Verslag (16) 1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  86  87  88  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  100  101  102  103  104  105  106  107  108  109  110  111  112  113  114  115  116  117  118  119  120  121  122  123  124  125  126  127  128  129  130  131  132  133  134  135  136  137  138  139  140  141  142  143  144  145  146  147  148  149  150  151  152  153  154  155  Alfabetische index

20-5-1999 Hallo Alex, Zoals beloofd een verhaal over ons "avontuur". Het begon allemaal een dik jaar geleden, toen wij (carlo, luc en peter) afspraken om de Mount Ventoux op te fietsen. Maar afspreken is nog niet doen, dus het liet even op zich wachten totdat het doordrong dat het toch wel om een echte afspraak ging. Van trainen kwam weinig terecht gekomen, daar we alle drie op zondag voetballen. Maar zonder training zou het zeker niet lukken, dus dan maar zo vaak mogelijk op de fiets naar het werk. 7 mei was het dan zover, fietsen op de auto en vertrekken richting zuid frankrijk om precies te zijn; de ardêche. Van daaruit zouden we de eerste dagen warm fietsen en de derde dag uittrekken voor de Mont Ventoux. De laatste 2 dagen zouden we wederom in de Ardêche blijven om te fietsen. Het warm fietsen gebeurde in de omgeving van Les Vans, een groot dorp onderin de Ardêche, in de buurt van Vallon pont d'arc. Het weer was goed en het fietsen in de bergen ging ook niet slecht. Maar het echte werk moest nog komen. Dinsdagmorgen werden wederom de fietsen op de auto gezet en vertrokken we richting Bedoin. Via de gorges d'ardêches kwamen we om 1 uur 's middags aan in Bedoin, een leuk dorpje aan de voet van de Mont Ventoux. Van verre hadden wij hem al zien liggen en de spanning was voelbaar, het was stil in de auto. Op het plein in Bedoin werd er snel omgekleed, niet de anti-vliegen creme vergeten! Eerst ca. 10 km warm gefietst en toen kon het beginnen. De eerste 5 km waren inderdaad nog wel te doen maar dan toen begon het echte werk. Na de haarspeldbocht alleen nog maar klimmen. Na totaal 8 km begon ik te twijfelen of ik dit ooit zou volhouden, maar ik ging door net zoals mijn 2 vrienden die ik ondertussen wel al achter me had gelaten. Ik was dus alleen, wat eigenlijk wel lekker was. In het bos was het muisstil, je hoorde alleen afentoe de bomen ritselen, heerlijk. De temperatuur was ideaal en van de gevreesde horzels heb ik niets gezien, zullen wel een dag vrij hebben genomen. Toch werd het trappen steeds moeilijker en ik besloot om bij Reynard te stoppen om te eten, even te rusten en om te drinken. Nog ca. 4 km tot Reynard. Blijven trappen en bijna bij Reynard ging het plotseling beter en ik dacht: dan maar door. De kale rotsen lagen voor mij. Mijn vrienden waren ondertussen weer bij mij gekomen en samen reden we door. Carlo ging langs, versnelde iets en weg was hij, wou zeker eerste worden. Nog 5 km tot de top. Plotseling een vloek, de versnellingskabel van de fiets van luc was gebroken. Een steentje bracht de oplossing, de versnelling werd zo in de kleinste versnelling gehouden. Zonder op Tom Simpson gelet te hebben (helemaal vergeten) kwamen we na 2 uur en 2 minuten aan op de top. Het verschil onderling was 2 minuten. Carlo had het gehaald in precies 2 uur. Een heerlijk ogenblik daar boven op de top, een prachtig uitzicht en bijna geen wind (alweer een geluk). Snel een paar foto's gemaakt en toen weer naar onder. Even stoppen bij Tom Simpson voor een paar foto's en weer verder. Met een gangetje van ca. 65 km per uur dalen, 93 km per uur heb ik echter niet gehaald. Onder hebben we op een terrasje de beklimming gevierd en daarna weer terug naar de Ardêche. De laatste 2 dagen hebben we nog gefietst, onderandere de gorges d'ardêches, een prachtige route met enkele pittige klimmen. Alles bij elkaar een heerlijke week welke mij zeker niet is tegen gevallen. Ik kijk alweer uit naar de volgende uitdaging; de Alpe d'huez maar daar moet ik nog een jaar op wachten. Groeten en bedankt voor de prachtige pagina's Carlo, Luc en Peter. pvangangelt@vogelzang.nl

Meer verslagen? Zie bovenaan deze pagina!

© www.dekaleberg.nl