De Mont Ventoux
fragmenten uit het vakantiejournaal van Johan van der Harst

21 juli 2001
Met de auto voor het eerst de Mont Ventoux op geweest. Bij Malaucène, de noordkant, er op en naar Bedoin er af. Wat boezemt de verschrikkelijke berg een ontzag in. Moet ik daarop? Veel fietsers gezien aan wie de grote inspanning was af te lezen.

24 juli 2001
Sanneke jarig. 14 jaar geworden. Op de camping wordt ze 14 à 15 jaar geschat. Ze is alleen maar met jongens bezig. Vandaag is het ook om een andere reden een bijzondere dag. De Mont Ventoux moet worden beklommen. Hoe zouden de benen zijn? Zou m'n knie het houden?

Om half tien waren Petra, Sanneke en ik bij het hotel in Bedoin. Benen ingesmeerd, banden opgepompt, omgekleed, Sanneke gefeliciteerd en eindelijk begon de tocht. "Niet op de macht rijden", heeft André ons de afgelopen maanden ingepeperd. Om ongeveer half elf waren we bij kilometerpaaltje 21 km van de top. Fietscomputertjes op nul. De eerste vier kilometers beginnen vriendelijk. Als het zo blijft? Van de grafieken weten we al, dat dat niet zo is. Van kilometer zes tot en met kilometer veertien zijn zware kilometers. Stijgingspercentage 10%. Gelukkig wel in het bos met veel schaduw. Dat heeft ook een nadeel. Veel steekvliegen om ons heen. Rob gaat rusten bij kilometer zeven. André en ik hebben een gelijke tred en gaan gelijk op in een tempo van zes/zeven kilometer per uur.

Onderweg worden we goed aangemoedigd door Petra en Sanneke en ook door Ellen, Richard en Denise, die ons mentale steun komen verlenen. Het is zwaar, maar het valt me mee. Ik zit in een goede tred (22 voor en 26 achter) en de ademhaling blijft goed. Ik kan gelukkig goed door m'n neus blijven ademhalen. Ik onderdruk de behoefte om sneller te gaan rijden. Er wachten nog zware kilometers na Le Chalet Reynard.

De bidons worden door het begeleidingsteam steeds gevuld. Dat is nodig ook. Heb ik ooit zo gezweet? M'n handen met handschoenen aan glijden regelmatig van het stuur. Nat, doorweekt. De 15^e kilometer is de laatste voor het plat met Le Chalet Reynard. Je verlaat dan het bos en komt dan de koelte van de steeds ijler wordende lucht in. Het begeleidingsteam vult de bidons. André en ik rijden wat rondjes zonder druk op de benen. Rob heeft inmiddels een achterstand van 17 minuten opgelopen. Maar het gaat ook met hem goed. De resterende zes kilometers hebben we te gaan in het kale landschap met kalksteen waar de Mont Ventoux zo bekend om staat. Het kan daar verzengend heet zijn, ondanks de hoogte of juist heel koud. Vandaag is het echter heerlijk. Lekker zonnetje, heldere hemel en een goede temperatuur om te fietsen.

In de 16^e kilometer denk je dat je weer nieuwe energie hebt. Schijn bedriegt. Het stijgingspercentage is dan maar 6%. Tot de laatste twee kilometers blijft het lekker gaan. Daarna wordt het lastiger. Je begint per 10 meter af te tellen. Op ongeveer 1400 meter voor de top ligt het monument van Tom Simpson. Daar is hij in 1967 in elkaar gezakt en gestorven. Indrukwekkend.

Inmiddels staat het begeleidingsteam op de top en ziet ons door de verrekijker. De laatste 500 meter wordt het echt persen. De laatste loodjes. Het stijgingspercentage van de laatste kilometer is groter dan 10%. Vlak voor de streep pakken André en ik nog een Belg, die ons in het bos in een grotere groep voorbij kwam.

Het zit er op. Water! We worden enthousiast binnengehaald door het team. Ook zij hebben een leuke dag. En nu wachten op Rob. Die komt maar niet in het beeld van de verrekijker. Dan toch, we zien een stipje. Het is Rob. In de buurt van het monument stopt hij. Even bijkomen. Hij stapt weer op de fiets, maar na 15 meter stapt hij weer af en gaat naast de fiets staan. Na enige tijd weer verder tot ongeveer 1 kilometer voor de top. Rob stapt af in de bocht. Ellen, Richard en Petra lopen naar hem toe. Hij blijft daar meer dan een kwartier staan. Zou die het redden? Eindelijk weer op de fiets en hij wringt zich door de laatste kilometer heen. Ook Rob heeft het gehaald. Grote klasse. Zijn oponthoud was te wijten aan darmklachten, die plotseling kwamen opzetten.

Na fotootjes en wat drogen weer naar beneden. Via Tom Simpson (weer foto's) naar Le Chalet Reynard. Daar wat met z'n allen gedronken en nagenoten. De afzink naar Bedoin was goed te doen. Redelijk tot goed overzicht. Dan zie je ook pas goed, dat je zo'n eind geklommen hebt. En onderweg steeds waarschuwingsborden met een dalingspercentage van 10% er op. Maar goed, dat we die bergopwaarts niet gezien hebben.

's Avonds zijn Richard en Ellen op bezoek geweest, want, oh ja, Sanneke is jarig vandaag.

Johan van der Harst

Tijd: 2 uur 40 minuten - zie Klassement MV