Verslag (43)

'De Mont Ventoux is voor mietjes'

Op donderdag 2 augustus 2001 was het zover. De Platte Tube beleefde de voorlopige apotheose uit haar bestaan. Vandaag werd de reus van de Provence, de legende aller legendes, beklommen. De week tevoren had medelid Pascal de berg reeds verkend, hij had de beklimming vanaf Malaucène tot een goed einde gebracht en ons daarvan tijdens de afdaling op de hoogte gebracht met de GSM. Op die manier was het slapende monster van de Ventoux al gewend geraakt aan ons rood-zwarte shirt, hoopten we.

Op 28 juli troffen Stijn, Joris, Bart, Johan en Pieter, waar van toepassing vergezeld van vrouwen, vriendinnen en kinderen, mekaar voor een gezamelijke vakantie in Lavilledieu in de Ardèche. De eerste dagen moesten we er ons warmrijden in een moordende hittegolf (37 graden Celsius in de schaduw), ondanks de smeekbeden van Pieter om niet op het heetst van de dag te vertrekken. Arme (?) Stijn werd intussen door een zieke baby Berten aan onze vakantievilla annex zwembad gekluisterd. Hij zou dus niet meedingen naar de hoogste eer.

De dag van de waarheid brak aan, we werden gewekt door een sadistische Johan om 5u30 's ochtends. We propten wat Frosties naar binnen en namen de auto richting het zuiden. Tegen half negen kwamen we in de buurt van Carpentras. Volledig vlakke streek, rustig gelegen tussen de wijngaarden. Toen draaiden we een De Platte Tubers aan de start.

bocht om en zagen opeens in de verte, heel hoog in de lucht, een vage maar massieve schaduw hangen. De Killimanjaro? Een reusachtige Chinese Muur?
Onze adem stokte in onze keel. Hij was het. Joris sprak de historische woorden: "Een geluk dat ik net geweest ben, anders had ik het nu in mijn broek gedaan."Even later kwamen we aan in Bedoin om vandaar de zuidelijke beklimming aan te vatten. Het begon langzaam op te warmen. Het gezoem van de gevreesde vliegen in het bos op de Ventoux leek al hoorbaar. Zelfs de vrouwen en kinderen, die ons tijdens de klim zo prachtig moreel en fysiek zouden ondersteunen, werden er stil van. 21 Kilometer klimmen naar 1912 meter hoogte... Maar laten we de protagonisten nu zelf aan het woord voor hun eigen, hoogstpersoonlijke relaas van de feiten:

Johan: "Sofismen als "Een berg wordt in bed beklommen" horen misschien wel thuis in de slaapkamer van Pavarotti, maar waren echt niet aan mij (en anderen) besteed. De dagen voor de uiteindelijke beklimming van de Mont Ventoux probeerde ik zoveel mogelijk klimkilometers te sprokkelen om toch al een zeker tempo in de benen te krijgen. Die strategie had nog een ander en waarschijnlijk belangrijker resultaat; namelijk de vaststelling dat mijn versnellingen eens moesten afgesteld worden. Tijdens de mooie maar niet al te zware beklimming naar Fressenet in de Ardèche, kon ik het 'verlies' van mijn 39/28 nog compenseren maar ik huiver bij de gedachte dat dat mij op (of liever aan de voet van) de Mont Ventoux was overkomen. Een tochtje van 50 kilometer, een luttel etmaal voor de Dag des Oordeels, samen met Bart, bracht uitsluitsel: de fiets en ik waren er klaar voor.
Aan de voet van de Mont Ventoux, op het stuk vals pla t, werd een eerste, nochtans bijzonder fotogenieke, poging om een beetje groepsgevoel te creëren, remkundig in de kiem gesmoord. Die mogelijkheid om elkaar toch nog een beetje te helpen, was definief verloren na het stuk vals plat. Iedereen zette door op het eigen tempo. Eenmaal het bos in, was het zwoegen de eerste 6 kilometers, al stak ik geregeld anderen voorbij die ik met een vrolijk "ça va?" probeerde op te beuren (al moet ik bekennen, ik had iedereen de kop ingeslagen die dat met mij zou hebben gedaan). Na kilometer 12 kon ik eindelijk een beetje recuperen en zag ik tot mijn verbazing dat die voorbijsnellende auto vol gillende kinderen geen hallucinatie was. Daar kwam die verse drinkbus dus vandaan, waarvoor eeuwige dank ondanks mijn knorrige interpellaties. Tot 3 km voor Le Chalet Reynard was ik te druk bezig geweest de vliegen van me af te slaan, of mueslibars proberen door te slikken, om ook maar iets te merken.
Voorbij Le Chalet Reynard ging het heel goed, maar ben ik doelbewust op de rem gaan staan om te vermijden dat ik door zelfoverschatting een scheet voor de meet zou sneuvelen. Een taktiek die loonde vermoed ik, zeker tijdens de laatste 4 winderige kilometers. Klokslag 2 uur na vertrek zette ik voet aan de grond op de top van de Mont Ventoux en voelde mij eigenlijk nog vrij goed. Pas na het overschouwen en het onderkwijlen van het worstenkraam, de afdaling en de eerste twee pintjes op het terras in Bedoin, voelde ik mijn achterwerk (maar dat kan ook aan de stoeltjes gelegen hebben). Klaar voor het duizelingwekkende duo de Madeleine en Alpe d' Huez zou ik zo zeggen."

