 |
| Verslag (3) 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 Alfabetische index |
25-08-1997 Hallo Alex, Begin augustus 97 op vakantie in Zuid-Frankrijk. Ik zat er vorig jaar ook en had toen mijn gewone huis-tuin en keukenfiets mee en vond het heerlijk om er tochtjes met te doen. Mijn vriend die met me mee ging besloot een race-fiets te kopen en ik kon natuurlijk niet onderdoen. Ik wist dus dat we daar samen in Zuid-Frankrijk zouden zitten met twee racefietsen en besloot dan ook maar een uitdaging mee te nemen namelijk een beklimming van de ... inderdaad. Fietsvrienden raden me het allemaal sterk af omdat ik nog maar een 500 km op de ODO staan had maar mijn besluit stond vast. Nog vlug een ander kamwiel laten steken (40x24 - 40x28) en weg waren wij. In Frankrijk was het kwestie van zoveel mogelijk klimwerk te trainen als onze fysiek en onze vrouwen toelieten. Beetje bij beetje klom onze overtuiging/vrees/ODO. De datum was al beslist : 7/8/97 zou het worden. Op 4/8/97 volgde een ultieme test : 6 km klimmen op de Mont Faron nabij Toulon. Het was zwaar maar het ging. 7/8/97 : vroeg opstaan want we moesten nog een 200 km rijden (met de auto) tot aan de Ventoux. Alles dubbelchecken want we wilden niets vergeten en weg weren wij richting Bedoin voor Le géant du Provence. Spijtig was het een bewolkte dag voor het zicht maar gelukkig voor de hitte. 10:30 weg zijn wij. ik had gelezen dat de eerste 5 km vals plat waren dus ideaal om warm te lopen. Ik was van plan om steeds op het kleintje te blijven kwestie van geen krachten te verspillen. Mijn vriend die nog kleiner reed en hetzelfde plan had en nog meer vrees had voor de berg vanwege slechtere conditie/groter overgewicht bleef reeds vroeg achter. Ok hier begint het dus; valt nog mee; volgende bocht wow gaat wel goed bergop hier, doe-doek doet het in mijn keel en de snelheid begint te dalen, blijven trappen, niet naar boven kijken, benen laten malen, tempo-tempo, ok niet forceren, volgende bocht, nog steeds even steil, dit houdt ik geen 22 km vol, rustig aan, blijven trappen. Even stoppen en op adem komen, nee na de volgende bocht wordt het waarschijnlijk minder steil. Volgwagens van de begeleiders van collega-klimmers rijden me regelmatig voorbij en moedigen ook mij aan. Enkele helden die de beklimming reeds achter de rug hebben roepen me een woordje toe en scheuren verder naar beneden. Het moet dus te doen zijn, blijven trappen, reeds 8 km, blijft even steil, misschien na de volgende bocht, krijg een Mountain-bikerin in het vizier die ontzettend klein trapt. Passeer haar en we wisselen een klein woordje kwestie van de adem niet te verspillen. Ik weet niet meer welke km maar moet een ongelooflijk steile binnenbocht nemen. Nog twee van deze en mijn licht is uit. Begin stilaan ervan overtuigd te zijn dat het iets te hoog gegrepen is voor mij. Na de volgende bocht terug even steil, blijven trappen niet naar boven kijken, eigen tempo rijden. Komaan Luk niet stoppen blijv... nee stop. Ik kan niet meer km 13 en ik moet van de fiets. Heb in de klim ook 2 andere aan de kant zien zitten. Effe op adem komen, een slokje drinken. Het zweet breekt nu los. Spijtig maar ja het zal voor een andere keer moeten zijn. Ik ben nu terug op adem. Dus binnen een 3 km kom ik bij de Chalet Renard dat moet toch te doen zijn, wacht ik daar op mijn vriend als die zijn kar nog niet gedraaid heeft. Er is me nog niemand voorbij gefietst. Ok klaar we zijn terug weg, goh het is toch zwaar hoor en die