Le Mont Ventoux
geschreven door Mattie Steens, augustus 1992

Vier jaar geleden was ik de Mont Ventoux op gereden met als doel in het eeuwigdurend klassement te komen. Ik schreef toen al dat ik toen het gevoel had dat het sneller moest kunnen. Alleen de conditie, wil en motivatie om heel hard te fietsen ontbraken op dat moment en meer dan l h 25' zat er toen niet in.
Dit jaar zijn de omstandigheden zo anders, dat ik gewoonweg wel naar Bedoin moest, niet alleen om mijn Persoonlijk record glans te geven, maar ook om een aanval te doen naar de kop van het klassement.

Het grote verschil met mijn recordpoging van vier jaar geleden is dat ik inmiddels veel meer ervaring met het rijden van wedstrijden in de bergen heb en daardoor beter weet wat mijn mogelijkheden zijn. Door het rijden van cyclosportieven in België, Frankrijk en Italië weet ik dat ik bergop met eersten mee kan. Bergaf is een ander verhaal. Ik verlies dan veel terrein op allerlei renners, die me als vuurpijlen voorbijschieten, zodat een echt hoge klassering er in dit soort wedstrijden niet zit. Mijn vierde plek in de Lucien van Impe '91 is een mooie uitzondering, waar ik nog steeds met grote tevredenheid op terugzie.
Het aantal deelnemers aan deze cyclosportieven is groot, maar hetgroepje renners dat vooraan kan rijden is slechts klein en steevast is het weer een meeting van bekenden vooraan in het peloton, zodra de wedstrijd enkele kilometers oud is.
Op deze wijze heb ik kennis gemaakt met Luc Bogaert, redakteur van het blad Fiets en winnaar van Lucien van Impe '91. Via hem heb ik deze zomer deelgenomen aan Herentals –l 'Alpe d' Huez. Een 8-daags fietsevenement van, zoals de naam al zegt, Herentals naar Alpe d'Huez. Een perfect georganiseerde cyclo-sportief over een l4-tal franse bergpassen met finish op Alpe d' Huez. Elke dag zo'n 200 km over allerlei kleine weggetjes en door stille dorpjes met motorbegeleiding en gereserveerde hotels.
Als deelnemer hoef je alleen maar te fietsen, slapen en heerlijk te eten, voor de rest is in alles voorzien. De eerste vier dagen waren zwaar, voornamelijk door de lange etappes, 230 km per dag door het golvende franse land. Heel leuk is vooral de kameraadschappelijke sfeer die gaandeweg ontstaat in het peloton van 60 renners. Vanaf de vijfde dag, we zijn inmiddels gevorderd tot aan Genève, werd er ook gereden voor de bolletjes-trui, het bergklassement. De route voerde o.a. over de Grand Colombier, Mont du Chat, Granier, Col du Telegraph, Croix de Fer cn Alpe d' Huez. 
Onderaan iedere berg werd er verzameld en opgesteld voor de startstreep. Er werd steeds een nieuw startschot gegeven en op de top lagen de punten voor de bergtrui. Mijn grootste tegenstanders waren Guy van Dijck, een Belgische veldrijprofessional, zijn maat Peter van Glabbeek en de eerder genoemde Luc Bogaert.
Op iedere berg ontspon zich een felle strijd en werd er verschrikkelijk hard gereden, getuige 0h39' voor de Telegraph of 0h51' op Alpe d'Huez. Het is me gelukt om na een groot aantal hele zware kilometers en met de hulp van Luc, die zich in de bergen ontpopte als een prima ploegmaat, het bergklassement te winnen, voor Guy van Dijck.

Ruim 1600 kilometer in negen dagen is best een aardige opgave en na aankomst op Alpe d'Huez voelde ik slechts blijheid dat de klus erop zat en vooral eindeloze bewondering voor de Tour-renners, die dit Ieven drie weken vol houden, nog afgezien van hen die ook nog de ronden van Spanje en Italië afwerken! Ongelooflijk, wat een prestatie leveren die mensen.
Direct na aankomst zei ik: "ik raak voorlopig geen fiets meer aan", maar na twee dagen rust begon het alweer te kriebelen en ik voelde de drang om wat te doen met de uitstekende conditie die ik had opgebouwd. Toen ik me eenmaal bedacht had de Ventoux te gaan beklimmen was er geen houden meer aan en moest ik die kant op.

Mijn kampement opgeslagen in Bedoin en met de Mont Ventoux in het zicht de hele dag zenuwachtig rondgelopen over de leuke en vooral schaduwrijke camping 'le Meneque'. 
Ik durfde nog niet meteen van start te gaan, daar ik bang was dat de vermoeidheid van de afgelopen weken me parten zou gaan spelen, of dat ik het niet op zo kunnen brengen om weer zo diep te gaan, ditmaal zonder de hete adem van Guy van Dijck in mijn nek.
Anderzijds toch het vertrouwen dat ik het zou moeten kunnen en op de tweede dag in Bedoin was ik zover, dat ik, vol zenuwen van start ging.