Bart: "Knikkende knieën, bevende handen, een stille blik omhoog. Na vijf maanden analyseren was het ogenblik aangebroken. De Mont Ventoux zou er aan geloven, of moest ik er eerder aan geloven... Met tips van kenners in het achterhoofd begon ik zeer rustig aan de beklimming. Het plan om de 6 kilometer vals plat tesamen met de andere Platte Tubers af te leggen werd door Pieter vakkundig gesaboteerd. Telkens wanneer Joris, Johan en ik de remmen dichtknepen deed Pieter dit 100 meter achterop ook. Dus die heb ik pas teruggezien op de top van de Ventoux. Na Km 6 begon het echte klimwerk. Al snel moest ik Johan laten gaan en zocht ik naar een goed ritme om toch maar zeker niet te snel te ontploffen. De eerste bevoorrading (km 7, dankzij de goede zorgen van Eva, Inge, Aron en Juna) kwam nog te vroeg. Ik voelde me goed en had nog voldoende drank om door het beruchte bos te geraken. De weg door het bos duurde lang. Het professioneel aangereikte eten (km 10) werd na twee happen weggegooid. Veel drinken en vervelende (maar minder dan gevreesd) vliegen uit het gezicht houden hielden me naast het fietsen bezig.
En toch ging het beter dan verwacht. Chalet Reynard kwam sneller dan gedacht en met de top in het vizier werden de laatste 6 km vol goede moed aangevat. De kilometers 'vlogen' voorbij, een korte knik bij de gedenksteen van Tom Simpson en de laatste zware kilometer werd aangevat. Met de wind op kop heb ik nog enkele lijken opgevist om voldaan te top te bereiken na 2u05. Een geslaagde onderneming en al bij al voelde ik me nog opmerkelijk fris (of was het gewoon koud) op de top."

Pieter: "Ik had me goed voorbereid en mijn zadelhoogte tot in de perfectie afgesteld. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een 39x28 om de beklimming mee te doen, maar tijdens de steilste stukken was ik wel jaloers op de tripel van Bart en Joris. Ik ben de enige die pasta gegeten heeft 's morgens vroeg en dat heeft me een morele voorsprong gegeven op de anderen.
De eerste zes kilometer vals plat heb ik me bewust weggestopt om niet kapotgereden te worden door die tempobeulen. Vanaf km 6 zit je in het bos op de steile berghelling. Kilometer 7 tot 10 zijn meteen de steilste en de ergste van de hele klim, daar ben ik zwaar van geschrokken en dus ben ik halverwege, op 10,5 km, even gestopt om wat te rusten en te eten. Ook op km 15 ben ik samen met Joris eventjes gestopt om te eten. Na Chalet Reynard was ik zeer goed en verbeterde zienderogen. Waar "Pantani" op de weg gekalkt staat heb ik Joris achtergelaten en nog enige wielertoeristen opgeraapt. Vanaf het Simpson-monument tot het einde was het met volle tegenwind nog beestachtig afzien maar ik heb het gehaald. Ik sta bovendien erg mooi op de video die Eva van het gebeuren heeft gemaakt. Geheel volgens plan ben ik als laatste aan de klim begonnen en als derde geeindigd in een tijd (incl. rust) van 2u25. Ik ben tevreden over mijn prestatie en zal de volgende keer trachten beter te doen."

Joris: "Waarom zou een mens zich gaan uitsloven op zo een berg, wanneer hij zich net zo goed zachtjes kan laten vollopen met pastis (desnoods zelfs met Kronenbourg !) languit op een matras in een zonovergoten zwembad, mijmerend over Chinese schranspartijen? Vooral dan als dezelfde mens in geen twee maand voor zijn vakantie zijn fiets nog heeft aangeraakt. En al helemaal als hij al moeite genoeg had met de bescheiden hoogteverschillen in de Ardèche.
Het enige antwoord dat ik kon bedenken was: om nadien terug naar beneden te rijden. Tot die Ventoux dan in zicht kwam, opdoemend uit de ochtendnevel. Toen werd alles duidelijk: die berg moest ons zijn mythische verhaal vertellen, voorbereid of niet. Ik zou het rustig aanpakken en wel zien hoe ver ik zou raken. Het was natuurlijk behoorlijk zwaar, maar telkens op het juiste moment stonden de miekes daar, met bevoorrading en morele steun. Ik geneerde me dan ook niet om telkens voet aan de grond te zetten, en het nodige in ontvangst te nemen. Al bij al ging het verbazend goed. De Platte Tubers op de top.

Tot de laatste twee kilometer. Een brede (buiten)bocht naar links, en dan die wind vol op kop krijgen. Het was alsof de wind alleen voor mij blies, want iedereen fietste me voorbij, behalve een paar nog grotere sukkelaars. De gedenksteen voor Tommy Simpson bood me nog een laatste excuus om even een half minuutje te rusten, hetgeen vooral voor mijn onderrug welgekomen was.
Daar keek ik even naar de mensen om me heen. Ik zag verdorie niks dan freaks, met daartussen aan aantal midlifers in duidelijke crisis. Mensen waarmee ik me niet direct wou vereenzelvigen. Mijn oorspronkelijke vragen en bedenkingen staken weer de kop op, en werden steeds existentiëler. Ik besloot dat ik geen excuses meer nodig had om af en toe nog even te rusten, hetgeen ik nog tweemaal deed in de laatste anderhalve kilometer. Ik ging soswieso wel boven raken, waarom zou ik me nog haasten? Bovendien is het tegen mijn godsdienst om trager dan 7 Km per uur te fietsen. En waarom zou ik de laatste twintig meter niet te voet afleggen? De tevredenheid was er niet minder om. De afdaling bracht wat ik ervan verwacht had (eens die mottige Ollander in zijn caravan me had laten passeren): toch wel een kickje. Alles bij elkaar vond ik het voor herhaling vatbaar, maar volgende keer proberen we het in 1 ruk."

Stijn: "De Mont Ventoux is voor mietjes."