Mont Ventoux: de berg van onze dromen…

Ons Ventoux-avontuur vond plaats in juli 1999. Een jaar voordien hadden we voor de eerste maal een paar Alpencols beklommen. Ikzelf (Philip, geboren in '57) had er tijdens ons weekje logeren op Les Deux Alpes kennis gemaakt met de Croix de Fer, de combinatie Télégraphe-Galibier, de combinatie Alpe d'Huez – Col de Sarenne en natuurlijk les Deux Alpes zelf. Niet onaardig van mezelf vond ik, maar wat ik veel ‘straffer' vond was dat Gonda (mijn echtgenote, eveneens geboren in '57) met nog geen 700 trainingskilometers op het vlakke in Vlaanderen, op een sportief damesfietsje (voorzien van een triple-voorblad) gezwind Les Deux Alpes beklom in minder dan 50 minuten en een paar dagen later met weliswaar iets meer moeite ook de ‘Alp' bedwong in 1Hr28Min.

In '99 was de Provence aan de beurt. Ik had voldoende literatuur over de Mont Ventoux verzameld om Gonda te overtuigen dat deze berg één van de mythische cols was waarop wielerhelden zoals Merckx en helaas ook Tom Simpson geschiedenis hadden geschreven. Zo een berg beklimmen was zelf een beetje geschiedenis schrijven en een dankbaar onderwerp voor sterke reisverhalen achteraf… Gonda had er wel oren naar en we namen ons voor om ons in het voorjaar goed voor te bereiden.

Van die voorbereiding kwam echter weinig in huis. Toen we naar de Provence vertrokken had ik de kaap van 1000 trainingskilometers nauwelijks overschreden terwijl op het kilometertellertje van Gonda nog geen 500 Km stond. We kwamen op 19 juli '99 laat in de namiddag in de omgeving van Bedoin aan en alhoewel een beetje stram na de reis met de wagen, kon ik mijn ongeduld niet meester en vond ik mezelf nog fris genoeg om de gigant onmiddellijk aan te vallen. Dus mijn goeie ouwe stalen Merckx klaar gemaakt en rond 1800 Hr begon ik er aan. Vanaf de bocht in St-Estève begon ik te beseffen dat de klim een echte calvarietocht ging worden. Ik verwenste mezelf omdat ik bij mijn fietsmaker niet had aangedrongen om eindelijk die ‘28' achteraan te plaatsen zodat ik het moest stellen met een 39x26. Eigenlijk had ik beter een nachtje laten voorbij gaan vooraleer ik er aan begon. Ik kraakte, zweette en kon enkel schuddebollen toen Gonda (die met de wagen volgde) me na ongeveer 10 Km vroeg "hoe ik zat?". Aan Chalet-Reynard ging het even beter en ik prees mezelf gelukkig dat er in het kale gedeelte bijna geen wind was en dat de zon op dat ogenblik reeds het beste van zichzelf gegeven had. Verstand op nul gezet en de blik op oneindig gaf ik er me nauwelijks rekenschap van dat ik het monument voor Tom Simpson voorbij reed. Uitgeput kwam ik boven op de top toe na 1Hr49 Min. De warme omhelzing van Gonda en een spontaan applaus van enkele toeristen die de berg met de wagen ‘verkend' hadden, deden me alle fietsleed vergeten en ik voelde me innig tevreden.

Twee dagen later, 21 Juli ‘99, onze nationale feestdag. Gonda was aan het piekeren geslagen. Ze had me zien ‘lijden' en ze besefte dat de Mont Ventoux toch nog andere koek is dan Alpe d'Huez. Ik probeerde haar vertrouwen te geven door te zeggen dat ze het het jaar voordien ook niet onmiddellijk zag zitten om zo maar de Alp op te rijden. We begonnen er vroeg aan en het weer viel opnieuw erg mee. Als streefdoel had ik een gemiddelde van 8 Km/Hr voorop gesteld en we bleven netjes naast elkaar fietsen zodat ik haar rustig kon observeren. Even rusten op één van de picknickplaatsjes was voor haar uit den boze want ofwel rijd je hem in één keer op ofwel helemaal niet stelde ze. Moedig en vastberaden duwde ze na St-Estève haar verzet van een 30x25 rond. Op de moeilijkste gedeelten had ze moeite om de 8 Km/Hr aan te houden. Maar in het aanloopgedeelte vanaf Bedoin had ze een bonusje opgebouwd. Ze vatte ook moed uit het volledig stilvallen van enkele wielertoeristen die ons eerst gezwind waren voorbij gereden. "Mannen hè en zonder ervaring" was haar diagnose. Mijn diagnose was dat indien mijn partner nog dergelijke opmerkingen kon maken, ze zeker nog niet ‘kapot' zat. Toen we aan Chalet-Reynard kwamen wist ik dat Gonda haar grote fietsuitdaging van '99 ging waarmaken. Ook al begon ze toen even te twijfelen en ‘zich slecht te voelen'. Gewoon de vrees om zo dicht bij het doel toch nog een klop van de hamer te krijgen, stelde ik mezelf gerust. De man met de hamer kwam ze niet meer tegen maar het ligt voor de hand dat ze haar krachten voelde slinken. Iets voor het Simpson-monument kreeg ze het erg moeilijk en werd het trekken en sleuren, zonder dat het evenwel in zwalpen ontaardde. Na 2Hr33Min bereikte ze rond de middag de top. Wie was er het fierst, zij of ik? Een aantal mannelijke fietsers stonden haar vol bewondering aan te kijken en ik haastte me om te onderstrepen dat we vanuit Bedoin en niet vanuit Sault vertrokken waren.

Eens dat we terug in onze Gîte (de France) waren, hebben we er de baas en mede-logeergasten getrakteerd op de wijn van het huis: ter gelegenheid van onze nationale feestdag maar eigenlijk vooral voor de tour de force van mijn dappere gezellin. Na de Mont Ventoux kon het vertrouwen van Gonda niet meer stuk. Enkele dagen lager bedwong ze op haar Giacomelli-fietsje de Izoard, een van die andere legendarische reuzen. En in het millenniumjaar moesten monsters zoals de Italiaanse Stelvio en de combinatie Télégraphe-Galibier er aan geloven. Dit jaar droomt ze ervan om de Aubisque en Tourmalet te overwinnen. Ik zie dat voor haar best zitten…

Philip Van Impe (muze: Gonda Bael)

Tijd: 1 uur 49 minuten (Philip van Impe) - zie Klassement MV
Tijd: 2 uur 33 minuten (Gonda Bael) - zie Klassement MV