15 oktober 2001

'Even naar mijn bergje kijken….'

Vanmorgen hebben we hem beklommen en gezegevierd. Na de douche op het terras van het gehuurde verblijf aan de voet van, is het heerlijk bijkomen. Uitzicht op de oostelijke helling, en als je naar het hek loopt, zie je de kale top, onder een strakblauwe hemel in de gloedvolle zon van toch gauw 35 graden. Ik zat er al, en Alex komt naar buiten en wil eerst even ‘naar zijn bergje kijken'. Hij zegt verder niets, en gelijk ik doe zonder te kijken, geniet hij na van die prachtige rit in de relatief koele ochtenduren.

We vertrokken tezamen, na 'n trainingsrit door de Gorges de la Nesque gevolgd door de oostelijke beklimming vanaf Sault tot aan het Chalet Reynard, en een gezamenlijke rit met onze dames door die toch lange en fascinerende Gorges de la Nesque. De weersomstandigheden zouden bijna de hele week gelijk blijven: droog, onbewolkt en bloedheet. In Nederland hadden we veelal afzonderlijk getraind, en wetend wat het is om te klimmen heb ik genoegen genomen met één dag klimmen in Limburg om het gevoel weer te krijgen.

De fontein in Bedoin, een hand ("succes, en tot boven") en na 100 meter liet ik hem los. Alex op z'n racefiets met triplootje van voren, en ik op mijn tourfiets, met nagenoeg dezelfde versnellingsmogelijkheden, maar gewone pedalen, dikkere banden, geen race-houding. Ietwat ongebruikelijk, maar de spirit is er niet minder om. Ik wil hem bedwingen, liefst zonder éénmaal te stoppen. Maar de benen voelen niet echt lekker in het begin. Nog niet wakker, misschien? In St. Esteve staan de dames ons voor het eerst op te wachten. Ik wil het bos in met volle bidons en 'n banaan. Alex is al lang uit mijn zicht, en ik denk maar aan één ding: rustig blijven. In de wetenschap dat het bos te veel vliegen bevat en wel erg lang erg steil is, kijk ik naar de afstand die ik achter de rug heb, niet wat vóór me ligt. Twee keer verlaat ik in het bos even het zadel en verruil de druk in de bovenbenen voor het pied-à-terre-gevoel. Maar ik weiger ook maar één meter te lopen. Na de korte blik op de top vanuit het bos krijg ik de geest en de geest overwint. Ik heb het, het gevoel! De dames hebben zich even verderop weer opgesteld, en geven me de nodige steun. Het ritme zit er goed in, en laat me niet meer los. Het Chalet zie ik nauwelijks, het daaropvolgende landschap des te beter. Ik geniet, ik straal, ik vlieg, en……..ik zing! Dit kan niet, ik zing nooit, maar nu wel. Wat is dit een magistraal, een fenomenaal gevoel. Ik bedwing de Ventoux, en hoe! Even stoppen, ja toch nog. Gewoon, om even om me heen te kijken, om even te genieten en alles in me op te nemen. Ook die kudde schapen die daar ergens boven mij rondwaart. Ik zie ze rechts in de ooghoeken als de weg weer eens scherp naar links draait. Heerlijk gewoon.

‘Hallo Tom'. ‘Dag Tom'. Dit is mijn tocht, dus ik stap niet af. Nog één kilometer en ik zie een zwoegende racefietser zo'n 4 of 500 meter voor mij. Nee, niet Alex, onmogelijk. Maar net als wij ook zo'n onbekende held, en hij lijkt te sterven! Ga ik die nog inhalen? Dat kan toch niet? Maar toch, het gebeurt. Ik roep iets naar hem, en hij vloekt iets terug. En dan door die laatste bocht, omhoog kijkend in het verlangen om over de top te kunnen kijken om er maar zeker van te zijn dat daar ergens inderdaad de top ligt. En ja, dan is de laatste meter géén opgave meer. Daar zijn ze: Erica, Alex en Betty. En zij zien mijn vreugde. Alex sleept mij mee voor de foto bij het hoogtebord; klik en ja, we hebben het gehaald, nu weet ik het zeker. Een hand: "proficiat". Ik mag de Ventoux nu ook tot de mijne bestempelen.

Alex keek even naar zijn bergje, en kwam een lekker biertje drinken. We vertellen elkaar van onze belevenissen, en denken aan misschien de volgende keer. Hij heeft mij aangestoken. Na deze dag hebben we nog verschillende tochtjes in de prachtige omgeving gemaakt en als we weer de Mont Ventoux in de ogen kregen moest ik af en toe wel denken aan die paar woorden van Alex: "Even naar mijn bergje kijken". Ik heb het stiekem ook 'n paar keer gedaan.

Guido Theloosen

Klik hier voor het verslag van Alex