|
 6-11-1999
Hallo Alex,
Proficiat met jouw
prachtige site.
Ik ben Ward Vander Meiren, 16 jaar, Belg en ik speel voetbal. Op
zaterdag 10 juli 1999 kreeg ik van mijn vader zijn oude racefiets die
hij laten herstellen heeft. Ik natuurlijk erg enthousiast en met de
vakantie in het achterhoofd naar de Alpen en de Provence, besloot iets
te ondernemen…namelijk de beklimming van de Mont-Ventoux.
Mijn vader, die de berg al 3 keer beklommen heeft, zei dat ik gek was.
Ik besloot met 3 ooms m.n. Stefaan, Daniël en Mark eens mee te
rijden naar de Kemmelberg (een molshoopje rond de grens met Frankrijk).
En dat ging vlot. Maar ik moest toegeven, de laatste 3 km moest ik mijn
ervaren ooms laten gaan.
De volgende afspraak op de fiets was 18 juli. Ik zou meerijden met een
wielerclubje waar mijn oom Daniël ook in meerijdt. Alles liep
letterlijk op wieltjes en mijn specialiteit leek het klimmen te zijn.
De week daarna reed ik met mijn vader naar de Kemmelberg waar ik hem
juist niet klopte…Pech…maar hij moest een ding
toegeven, de Mont-Ventoux kon realiteit worden….
Op zaterdag 24
juli was het zover…op reis……..eerst
naar de Alpen daarna Provence. Wij logeerden in le Grand-Bornand waar
de eerste bergetappe in de tour 1999 van start ging. De Alpen was voor
mij een prachtige trainings ervaring bij uitstek ook om te leren
afdalen. Ik beklom Col de croix Fry, Col de la colombière en
Col des Aravis telkens in een zeer goeie tijd volgens mijn vader. Ik
was hem en oom Daniël telkens een goeie 5 minuten voor. In de
alpen werd een bergrit afgewisseld met een iets vlakkere rit.
8 Augustus was de eerste dag in de Provence. Daar logeerden wij in
Camping le Sagittaire, dat domein ligt tussen Nyons en Vaison La
Romaine. Een goeie 22 km van de berg met het witte torentje. De eerste
rit daar was Col de Soubeyrond, iets van 8 km klimmen.
En woensdag 4
augustus was het zover……. De beklimming van de
Mont Ventoux, berg der winden. Ik, mijn vader en oom waren van plan om
6.30 ons bed te verlaten maar het werd dan toch 7 uur, een drinkbus
vullen, vlug een stokbrood in de mond en op de vélo (fiets).
Het beloofde een warme dag te worden. Onze helmen moesten we niet
meenemen want we hadden het geluk dat we een volgwagen hadden met
enkele supporters: mijn moeder Katleen, mijn broer Thijs, nicht Griet
en haar vriend Stefan, die een zeer betrouwbare bestuurder is. Dat
bewees hij met klank in de Alpen. 25 over 7 waren we in Vaison La
Romaine.
Kwart voor 8 begon het. Ik had de dag voordien met de wagen de berg
gaan verkennen en mijn vader gaf mij enkele tips waar het zwaar kon
zijn en waar ik moest recupureren… hij had er op gewezen dat
het zwaarste stuk na 10 km was. Vlak na de
belvédère…. dat was
genoteerd… Ik begon dus… rustig, zonder iets te
forceren en dat 2 km was mijn vader uit het zicht verdwenen. Toen zag
ik een appelblauwzeegroene Lancia, met…. Toen ik die zag
begon ik onbewust wat sneller te rijden en vroeg mijn supporters naar
de omstandigheden waar mijn mederenners zich
bevonden…..alles was OK.
En dan begon dat stuk na de belvédère. Iets van
11% zag ik op de bordjes langs de weg. Ik moet zeggen, ik heb niet de
stijl om van het zadel te gaan maar daar heb ik het toch wel moeten
doen!! Maar zonder forceren. Opeens zag ik van een bepaalde positie het
torentje… onder een zwarte donderwolk, ik moest er ongeveer
nog een 7 afleggen. Opeens kwam ik aan op een rond punt…de
kruising met de Mont Serain. Het was niet meer zover. Maar
dan…de omstandigheden waren enorm slecht: wind op kop,
hagel, regen, mist… Ik wist dat het niet ver meer was maar
het torentje was onmogelijk te zien…. en opeens zonder ik
het besefte zag ik een bordje met 1912m
hoogte………. IK HEB HET GEHAALD in een
tijd van 1 uur en 38 min. Vlug in de verwarmde wagen… mijn
vader kwam 11 min later aan. Mijn oom finishte in 1 uur 53 min.; hij
had een 5 minuten afgedaan van zijn vorige tijd…. ook een
prachtprestatie natuurlijk.
En dan de afdaling. We hadden duidelijke afspraken gemaakt…
als er een auto wou voorbijsteken, zou onze bestuurder 2 maal
claxoneren. Maar buiten de top waar het zicht heel beperkt was, ging
het afdalen feiloos… in de afdaling was de max snelheid iets
van 60. Bij het afdalen waren oom en vader duidelijk de beteren. De
dagen daarachter heb ik erg nagenoten van die prachtige
beklimming… toch niet slecht hé 1 uur en 38 min
voor iemand die nog geen 20 dagen op een racefiets zit. Maar ik had een
zeer goeie basisconditie. Gekregen door het voetbal. Deze prestatie heb
ik aan veel mensen te danken: mijn vader Frans en mijn oom
Daniël waar ik veel nuttige tips van kreeg en de vele
aanmoedigingen van mijn moeder Katleen, mijn twee broers Thijs en Sam,
tante Brigitte, nichten Griet en Sofie en ook Stefan de vriend van
Griet.
Dat was mijn
verslag en ik heb zeker geen vaarwel tegen de fiets gezegd. Daarom
vraag ik, als je mij nog nuttige tips kan geven mag je altijd mailen
naar wardvandermeiren@yahoo.com.
Ik geef alvast al 1 tip: om die vliegjes te doen wegjagen moet je het
gezicht insmeren met waspoeder.
Alex en lezers,
nog veel succes en noteer de 12e juli. Dan is het aan jullie Boogerd en
onze Vandenbroucke om hem op te rijden.
|
© www.dekaleberg.nl