Verslag (45)

Dag Alex,

Ook ik (Bram, 15 jaar jong) heb de Mont Ventoux beklommen, dit op dinsdag 31 juli 2001, samen met mijn vader. We hadden er net een 9-daagse fietsvakantie opzittten in de Alpen, met o.a. Col de la Croix de fer, Cormet de Roseland, Crêt de Chatillon, Col de la Madeleine, Mont Revard, Valmorel ... Hierdoor waren we niet echt fris meer en 'was het beste eraf'. Toch wilden we, nu we zover waren gekomen, de reus van de Provence beklimmen.

Met 2 bidons van 3/4 liter en een 4-tal grannies vertrokken we vanuit Vaison-la-Romaine. Toen we in Bedoin kwamen waren we dus al meer dan opgewarmd en had ik bovendien al gevoeld dat het niet echt mijn dagje was.('k was niet 'in vorm') Voor we de beklimming aanvatten verfristen we ons nog even aan het fonteintje in het dorp van Bedoin.

De eerste kilometers van de klim waren niet zo zwaar, maar het was verschrikkelijk warm (meer dan 30 graden). Mijn valhelm hing toen al aan mijn stuur te bengelen. Ook de rits van het truitje stond al helemaal open. Na een scherpe bocht naar links begon het écht: voortdurend rond de 10% lag mijn ketting al op het kleinste verzet (30/24). Mijn vader had ik al moeten laten gaan toen ik zelf 2 Nederlanders met gewone fietsen (geen racefietsen) en met veel te grote verzetten inhaalde. Ik betwijfel of zij ooit de top haalden. 'Geambeteerd' van de vliegen (die dus écht wel ambetant waren) en de warmte (hitte) probeerde ik zoveel mogelijk op souplesse te fietsen (al ging het verre van soupel) om mijn krachten zoveel mogelijk te sparen en mijn motor niet op te blazen. Na een 12-tal km kreeg ik echt een klop van de hamer en besloot om even te stoppen. Dat had duidelijk niet het gewenste effect, want terug op de fiets ging het nog moeilijker. Opnieuw even rusten. Me afvragend waar al die vliegen toch vandaan kwamen nog eens geprobeerd. Nog eens gestopt. Uitgeput zette ik me op grond tegen een boom, twijfelend of ik de top zou halen. Met 15 klimkilometers op de teller terug op de fiets, op naar Chalet Reynard. Toen ik daar aankwam verplichte ik mezelf om verder te rijden, het was immers niet zo ver meer. Met de top in zicht vatte ik de laatste kilometers aan. Het leek iets minder steil en.... wonder boven wonder, ik herrees. Ik haalde terug een snelheid van 13 km/uur en stak enkele renners voorbij. De vervelende vliegen waren verdwenen en het frisse windje deed deugd. Minder aangenaam was dat mijn drinken op was. Puur op karakter bereikte ik uiteindelijk het monument van Simpson, waar mijn vader op me wachtte. Inmiddels had hij de top reeds bereikt en had daar een blik Aquarius gekocht, dat ik ik in één keer leegdronk. Dan maar de laatste km aangevat, om eindelijk boven te komen. Ik had er precies 2 uur over gedaan om boven te geraken, weliswaar met 4 keer 5 minuten aan 0 per uur. Toch was ik me ervan bewust dat ik niet echt goed gereden had, vergeleken met de week ervoor, waar ik in een kwartier minder tijd de 6 km langere Col de la Madeleine beklommen had. Misschien iets van het goede te veel voor een 15-jarige (10 dagen aan een stuk in de bergen rijden met als laatste de Mont Ventoux)?? Of misschien gewoon een slechte dag??? In elk geval had ik zojuist de zwaarste berg van de wereld bedwongen, toch nog iets om trots op te zijn!

Bram Decroix