Als zij het kunnen, kan ik het ook!

Mijn hemel, dit is gewoon de tourkaravaan in het klein en wat een materiaal, wat een fietsjes, de ene Pinarello na de andere Cannondale schuift langs, en wat er op zit…ook lang niet mis, vooral de Italiaanse dames… "Waar gaat de etappe eigenlijk naar toe?" Vraag ik aan Jean-Paul van Poppel, die er ook is met de Nederlandse damesploeg. "Over de Mont Ventoux, daarna zien we wel verder",  antwoordt hij droogjes.

Oeps, da's niet mis, als getrainde thriatleet deed ik hem 7 jaar terug al eens, op een mountainbike, meer dood dan levend kwam ik toen aan, na 2,5 uur. Wederom had ik een leuk idee: als ik nu eens als een speer weer met de auto naar de Ventoux reed, er dan een stukje tegenop dan kon ik de dames op de helling aanmoedigen, leuk! Ongeveer 2 uur later nader ik een afgezet kruispunt in Carpentras, om hier zo snel te komen is een ander verhaal, maar het had wel met illegale snelheden van doen. Een afgezet kruispunt…het zal toch niet, ik zal toch niet dat hele stuk gejakkerd hebben om…jawel hoor! Daar schiet de hele karavaan voorbij en met de auto erachteraan, dat gaat dus niet. Dan maar op de fiets denk ik. Hup auto aan de kant, niet vergeten waar die staat en hup op de fiets, race-schoentjes aan, die dames achter in het peleton haal ik wel in, dacht ik.

Jaja, dat viel tegen. Overal langs de kant staan mensen en iedereen juicht naar me, pas als ik vlakbij ben, zien ze dat ik van het andere geslacht ben en ze lachen. De agenten die het verkeer regelen zien het dus niet of het kan ze niets schelen, dus ik fiets maar door. Een paar honderd meter scheidt mij van de bezemwagen, maar dichterbij komen, ho maar. Ik rijd maar door, Bedoin al weer gepasseerd, het valse plat naar rechts. Dit gaat best goed, nog ongeveer 50 meter tot de bezemwagen, haha, ik ga er eentje inhalen het zal me toch lukken, ik moet toch als trimmer de allerlangzaamste dame in kunnen halen! Na ongeveer 5 kilometer volgt de scherpe bocht naar links en de berg begint echt. 7 jaar terug, maar ik weet het nog precies, nu even aanzetten en…de bezemwagen verdwijnt langzaam uit mijn gezichtsveld, verder en verder… Shit, hoe kan dat nou, ik kwam toch dichterbij!! Door al die bomen zie ik hem niet meer! Na een aantal kilometer besef ik wat ik aan het doen ben: ik heb vanmorgen nauwelijks gegeten en gedronken, ik heb de start van de Tour Feminin in Les Beaux gezien en ik ben direct in de auto gesprongen naar de Ventoux, het is al in de middag en volkomen onvoorbereid en tamelijk ongetraind ben ik nu de Ventoux als en dolle stier aan het aanvallen…wat probeer ik in hemelsnaam te bewijzen?! Ik draai om (remmen hoeft nauwelijks) en laat me naar beneden glijden, terug door Bedoin en Carpentras. Ik kijk om naar de Ventoux en beloof mezelf hardop: Jou krijg ik deze vakantie nog wel…

Ik heb nog een week in de omgeving in de Provence getraind en heb hem beklommen. Belofte maakt schuld. Op souplesse, met genoeg eten en drinken en ietsje meer kilometers in de benen.

Het is gelukt, binnen 2 uur! Yes en ik heb geen pizza's van een tafeltje hoeven jatten bij Chalet Reynard, zoals 7 jaar terug…maar toen was het me ook gelukt, dus waarom nu niet, bovendien…

ALS ZIJ HET KUNNEN, KAN IK HET OOK!

Remy Vermunt, Almere, 7 maart 2000.

Meer verslagen? Zie bovenaan deze pagina!