De beklimming van de Mont Ventoux

Op 11 augustus 2001 is het dan zover. Na ongeveer 15.000 kniebuigingen als voornaamste voorbereiding ga ik samen met Rob de Mont Ventoux beklimmen.

Om 8.30 uur 's morgens vertrekken we vanaf de camping in Entrechaux na het nuttigen van twee energiecrackers.
De rit verloopt goed. Ik voel me prima. De zenuwen zijn nu helemaal weg. Ik ben zelfverzekerd en ik voel dat ik het ga redden. Rond 9.30 uur drinken we in Bedoin een kopje koffie. Even naar de wc. en daarna vertrekken we om ongeveer 10.00 uur.
Het is lekker weer. Niet overdreven warm. Er waait alleen een stevige mistral.

Tot het bos verloopt de tocht makkelijk en soepel. Na verloop van tijd fietst Rob vooruit. Hij wacht bij de bosrand. De beklimming gaat nu echt beginnen.
Beiden pakken we ons eigen tempo. We spreken af dat Rob halverwege het bos zal wachten. Na een poosje is Rob uit het zicht verdwenen. Het is goed te merken dat hij veel beter getraind is. Alles hangt nu van mezelf af. Het is erg pittig, maar ik weet mijn eigen ritme al snel te pakken. Ik gebruik mijn lichtste verzet van 38 x 26. Hier kom ik tot aan de top ook niet meer vanaf. Het tempo is 8 à 9 km per uur, soms 6 à 7 km per uur. Als de druk op mijn benen hoger wordt verlaag ik het tempo wat. Wordt de druk minder, dan voer ik het tempo wat op. Op deze manier blijft de inspanning steeds hetzelfde.

Voordat ik bij Rob ben stop ik twee keer om te drinken. Bij Rob aangekomen heb ik de eerste bidon leeg. Ik voel me goed. Nog ongeveer 4,5 km tot Chalet Reynard. Rob gaat verder om daar weer op mij te wachten.

Even later pak ik mijn tempo ook weer op. Ik heb veel steun aan mijn kilometerteller die exact aangeeft hoeveel km ik achter de rug heb. Een tijdje later zie ik tussen de bomen door voor het eerst de top van de Mont Ventoux. Het lijkt al heel dichtbij. Schitterend! Maar ik weet dat het nog meer dan een uur zal duren voordat ik er ben.

Na ruim 15 km zie ik Chalet Reynard opdoemen. De klim wordt wat vlakker en ik weet zowaar in een "sprint" van wel 14 km per uur Rob te bereiken. Ik drink ter plekke de tweede bidon leeg. Tijdens het fietsen lukt het drinken niet. We vullen onze flessen en wisselen nog kort wat ervaringen uit. Met Rob gaat het goed. Hij wordt door niemand bijgehaald. Hij haalt alleen maar in.

Rob gaat nu door tot de top. Ik wil in ieder geval nog wachten bij het monument van Tommy Simpson. Het zal heel anders lopen.

Het is nog 6 km. De eerste 3 zijn al zwaar, maar daarna begint het pas echt. Extra steil en steeds meer wind, rukwinden vooral. De zon brandt op mijn hoofd. Natuurlijk gaat de vermoeidheid nu ook een rol spelen.

Ik moet vóór Tommy Simpson twee keer stoppen. Ik drink veel! Ik spreek een Nederlander die 2 km voor de top weer terug gaat. Hij weet het. Hij heeft de berg al eens beklommen, maar heeft geen zin om in de harde wind verder te fietsen. Kan het dan nóg harder waaien vraag ik? En of bevestigt hij. Op zijn advies trek ik mijn jack alvast aan.

Bij het monument van Tommy Simpson word ik toegejuicht en aangemoedigd door enkele Nederlanders en Fransen. Nadat ik weer flink wat gedronken heb fiets ik weer verder. Even later komen de Nederlanders toeterend voorbij. Zij zullen er eerder zijn! Nog ongeveer 1 km. Ik moet nog een keer van de fiets, maar dat was niet vrijwillig. De wind was de boosdoener.

Dan zie ik opeens Rob aan de kant zitten met een fototoestel. Hij maakt enkele foto's van mij. "Hoever nog? " roep ik. Nog 200 m brult hij. "Het wordt bij de bocht wel steil!" Nee toch denk ik. Ik wil fietsend de top bereiken. Voor de zekerheid ga ik op de pedalen staan. Dat was ook wel nodig! Met enkele ferme pedaalslagen ben ik boven. Rob is het laatste stuk met me meegerend!

Ik heb het gered!!!

Rob lijkt nog haast trotser dan mij! Hij sleept me naar een plek om een foto van ons te laten maken. We blijven niet te lang, want Rob blijkt geen jack bij zich te hebben. Hij wil de warmte in. Het is boven slechts 15 graden en de mistral giert om de top heen.

Aan de noordkant kijken we nog even naar de besneeuwde toppen van de Alpen. Daarna gaan we hangend in de wind naar beneden. Rob voorop, want die heeft het 't koudst. Het is nu alleen nog maar remmen. Tijdens een lang recht eind halen we een snelheid van 72 km per uur. Angst overvalt me wanneer mijn voorwiel bij die snelheid los lijkt te zitten. Ik rem en controleer. Alles lijkt in orde. Even later kom ik bij Rob die mij al miste. Volgens hem is alles goed. We gaan door tot Malaucine. Daar pakken we een terrasje. Rob heeft het nog steeds koud en trekt mijn jack aan.We eten wat en kletsen over onze heldendaad. Daarna tegen de wind in terug naar de camping. Dat is voor mij in het ‘rustige' tempo van Rob nog wel even aanpoten!

Op de camping trek ik mijn "Mont Ventoux"-shirt aan die Anja voor mij heeft klaargelegd. Blijkbaar had ze het volste vertrouwen in mij! Bij ons watertje treffen we de rest van de familie aan. Vol trots praten we daar nog een uurtje of twee na over onze beklimming.

We sluiten de dag af met een gezellige barbecue in het stroompje bij de tent.

Rob, bedankt voor de ondersteuning!!

John Snelting

Tijd: 2 uur 27 minuten - zie Klassement MV