|
| Verslag (49) 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 Alfabetische index | |||||||||||||||||||||||||||
Zondag 15 Juli moest het dan gebeuren, mijn tweede beklimming van de Berg der Bergen. Het jaar hiervoor, in 2000, heb ik samen met mijn fietsmaat voor het eerst de Mont Ventoux beklommen. Ik wist dus wat mij te wachten stond. Dit jaar ben ik echter voor het eerst serieuzer gaan fietsen en was ik erg nieuwsgierig of ik mijn tijd van vorig jaar kon verbeteren. Na een autorit van 2 uur vanuit Draguignan zijn we om 10 uur in l'Isle sur la Sorgue aangekomen om aldaar de antiek markt te bezoeken. Zoals altijd wanneer we met ons gezinnetje er op uitgaan is een compromis onvermijdelijk met deze keer 's ochtends de markt en 's middags de Mont Ventoux. Nadat mijn vrouw de markt voor gezien hield zijn we naar Bedoin gereden, een ritje van ruim een half uur over de D31 via Carpentras. Lichamelijk was ik op de markt aanwezig maar natuurlijk zat ik met mijn gedachten reeds op de Berg. Zal het makkelijker gaan dan vorig jaar? Met hoeveel minuten zal ik mijn tijd van 2 uur 54 kunnen verbeteren? Hoe koud is het boven? Allemaal vragen waar ik spoedig een antwoord op zou krijgen. In Bedoin aangekomen is het 1 uur in de middag en begin ik met de laatste voorbereidingen. Fiets van het dak, bidons vullen, fietskleren aan enfin je kent dat wel. Er moest nog wel even gegeten worden en daarvoor schoven wij aan bij een tafeltje in bar-saladerie-petite restauration Portail de l'Olivier van Jan Lemmens, waar we vorig jaar na een spectaculaire afdaling van 20 minuten ook al een bord pasta hadden genuttigd. Zodra we echter binnen zijn breekt er een enorm onweer los met veel regen. Tijdens het eten ontstaat er een discussie met andere Nederlanderse fietsers of het wel verstandig zou zijn om nu naar boven te gaan. Uiteindelijk heb ik dan de knoop doorgehakt en ben ik om 3 uur op de fiets gestapt, kort na weer een enorme hoosbui. Tijdens deze bui spatte het water zeker een halve meter van het wegdek weer omhoog en was de straat veranderd in een kleine rivier. Nu moet ik wel toegeven dat om de een of andere maffe reden ik het wel leuk vind als de omstandigheden wat extremer worden. Met dik 20 graden vertrek ik dan eindelijk van uit Bedoin, alleen dus en dat voor een zondagmiddag midden in het vakantieseizoen. Reeds voor het bos kon ik mijn regenjas uitdoen, niet alleen omdat het droger werd maar voornamelijk daar deze van binnen net zo nat was als van buiten. Mijn vrouw en kinderen reden telkens stukjes vooruit en wanneer ik ze dan weer voorbijkwam werd ik enthousiast aangemoedigd, wat mij absoluut goed deed zo moederziel alleen op die berg. Na een uur en twintig minuten is Chalet Reynard in zicht. Door en door nat en al behoorlijk afgekoeld voel ik me goed mede ook door de goede tijd die in het vooruitschiet ligt indien ik zo door kan gaan. Ik ben nog steeds alleen, afdalers op de fiets ben ik niet tegengekomen en slechts enkele auto's naast "mijn eigen" volgauto. De temperatuur is geleidelijk aan gedaald tot 12 graden ter hoogte van Chalet Reynard. Hier ben ik niet op voorbereid en ik besluit dan ook om snel droge kleren aan te trekken voor het laatste stuk. Na de regen vanuit Bedoin, de wolken en mist in het bos begint het nu dan op te klaren. Voorzien van droge kleren gaat het aanvankelijk weer erg goed en kan ik zelfs 10 a 11 km/u halen bij een hartslag van rond de 160. Plotseling gaat het binnen een paar minuten een stuk minder en realiseer ik me dat ik onderweg niets heb gegeten om de koolhydraten weer aan te vullen, hongerklop dus. In combinatie met een sterk opstekende frisse wind die na iedere bocht toch weer pal tegen lijkt en een steeds verder weg zakkende temperatuur worden de laatste kilometers zeer zwaar. Zo zwaar zelfs dat ik in die laatste bocht naar rechts toch echt af moet stappen om de laatste 25m te lopen. Op de top is het 7 graden en totaal verkleumd en uitgeput kom ik dus boven alwaar mij een warm onthaal wacht van vrouw en kinderen en een paar Belgische toeristen. Deze verklaren dat ze het een zeer knappe prestatie vinden. Ook vragen ze naar mijn tijd. Dat was ik dus door alle inspanning even vergeten. Gelukkig staat de tijd in de fiets computer. 2 uur en 33 minuten. Om de situatie wat te relativeren vertel ik de Belgen dat de profs het in 1 uur doen. De aardige Belg weet echter te vertellen dat dat ergens anders door komt en geeft mij nogmaals joviaal een klapje op de schouder "goed gedaan joggie" Ik besluit het toetje te laten voor wat het is en de afdaling als passagier in de auto te doen. Gezien de kou, het natte wegdek, mijn lichamelijke gesteldheid en mijn verkleumde vingers (geen gevoel tijdens het remmen) is dit waarschijnlijk een verstandig besluit. Tot slot nog even het volgende om er een toch een positieve draai aan te geven. Ik kan nu naar eer en geweten zeggen dat ik op een zondagmiddag in het hoogseizoen de Mont Ventoux heb beklommen zonder ingehaald te zijn. Wie kan dat ook zeggen? Enfin, misschien wil mijn vrouw volgend jaar wel weer naar de antiekmarkt en is er een mogelijkheid om het voor de derde maal te doen. m.vr.gr. Wat
maakt de Mont Ventoux voor mij nu zo bijzonder?
Ik vind het
nog steeds ongelooflijk dat ik iets elementairs als eten heb verzuimd,
dit alleen omdat je tijdens deze beklimming aan zoveel meer andere
dingen denkt dan tijdens een andere inspanning. Gebrek aan ervaring
speelt natuurlijk ook een rol. Andere details van mijn beklimming in 2001:
Tijd: 2 uur 33 minuten - zie Klassement MV |