Met regelmaat bezoek ik je site. Hoewel ik de Carmina Burana mooi vind, gaat het mij zoals vele anderen vooral om het fietsen en de Mont Ventoux in het bijzonder. Opgegroeid met fietsgekke ouders en een oudere broer die in een grijs verleden onder licentie reed (en de Ventoux gefietst heeft) ben ik ook niet aan het fietsvirus ontkomen. Hoewel ik in mijn pubertijd ergens rechtsaf geslagen ben (veel te veel roken, drinken en uitgaan) en er dus meer over las dan dat ik op de fiets zat moest het er eens van komen dat ik ook de Ventoux beklom.

In 1990 zag ik voor het eerst de beklimming vanuit Bedoin met het bos, Chalet Reynard, het Simpson monument en de top. Je kunt niet ontkomen aan het indrukwekkende gevoel, zelfs als je breed rokend en met je auto omhoog gaat. Maar ik wist absoluut zeker dat ik ooit terug zou komen om het op de fiets te doen.

In 1994 kwam het verstand op 29-jarige leeftijd, gestopt met roken en een nieuwe racefiets gekocht. Op dat moment was de Ventoux geen hoofddoel, dat was de Marmotte welke ik in 1995 wilde rijden (door alle geweldige verhalen van vrienden die al een paar jaar in het toerfiets-wereldje mee reden). Pas in 1998, twee Marmottes, een Bobet en zo een 20.000 km verder eindelijk naar de Ventoux. In de week na de Marmotte met vriendin naar een camping in Orpierre en daarvandaan met de auto naar de top van de Ventoux. Met de fiets afgedaald naar Bedoin na even bij het monument van Simpson gestopt te zijn "to show my respect". Afdalend met harde wind in de rug rij je binnen de kortste keren in de 80 km p/u zonder dat je het echt door hebt, geweldig gevoel. In no time was ik bij de fontein in Bedoin. Bidons vullen, omdraaien en beginnen.
Tot aan het bos natuurlijk geen probleem, wind mee en vals plat. Wat een idiote ervaring om de bocht om te gaan, het bos in te rijden en direct steil omhoog te moeten, vooral omdat ik niet echt kon zien dat het steil was. Kilometers aanéén zoek je naar een referentie om naar toe te rijden en de steilte te bepalen... vergeet het maar. Ik kan alleen een deel van de weg herinneren laag in het bos waar de weg voor mijn gevoel een soort kurkentrekker beweging maakt (nog steeds snap ik niet dat het asfalt daar niet van de berg glijdt) en die hele steile binnenbocht naar rechts waar je persé staand door heen wilt fietsen, hoe dom ook.
Dan opeens zie je schuin links voor je heel even de top... wat een opluchting, dan moet je dus vlakbij Chalet Reynard zijn. Dat valt nog tegen, met 39x28 en 9 a 10 km p/u komt niets snel dichtbij. Dan toch eindelijk die paar meter vlak als je op de "rotonde" bij het Chalet komt waar ik al heel lang naar uitkeek. Even dacht ik het ergste gehad te hebben omdat de weg na het Chalet in de eerste kilometer duidelijk minder steil is, maar bij de eerste bocht naar rechts kwam de wind er vol op en bleef tot de top hard tegen of schuintegen blazen.
Bij het monument moest ik natuurlijk toch even al fietsend gedag zeggen (hoewel ik kilometers lang dit had voorbereid bleef het bij een lullig "it's an honour").
De laatste 2 kilometer kwam ik eigenlijk niet meer vooruit en reed met 7 km p/u naar boven. Ik had heel graag binnen de twee uur willen rijden (al was het maar omdat een vriend enige weken ervoor in 2 uur en 20 seconden boven kwam) maar het zat er niet in: 2.02.25.

Maar ik had het eindelijk gedaan en het voelde fantastisch. Nog vaak kijk ik naar mijn foto's van de top en het monument en weet zeker dat ik het deze zomer (2000) opnieuw ga proberen !
Met vriendelijke groeten,
René de Haan
Aalsmeer