Verslag (41)  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  86  87  88  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  100  101  102  103  104  105  106  107  108  109  110  111  112  113  114  115  116  117  118  119  120  121  122  123  124  125  126  127  128  129  130  131  132  133  134  135  136  137  138  139  140  141  142  143  144  145  146  147  148  149  150  151  152  153  Alfabetische index

  20 juli 2001

Alex,
Gezien uw site een aanrader is voor iedereen die de Ventoux wil bedwingen, zou ik ook graag mijn bescheiden bijdrage leveren d.m.v. dit verslag. (Mijn commentaar kan gecatalogeerd worden bij de bescheiden sportprestaties.)
 
Km. 0
Vertrokken met mijn Mountainbike vanop Camping La Garenne in Bedoin.  De weersomstandigheden zijn niet echt ideaal te noemen (wanneer zijn ze dat wel?). De berg deed zijn naam namelijk alle eer aan: Mont VENToux + Le Col des TEMPETES.
Aan de voet is het nog 20 °C maar boven zal het 13 ° kouder zijn, met begeleiding van rukwinden van 8 Beaufort.
Km. 1
Een 'jonge' (ikzelf ben er nl. 38) Duitse 'atleet' (ik weeg 88 kg.) op koersfiets vervoegt me en vertelt me over alle cols die hij de vorige maanden heeft beklommen ter voorbereiding van dit exploot.
Km. 2
Mijn voorbereiding was echt wel minimaal.  Sedert 1/3/2001 : 600 Km. op Oost-vlaamse bodem.   Dit is ook -'Jawohl, echt wahr'-  mijn eerste col ooit.
Km. 3
Of ik denk tot helemaal boven te rijden?
Dat weet ik nog niet. Ik ben vertrokken met het idee om eens te verkennen en te checken of ik toch niet morgen vanuit Sault de gemakkelijke weg zou nemen...
Maar deze berg ; die rij ik sowieso op.
Km. 4
Ik ben pas gisteren vanuit België aangekomen en heb slechts 3 uren slaap kunnen genieten.
Een vraag spookt door mijn hoofd: "Is dit wel verstandig?"
Km. 5
Het volstaat gewoon mijn hartslag in de gaten te houden. Maar ik zit wel al aan 160 - de Duitser op 125.
Km. 6
In St. Estève zou het pas echt beginnen. We zien wel...
Km. 7
St. Estève -dé bocht.  Het begint écht!
"Auf wiedersehn"  Ja, wie weet...
Km. 8
Gewoon blijven duwen en ter afleiding alle straatopschriften lezen: Pantani, Boogerd, Jalabert, Riis,...
Zou het opschrift 'PIPO' voor mij zijn misschien?
Km. 9
Wat is me dat hier zeg?
De witte zijlijnen passeren trager. Je blik oprichten is ontmoedigend want dan zie je telkens opnieuw die asfaltmuur voor jou.
Km. 10
10 Km. is 10 Km. en zolang ik niet omval, ga ik door.  Misschien wel tot Chalet Reynard?
Zag ik daarnet niet heel even -en voor het eerst- de top?
Km. 11
Hartslag 175.
Zou ik toch niet morgen vanuit Sault vertrekken?
Km. 12
Waarom doe ik dit mezelf aan?
a) Dat weet ik eigenlijk zelf niet goed
b) Ik wil de bakens voor mezelf verzetten
c) Eigenlijk ben ik misschien wel een beetje gek?
De 3 antwoorden zijn goed.
Km. 13
Iedereen moedigt elkaar aan, zowel stijgers als dalers.
Diverse nationaliteiten, diverse talen, diverse niveaus, diverse uitrustingen,...
Er is maar één gemeenschappelijk doel en dat kan enkel individueel gehaald worden : de top!
Km. 14
De wind begint mij serieus parten te spelen. Mijn pet waait af - dan maar zonder.
Een bengelende neusdruppel waait op mijn zonnebril.
Km. 15
Ik ben hier al - ik moet doorgaan.
Sault is voor doetjes...
Km. 16
Waar blijft Chalet Reynard dan toch?
Mijn rechtervoet slaapt.
Km. 17
Ik voel dat ik het zal halen en zit in een soort trance.
Ik zie af en zal nog meer afzien. Laat maar komen.
Een onverklaarbaar zalig geluksgevoel overvalt me.
Km. 18
Dan uiteindelijk toch nog: Chalet Reynard.
Het groepje van 5 dat me ingehaald had, stapt af voor een warme soep.
Nog 6 Km. - ik ga door. Al zullen het de 6 zwaarste kilometers worden.
Km. 19
De wind beukt nu frontaal.  Een oudere man blokkeert en valt boomslag om.  Ik help hem recht, hij kijkt wazig, bedankt en stapt met de fiets aan de hand, resoluut verder richting top.
Km. 20
De Duitser suist naar beneden. In volle concentratie ziet hij me niet. Je stuur loslaten om te wuiven, zou in deze weersomstandigheden trouwens onverantwoord zijn.
Km. 21
Hartslag 180.
Dit is afzien maar dan met de zekerheid dat je die top haalt.
Sleuren, beuken, trekken. Zwaar en toch zo mooi.
Km. 22
Een landgenoot vervoegt me. We moedigen mekaar aan.  Ik volg zijn kadans.  Samen rijden verzet toch wel de zinnen.
Km. 23
Ik bevries, voel mijn vingers niet meer. Mijn beide voeten slapen nu.
Mijn rug en nek zijn geradbraakt.
Aan het Simpson-monument trek ik mijn windjack aan.
Terug op gang trekken is pijnlijk.
Iedereen komt nu te voet naar beneden. De wind is te verraderlijk om op de fiets te dalen.
Km. 24
De top... dé top... 2u40' (gemiddelde 8,5 km/u.)
De tranen springen in mijn ogen. Mijn contactlenzen zitten niet meer goed. Ook ben ik uitgeput maar het is toch wel de ontroering die het hem doet.
Een wolk omhult de top. De ijzige wind doet me onmiddellijk omkeren om de eerste 2 Km., met de fiets stevig in beide handen geklemd, te stappen en nadien dan toch op de fiets, aan hoge snelheid (max. 79 km./u. gehaald) na te genieten van deze persoonlijke prestatie.
 
Nu 3 dagen later, terwijl ik dit neerpen, gebeurt dat nagenieten nog even intens, zeker als ook nadien mijn 2 dochters van  8 en 5 jaar onder de indruk blijken van de berg en papa's prestatie.  We waren namelijk nog eens met de wagen naar boven gereden voor een foto op de plaats waar het voor die ene man enkele decenia geleden 'amen en uit' was.
 
Groetjes,

omhoog© www.dekaleberg.nl