12 juni 2000

Beste Alex,
Enige tijd geleden heb ik reeds een korte aantekening gemaakt in je gastenboek. Zoals beloofd bij deze een kort verslag van mijn ervaringen op de Ventoux.

In oktober 1998 kocht ik weer een mooi sportief fietsje. Wonend op de Veluwe leek een zogenaamde sporthybride mij prima te passen. Goed op de weg en in het bos. Bovendien vond ik het estetisch niet verantwoord om met zo'n omvang op een racer te gaan zitten... Met het toenemen van de kilometers verdwenen al snel de kilo's en werd een (fiets)verslaving geboren. Er moest een doel komen en aangezien er al meerdere familieleden waren geweest die de Ventoux per fiets hadden beklommen leek dit een mooie uitdaging. De beklimming werd in de vakantieplanning opgenomen en zo toog ik in mei 1999 samen met mijn 6 maanden zwangere vrouw naar het zuiden van Frankrijk. Tijdens de verkenning per auto vanuit Maulucene, de startplaats van de klim, was ik in eerste instantie vol zelfvertrouwen. Iedere bocht omhoog begroette ik met gejuich. Langzaam maar zeker groeide het besef dat de klim echter wel erg lang en zwaar was en nam het vertrouwen af. Even boven de Mont Serein heb ik de auto gekeerd. Ik geloofde wel dat het moeilijk zou worden.

De 1e beklimming per fiets was een overgetelijke ervaring. In het begin ging het nog redelijk. Al snel passeerde ik een collega fietser maar na een kilometer of 10 moest ik toch echt van de fiets. M'n hart klopte in m'n keel en m'n ademhaling was totaal van slag. Het vervolg werd alleen maar zwaarder. Zwalkend ging ik over de weg en er volgden vele stops. De beloning van de aankomst op de top deed echter overgetelijk. Na langdurig uithijgen kreeg ik het gevoel alsof ik na deze proef de hele wereld aan kon. Tijdens de afdaling zat ik zingend op m'n fiets. Dat had ik toch nog maar even geflikt voor ik vader en 30 werd!

Helemaal aangestoken met het Ventoux-virus kwam ik op deze pagina's terecht. Fantastisch om te lezen en te leren van de ervaring van anderen. Vandaag ben ik net weer terug gekomen van een 2- weekse vakantie met mijn vrouw, zoon, vader en moeder. Standplaats voor de 1e week Malaucène en voor de 2e week Bedoin. De 1e week ben ik weer vanuit Malaucène vertrokken voor de 2e beklimming van de Ventoux vanaf deze kant. Dit keer niet alleen aangemoedigd door mijn vrouw maar ook door m'n zoon en ouders. De ervaring was totaal verschillend met die van vorig jaar. Dit keer zonder onderbreking in een mooi strak tempo omhoog. Geen gezwalk maar stevig doortrappen naar boven. Uiteraard blijft een dergelijke beklimming zwaar maar voor m'n gevoel was ik een andere berg beklommen. Waarschijnlijk was het gewoon een betere conditie en het gebruik van een hartslagmeter waardoor ik kon zorgen voor een redelijk gelijkmatige belasting. Het mooie van deze klim was dat de top prachtig in de wolken lag wat de aankomst weer extra bijzonder maakte.

In de 2e week ben ik op dinsdag vanuit Bedoin omhoog gegaan. Eerlijk gezegd keek ik hier best tegenop aangezien dit naar men zegt DE klim naar de Ventoux is. Zelf had ik verwacht dat deze klim zwaarder zou zijn. De eerste kilometers gingen ook wat moeizaam maar dat kwam volgens mij met name omdat ik de dagen voor de klim iets teveel had gefietst waaronder de toch best lastige Col de Notre Dame Les Abeilles (ook onderdeel van de Tour-etappe naar de Ventoux op 13-7 a.s.). Het laatste stuk voor het Chalet Reynard is vanuit het bos echter goed te doen en de laatste kilometers vanaf daar zijn inderdaad geweldig mooi. Het landschap en de top van de reus in het vizier zorgen er vanaf daar echter vanzelf voor dat je blijft gaan.

Ook deze klim weer zonder onderbreking en weer een nette tijd. Mijn verbazing toen ik boven mijn teller van de fiets haalde: het gemiddelde was exact gelijk aan dat van de beklimming van vorige week vanuit Malaucène! Om precies te zijn 11,48 km/u gemiddeld. Zeg mij maar welke kant zwaarder is! De omstandigheden waren tijdens deze klim iets anders(veel wind en zelfs en beetje regen in het bos) maar toch! Al zou ik m'n best doen: een 2e keer over enige route exact hetzelfde gemiddelde rijden is toch wel erg lastig.

Toevallig hoorde ik 2 dagen later op donderdagmiddag dat de Dauphiné Libéré op die dag zou finishen op de Ventoux. Als de sodemieter nog wat boodschappen gehaald en weer op de fiets vanuit Bedoin helemaal naar boven (3x binnen 8 dagen moet kunnen) om vervolgens weer af te dalen naar een kilometer of 5 voor de aankomst. De gezichten van de beroepsrenners vertelden hetzelfde verhaal als dat van iedereen die naar boven is gefietst. De Ventoux is zwaar! Ik kijk daarom ook uit naar mijn vrije dag van 13 juli a.s. wanneer ik met een lekkere rosé uit Bedoin voor de tv ga kijken naar de Tour. Na 4 beklimmingen van de "Géant de Provence" voel ik met de heren mee. Maar toch kan geen van de laatste 3 of toekomstige beklimmingen tippen aan de 1e keer toen ik zwalkend en hijgend als een paard boven kwam. Met name na de laatste 3 beklimmingen nog wel een tweetal persoonlijke tips voor de beklimming. De 1e: gebruik een hartslagmeter. De 2e: tussen Malaucène en Bedoin ligt een mooi stukje weg (de D19) om daags voor de beklimming de spieren nog even los te rijden. Als je weg vice versa fietst kom je 2x over een klein colletje waardoor je voor Nederlandse begrippen aardig kan klimmen zonder dat je het al te erg voelt in je benen.

Met een hartelijke groet aan alle (toekomstige) overwinnaars van de Reus van de Provence,

Geert Jan Arends, Harderwijk.
dgj.arends@planet.nl