 |
| Verslag (15) 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 Alfabetische index |
6-3-1999 Dag Alex, Ook ik wil mijn ervaringen met de Mont Ventoux wel aan jou kwijt. Ik heb hem de eerste keer bedwongen in 1983. Ik was toen 31 jaar en, zoals ze zeggen 'in de kracht van mijn leven'. Helaas had ik toen niet de kennis en de voorbereiding waar ik nu over beschik. Ik fietste net een jaar en deed dat op een, naar later bleek, veel te kleine Peugeot, waar ik de spatborden, bagagedrager en wat dies meer zij maar vanaf gehaald had. Ik fietste in Nederland met een man in mijn straat, wiens vrouw net zo zwanger bleek te zijn als de mijne. Theo, want zo heet hij, was vijf jaar ouder dan ik en in alles, behalve het sporten mijn volstrekte tegenbeeld. Dat sporten alleen al schiep een band, waardoor we al snel besloten samen te gaan fietsen. Omdat Theo niet in het onderwijs werkzaam was, kon hij nog voor het hoogseizoen op vakantie. Zijn ansichtkaart met de top van de Ventoux en de tekst, dat hij het niet gehaald had, waren voor mij als doping. Mijn vrouw en ik hadden namelijk besloten dat onze eerste vakantie als ouders naar een camping aan de voet van de Ventoux in Bedoin zou gaan. Iedere even morgen vertrok er rond een uur of acht vanuit onze camping een groepje wielrenners waar ik me zeer verlegen en volstrekt onbekwaam tussen voegde. De eerste ritten waren vooral in de buurt, we fietsten een kilometer of zestig, zeventig en altijd lag daar die reus te wachten op mijn beklimming. Op een kwade dag bleken we nog maar met zijn tweeën te zijn, een overigens heel aardige Fransman en ik. Hij vroeg me waar ik heen wilde. Ik keek naar achteren en wees naar onze grote vriend en vijand. Dat vond-ie geen goed idee. We waren al aan de late kant en mijn fiets was ook niet veel waard, zo kon ik in zijn ogen lezen. We besloten eerst maar eens naar Malaucène te rijden. Zoals te verwachten was, spraken we op weg daarheen alleen maar over de Ventoux. Ondanks de allengs toenemende hitte werd ik steeds koppiger, ik moest er nu op, want anders zou ik het nooit meer doen. Daar was zelfs geen Fransman tegen opgewassen. Rond een uur of half elf begonnen we aan de klim vanuit Malaucène. Ik had nog nooit gehoord van stijgingspercentages, van de dorstklop, van verzengende hitte, van zwetend asfalt en van een rug die op breken stond. Dat heb ik tijdens die klim allemaal leren kennen. Het duurde in totaal 2 uur en 10 minuten, ik heb bijna de hele weg op mijn pedalen moeten staan, ben vier keer van de fiets af geweest, heb een keer een auto aangehouden en water geëist en overigens ook gekregen, heb een kop gehad, waar Marty Feldmann nog knap bij was, maar ben boven gekomen. Op de top heb ik prompt een t-shirt van de berg gekocht, ik moest iets tastbaars hebben. 's Middags terug op de camping was mijn gezicht voor mijn vrouw genoeg aanleiding al haar boosheid over mijn lange wegblijven onmiddellijk te laten varen. Ze wist meteen wat ik gedaan had. Op het eind van die dag zijn we ook met de auto naar boven gereden, althans dat was de bedoeling. Halverwege kookte de motor en moesten we terug. Het t-shirt heb ik aan Theo gegeven, als bewijs dat ik boven was geweest. De leugen dat die dingen alleen op de top te koop waren, heeft hij me altijd gelaten. Onze vriendschap was daar een meer dan voldoende compensatie voor. Inmiddels heb ik de Ventoux zes keer bedwongen, drie keer vanuit Bedoin, twee keer vanuit Malaucène en een keer vanuit Sault. De Ventoux heeft me geleerd respect te koesteren voor de natuur, voor de tijd, voor alles, waar ik als simpele sterveling soms te makkelijk over oordeel. Een berg staat jou toe naar boven te gaan, maar alleen als jij voldoende respect toont voor hem. Frits Roelofs |
Meer verslagen? Zie bovenaan deze pagina! |
 © www.dekaleberg.nl |