vervelende rotvliegen in dit bos het is echt om zot te worden. Je hebt alle energie nodig om te fietsen en dan komen die stomme beesten je nog een beetje treiteren; Ik besluit er niet meer op te reageren maar de reflexen zijn sterker. Ook hard roepen helpt niet en vlugger rijden kan ik niet. Het tempo zakt soms tot een 7 km/u en dan is het echt duwen om de trappers rond te krijgen. Zie ik daar een houten chaletje na de bocht, ja, de trappers gaan terug vlotter rond, shit het is gewoon een vakantiehuisje, nu kan het toch niet ver meer zijn. Daar is het eindelijk. Ik stap af, waggel naar de WC, waggel terug, waggel naar binnen, schuif bijna op mijn bek met die fietsschoenen. Un coca svp. Merci. Man kan dat deugd doen. Ik kom terug bij de levenden. Krijg terug moed. Hoe zit dat met dat laatste stuk. Oh zegt de kok van 1m65 en honderd kilo , slechts 6 km. En steil? Als je tot hier geraakt dan moet je het kunnen. Wow, dan moet IK het kunnen zegt hij. Dan moet ik het kunnen. Ik ben hier nu toch. Slechts 6 km. Terug op de fiets, slechts 6 km. Duwen, trappen, tempo, zweet dat naar beneden komt als een seconde wijzer, drup, drup, drup zou dat de lak niet beschadigen of het aluminium aantasten, niet naar boven kijken, nog vijf kilometer, drup, drup, drup, volhouden nog 4 km het gebouwtje op de top is nu goed zichtbaar. Waar ben ik toch aan begonnen, nog 3 km, de aanmoedigen van de naar beneden stormende helden worden nu concreter nu ze zelf weten dat ik het misschien haal. Komaan we zijn er bijna, binnenkort passeer ik Tom Simpson, waar blijft Tom nou, niet verzwakken. Daar zie ik veel auto's en mensen dat moet het standbeeld van Tom zijn, "Dag Tom", laatste kilometer. Nu begin ik te zweven maar moet toch blijven trappen. Jeetje dat is zwaar, laatste rechte lijn maar loodzwaar, ik ben er, shit nog een bocht en een steil stuk. Ik ben er. Een enkele toerist applaudisseert maar intern is het een feest. Ik ben er ik heb het gehaald ik kan het ik ben boven. Fiets aan de kant. Nat van het zweet. In het toeristenwinkeltje "Un coca svp" . "Encore un coca svp". Ben echt diep moeten gaan maar ik ben er. Begin terug mens te worden 13:10 boven; 2:20 gefiets; 22 km. Het was toch de moeite. Ik wacht boven tot 13:30 op mijn vriend maar die zal het toch waarschijnlijk niet halen. Hij moest reeds tijdens de Mont Faron afstappen. 13:35 ik heb een krant gekregen om onder mijn shirt te steken en begin de afadaling. Dag Ventoux. Na de eerste bocht wie zie ik daar beneden in die lange laatste rechte lijn onderaan, inderdaad mijn kompaan Den Dizzer. Gaat ie het toch halen. Dat is nog een sterkere prestatie dan de mijne. Van de moment dat hij me ziet stopt hij. Ik stop bij hem en laat hem even op adem komen. Hij ziet eruit of hij net een bevalling heeft gehad. Kapot. Meurg. Kannimeer. Na een vijftal minuten en een halve drinkbus, vallen we samen de laatste kilometer aan. Yes, we hebben het gehaald, allebei (en ik twee keren). Nadat we samen boven van onze emoties zijn bekomen vatten we de afdaling aan. Het begint te regenen of is het smeltende sneeuw?! Voorzichtig dan maar. Gaat toch een stuk makkelijker als bergop. Onderweg roepen we een aantal moedigen een woordje toe. Ik weet dat het bij mij deugd deed en dat zal het ook bij hen, denk ik. Eentje doet het te voet en durft niet op te kijken. Terug in Bedoin, we kloppen elkaar op de schouders. Dit was een mooie dag die nog lang in ons geheugen zal blijven. THX Luk Steemans |
|
|
 © www.dekaleberg.nl |