4-1-2000

Beste Alex,
Begin vorig jaar hadden we een vakantie gepland in de Ardèche. Een leuke omgeving voor de hele familie maar eveneens een leuk fietsgebied.

Aangestoken door je uitstekende site en de enthousiaste verhalen ben ik me maar eens gaan voorbereiden op een beklimming van de Mont Ventoux.

Aangezien ik de meeste vakanties m'n racefietsje meeneem, heb ik wat ervaring met rijden in de bergen. Derhalve was ik voorzien van een wat passender tandwielsetje Dit samen met een redelijke conditie en de juiste moraal zou moeten leiden tot een succesvolle beklimming van de Mont Ventoux.

De voorbereiding verliep eigenlijk perfect. Elke dag even op de fiets waarbij de gemiddelde afstand zo lag tussen de 40 en 80 km met de nodige hoogteverschillen. Vanuit onze boerderij was het ideaal trainen in een soort middelgebergte met beklimmingen tot circa 1200 m. Na zo'n 10 dagen had ik het gevoel er fysiek en mentaal volledig klaar voor te zijn.

Met ondersteuning van een goede vriend (Martien Botter voor de bevoorrading vanuit de auto) uiteindelijk op 9 september om circa 11.00 uur begonnen aan de beklimming vanuit Bedoin. De termperatuur lag rond de 30 graden. Een kilometer of 7 buiten Bedoin een beetje warm gefietst en daarna richting Bedoin. In Bedoin bij het fonteintje geklokt om toch m'n officiële tijd maar te registreren. Zoals ik uit alle verhalen al had kunnen opmaken was het gedeelte tot aan St. Estève een makkie. Alhoewel ik hier reeds ingehaald word door een afgetrainde wielrenner die duidelijk voor een sneller tijd ging dan ik.

Maar dan begint het echt. De klim van Estève tot aan Chalet Reinard is een ware bezoeking. Ik had me voorgenomen m'n kleinste verzet zo lang mogellijk niet te gebruiken, maar na circa 2 km moet ik er al aan geloven en ik schakel 39/26. Hier ben ik tot aan Chalet Reinard niet meer vanaf geweest. Zo nu en dan haal ik toch nog een fietser in en dat terwijl ik zelf het gevoel heb dat ik slecht vooruit kom. De glimp van de top ergens in het bos geeft je weer enige moed, maar het is nog zo lang.

Het bereiken van Chalet Reinard komt als een bevrijding. Je ziet de top, het wordt wat minder steil en je bent eindelijk uit dat rot bos. Hier aangekomen gaat het ineens een stuk beter. Ik ben zelfs in staat om weer een tandje zwaarder te gaan rijden en ga in een duidelijk hoger tempo verder. En alhoewel het nog steeds een kilometer of 6 is en minstens even steil, ervaar ik de klim vanaf hier als een plezier. Het is druk op de berg, dalende fietsers groeten je, mensen moedigen je aan vanuit de auto en de top komt steeds dichterbij. Nog even tijdens het fietsen een groet brengen aan Simpson en dan door naar de top.

1 uur en 55 minuten. Een redelijke tijd.

Na een paar foto's op de top even gestopt bij het monument van Simpson en toen doorgejakkerd naar beneden. Daar was ik eerder dan Martien (die ik moet verontschuldigen voor alle niet aangepakte bidons onderweg, waar hij overigens terecht gepikeerd over was) en heb me alvast neergezet op een schaduwrijk terras. Daar hebben we ons de wijn en het biefstukje goed laten smaken en is het ook voor Martien nog een geslaagd uitje geworden.

Al met al een fijne berg om te beklimmen en zeker de moeite van de voorbereiding waard. Een aanrader.

Gerald Paalman (Nijverdal)

 
Meer verslagen? Zie bovenaan deze pagina!