"Mont Ventoux": jongensdroom die werkelijkheid werd

1976 : Als 13-jarige wist ik het! Nooit had ik de Tour De France zo intens meebeleefd met als toemaatje de overwinning van Lucien Van Impe. Ooit wou ik ook een bekende col uit de Tour beklimmen!

Op reis naar de Provence is ook reizen naar de Mont Ventoux. Zit je op een terras, doe je een wandeling, maak je een autorit overal zie je zijn "besneeuwde kale uitdagende knikker". Gewoon zalig! Veertien dagen hadden we geboekt in het dorpje Bedoin, maar op aanraden van Monsieur Marcel - een sympathieke gepensioneerde Belg woonachtig te Bedoin - moest ik eerst wat acclimatiseren vooraleer de uitdaging aan te gaan. Dus de eerste week proberen wat rustig te blijven, de streek verkennen, kleine fietstochtjes maken in de Vaucluse, du vin du fromage et le soleil, gewoonweg zalig genieten! En dan in 1995 om 7 uur in de morgen de grote dag. Monsieur Marcel was reeds een halfuurtje vroeger vertrokken. Hij had me verteld dat we elkaar wel tussen Chalet Reynard en de top zouden weerzien. Als voornaamste tips had hij meegegeven vooral rustig te blijven, zich door niets of niemand te laten beïnvloeden en ook om af en toe iets te eten en te drinken.

Nog wat de spieren losmaken rustig afdalend richting centrum Bedoin tot aan het bord Mt-Ventoux 22 km .

Wat er dan volgde was gewoonweg subliem. De eerste 5 km geven je de tijd om de juiste balans te vinden, de gepaste versnelling te zoeken. Net voor St-Colombe kreeg ik al te maken met een eerste obstakel. Midden op de weg lag een slapende hond die bij het naderen enkel zijn kop even omhoog stak en zich verder niet stoorde aan mijn rijgedrag.

Het was duidelijk: ik was niet de eerste wielertoerist die probeerde "zijn" Ventoux te overwinnen. Even verder zag ik plots "les Dentelles de Montmirail" (de getande rotsformaties) opduiken die we reeds gedurende onze eerste week bezocht hadden. De volgende 15 km tot aan Chalet Reynard waren duidelijk de langste kilometers uit mijn bestaan. Vooral de stilte overheerst er alles! Af en toe flitst de zon tussen de bomen, wind valt er niet te bespeuren. Men krijgt tijd om na te denken. Wat staat er mij nog te wachten? Zal ik de eindstreep halen? Zie ik monsieur Marcel nog voor de top? De geverfde namen op de rijweg van bekende wielrenners uit de Tour De France brengen je in gedachten even dichter bij hen, zij die hier aan een moordend tempo de rangschikking meestal in een definitieve plooi samenfietsen. Het respect voor hen stijgt zienderogen!

Even voor Chalet Reynard hoorde ik de eerste wagen op de achtergrond. Ja hoor, vrouw en dochters hadden zich aan hun woord gehouden en kwamen papa wat aanmoedigen. Net op tijd om ook af en toe wat schitterende foto's te nemen. Aan Chalet Reynard de korte haarspeldbocht naar links krijgt men voor het eerst de top voortdurend in het vizier. Het "maanlandschap", de eindmeet voor het grijpen, de heldere blauwe lucht bezorgden me echt koude rillingen. Ik betrap mezelf erop al dansend "a la Van Impe" de pedalen te verliezen maar toen ik monsieur Marcel in het vizier kreeg dacht ik terug aan zijn wijze woorden om vooral in alle omstandigheden rustig te blijven. Het ene moment rij je zo naar de top, het andere moment denk je verkeerd te zijn gereden en rij je zo van de finish weg. Maar ik was goed voorbereid, ik wist dat ik het zou halen, ik wou eigenlijk nog niet finishen maar alleen maar blijven genieten. Een paar honderd meter voor het monument van Tom Simpson kwam ik in het wiel van monsieur Marcel. Hij knipoogde en zei: je hoeft niet te wachten, het is slecht voor je spieren; blijf maar je eigen tempo rijden, ik zie je boven wel. Toch heb ik geaarzeld want ik had en heb nog altijd enorm veel respect voor "Monsieur Marcel" die welgeteld 65 lentes telt en vandaag reeds voor de 89ste maal de reus van de Provence overwon. Ongelooflijk hé!!!

Het blijven wachten was inderdaad moeilijk, toen ben ik stilletjes aan zonder dat het echt mijn bedoeling was weggereden van "Monsieur Marcel". De laatste kilometer zag ik al vrouw en kinderen zwaaien vanaf de top en wist ik dat het einde zeer nabij was. Nog een laatste serieuze bocht naar rechts en dan recht naar boven na 1h56min. op de kruin van de Mont Ventoux met zijn 1912m.

De ontlading was enorm, een traantje werd weggepinkt maar in al mijn vreugde wou ik zeker "Monsieur Marcel" niet uit het oog verliezen en met een daverend applaus slaagde ook hij weer in zijn opzet. Chapeau!!!

In diezelfde week heb ik nog 2 maal de Ventoux overwonnen waarvan ook éénmaal vanuit Malaucène.....

Volgende afspraak augustus 2001!

Bedankt Alex voor dit schitterend initiatief! Misschien tot eens op de Ventoux.
Groetjes,
Djamal