Het was 6 uur 's avonds, in het dal broeierig warm, de top van de Ventoux in grijze mist gehuld en ik als een gek van start, om niet meteen al tijd te verliezen op de eerste vlakke kilometers. Het ging al meteen niet lekker, pijn in mijn buik van de zenuwen en zeker geen soepel gevoel in de benen. De beklimmingen tijdens Herentals-Alpe d'Huez gingen mooi in het zadel, draaiend vol kracht op 39/20 en 22, nu moest ik steeds uit het zadel, voortdurend het gevoel dat ik niet hard genoeg ging, maar gaandeweg kom ik toch steeds verder en bij Chalet Reynard, als ik mijn horloge even uit mijn koerstrui haal, blijkt dat ik op 54' zit. Dat is natuurlijk heel mooi en het stimuleert me om door de mist heen te stampen en na nog eens zeven kilometer zet ik mijn klok stil op 1 h 17'04".
Ik ben natuurlijk heel tevreden met deze tijd, maar net als vier jaar terug knaagt het gevoel aan me dat ik niet alles gegeven heb en dat het beter moet kunnen. Het prachtige, krachtige gevoel dat ik vorige week had, tijdens mijn mooiste klim, de col du Telegraph in 39' 15", heb ik geen moment gehad. Maar ik voel tevens dat ik het niet op kan brengen deze vreselijke berg nog een keer zo hard op te rijden.

De volgende dag is heel ontspannen, ik heb mijn record gebroken, sta waarschijnlijk bovenaan de MWN lijst. Mijn doelen zijn bereikt. 
Maar toch ontstaat langzaam een idee, dat ik meteen weer verwerp, om nog een poging te wagen. Voornamelijk omdat die vier seconden boven de 1h17 me niet zinnen is het argument voor, al die zware kilometers door het hete, steile bos is het argument tégen.
Die zelfde middag aan het zwembadje is plotseling mijn besluit genomen, spring ik op, trek mijn VDV-Herentals shirt aan en bestorm de Ventoux ten tweede male.
Dit maal veel ontspannender, zonder zenuw kriebels in mijn maag, vertrek ik, meteen een goed tempo makend en dit op de 20 en 22 vasthoudend gaat het lekker. Het draait goed, het col du Telegraph-gevoel komt op tijd door de pijn in mijn benen heen zetten en de ademhaling gaat regelmatig. 

Tuurlijk blijven die paar steile stukken in het bos het tempo breken en het doet allemaal zodanig pijn dat ik bij Sainte-Colombe al besloten had niet verder te rijden als ik bij Chalet Reynard niet sneller zou zijn dan gisteren. Maar het gaat nog steeds lekker, ik herken de bochten en de weg, nu ik voor de tweede keer in drie dagen deze weg rijd. De kilometers tellen redelijk snel af en bij het Chalet kijk ik op mijn klokje: 53"! Een triomfgevoel maakt zich van mij meester en de ondergaande zon tegemoet fietsend begin ik aan het laatste stuk.

Het is inmiddels 8 uur 's avonds en de felrode zon maakt dit landschap nog bijzonderder dan het al is. Ook het feit dat ik deze berg voor me alleen heb draagt hier aan bij. Werkelijk niemand, geen auto, fietser of wandelaar kom ik tegen.
De laatst twee en een halve kilometer zijn altijd zwaar, maar nu begin ik heel hinderlijk te voelen dat twee keer in twee dagen zo'n zware berg zo hard oprijden toch echt wel veel gevraagd is. Ik merk dat ik inlever, maar de energie om op de 22 te blijven rijden heb ik niet, dus terug naar de 24. Ik moet nu steeds uit het zadel, af en toe moet ik zelfs de benen stil houden en zie door de door de zon roodgekleurde zweetdruppels het Observatoire nog hoog boven me. Eindelijk is daar het afslagje naar het restaurant, de laatste bocht, het laatste steile stukje, stopwatch: 1h 15' 55''!!! Ik val op die grote lege berg uitgeput van mijn fiets en zit tegen een muurtje even hij te komen. 
Ik geloof mijn ogen bijna niet als ik naar mijn horloge kijk. Het is weer gelukt. Meer dan een minuut sneller dan gisteren! Heerlijk is het gevoel, nu fiets ik voorlopig echt niet meer, en deze berg zeker niet.

Ik begin al weer snel aan de afdaling, daarboven in mijn eentje is er niet veel te beleven, hoewel het uitzicht en de sfeer adembenemend zijn. Na de afdaling kom ik de camping oprijden en "het is gelukt! kan ik nog net uitbrengen, "maar nu echt nooit rneer!"
Over de dertien jaar heen dat ik fiets, ben ik Mont Ventoux nu in totaal acht keer opgereden en iedere keer staat me nog zeer helder bij. Zo snel echter als op de dertigste juli 1992 zal ik het, denk ik, nooit meer kunnen, maar een hele bijzondere uitdaging zal het altijd blijven.

Dit schreef ik zeven jaar geleden. Sindsdien ben ik niet meer bij de Ventoux geweest. Herentals- Alpe d' Huez heb ik nog twee keer gereden en nu rijd ik geen KNWU wedstrijden meer, maar sta ik ieder jaar nog wel een aantal malen aan de start van een Cyclosportief, zoals de ritten in de Shimano trophee of een mooie rit in Frankrijk.
Wat ik toen al schreef is bewaarheid. Nooit meer zal ik sneller de Ventoux oprijden dan toen in 1992, maar dat er in de Medische Wielerkring nog niemand is geweest die mijn record heeft kunnen breken verbaast me aan de ene kant, maar aan de andere kant stemt het me nog steeds zeer tevree.

datum: 30-7-1992 tijd: I h 15' 55''
verzet: 39x20 ,22, 24

Eventuele reacties naar : m.steens@wxs.nl
Zie ook Klassement.