fietsvriend, die mij terloops vertelde, dat hij de Ventoux had gedaan. Weliswaar de klim uit Sault, maar toch (ik was zelf zo gebiologeerd door de klim uit Bedoin, dat ik andere beklimmingen niet eens had overwogen). Ik schatte mijn klimcapaciteiten niet lager in dan de zijne en toog nog dezelfde dag naar Sault om ook een poging te wagen. Deze keer lukte het, ik deed er iets meer dan honderd minuten over. Toen twee dagen later ook de klim uit Malaucène slaagde (2-07-40, nog steeds met 42x23) was de ban gebroken.

Maar de Mont Ventoux zou me nooit meer loslaten.

De beklimmingen
Wat fietsen betreft ben ik geen ochtendmens. In tegenstelling tot wat in het algemeen geadviseerd wordt, doe ik daarom de klim het liefst in de (na)middag.

In een periode van ruim 21 jaar heb ik de Mont Ventoux 14 keer beklommen.

Zes keer uit Sault, waarvan vijf keer als onderdeel van een langere fietstocht, en twee keer uit Malaucène. De "enige echte" klim uit Bedoin heb ik zes keer gedaan met als snelste tijd 1-55-48 op 22 juli 1987.

De laatste beklimming (Bedoin) dateert van 23 september 2001. Deze maakte onderdeel uit van een tocht van ruim 85 km met start en finish in de buurt van Mollans-sur-Ouvèze en vond plaats op de eerste dag van de elfde fietsweek met mijn vrienden van "la pédale folle". Deze fietsweektraditie gaat terug tot 1984 en de Mont Ventoux heeft meer dan eens op het programma gestaan.

Onlosmakelijk verbonden met de beklimmingen van de Ventoux zijn de afdalingen. Naar Sault is de mooiste en naar Bedoin de spectaculairste, maar Malaucène is de leukste, omdat het zo hard gaat. Al meerdere malen heb ik er 'probleemloos' 80 km/uur gehaald en ondanks mijn meer dan middelbare leeftijd (bijna 55) geeft dat nog steeds een geweldige kick.

Hoe nu verder?
Mijn relatie met de Mont Ventoux is in de loop der jaren rustiger en evenwichtiger geworden. We weten wat we aan elkaar hebben. En toch, hoewel de grote passie over is, blijft het moeilijk haar lokroep te weerstaan (voor deze beeldspraak heb ik de Ventoux even "vrouwelijk" gemaakt). Als ik haar in haar volle glorie aanschouw vanuit de tuin van de chambre d'hôte, waar we al jaren komen, dan hoor ik haar roepen en voel ik haar verleidingskracht in volle omvang. Ik weet echter, dat ik haar alleen goed voorbereid mag benaderen, want anders wijst zij mij af. En terecht! Zij is de "Berg der Bergen", die daar sinds mensenheugenis ligt, en ik ben slechts een nietige sterveling, die haar in een mensenleven zo vaak als ik kan de mijne wil maken. Maar als ik haar met respect benader, is zij ruimhartig en gul. De bevrediging, die zij dan schenkt, is onbeschrijfelijk en werkt verslavend.

En zo leefden zij nog lang en gelukkig.

Hans Roelofs

Tijd: 1 uur 55 minuten 48 seconden - zie Klassement MV