29 juli 2006 

De andere nu ook...

Toen Lucien Valkenborgh op 03.05.06 alleen Diable du Ventoux werd (zie verslag 141), stond het al vast dat zijn fietsmaat en dorpsgenoot Marc Claesen nog dit jaar een nieuwe poging zou ondernemen om de Mont Ventoux 5 keer te beklimmen en ook Diable te worden. Maagproblemen hadden hem toen op de bewuste dag parten gespeeld. Een vakantieverblijf werd dus geboekt, de stempelkaarten werden aangevraagd, onze dames werden gevraagd om nog eens volgwagentje te spelen, en zodoende waren wij dus weer present in de Franse Provence van 16 tot 23 juli. En natuurlijk zou ikzelf ook weer meefietsen…
De weerberichten zagen er veelbelovend uit, in ieder opzicht. Er was weinig wind te verwachten, wat een voordeel was, maar de temperaturen, hola … dat was andere koek !!!
Iedere dag van deze week zouden temperaturen van 35°C gemakkelijk gehaald worden. Een paar schamele wolkjes zouden zeker geen beschutting kunnen bieden. Mogelijk zouden ‘s avonds een bliksemflits en wat donderslagen de rust tijdelijk kunnen verstoren, over het algemeen was het dus prima vakantieweer. Om een Diable of Cannibale te fietsen was het eigenlijk veel te warm, maar we waren hier en dus het zou toch gaan gebeuren.

19.07.06 
Weeral staan we klaar in Bedoin, vandaag met twee doelen, ten eerste willen we de poging van Marc om ook Diable te worden overdoen, en als dit lukt willen we daarna ook nog proberen om de Reus van de Provence 6 keer te bedwingen via de opgegeven routes, en zo de titel van Cannibale in de wacht te slepen… Alles is zorgvuldig voorbereid en omstreeks middernacht stempelen we voor de eerste keer aan de stempelautomaat van Bedoin. Nog enkele foto’s nemen en weg zijn we…

0:00 – 02:19 =  Bedoin - Top1
We weten dat het een lange dag zal worden, het is dus opletten dat we onze krachten goed doseren. De hartslagmeter wordt af en toe even opgelicht in het donker zodat we zien of we goed bezig zijn. De witte kantlijnen van de weg zijn goed zichtbaar in het licht van onze schijnwerpers, en geven een goed overzicht van de weg. Hier en daar nog een vochtig asfalt, gisterenavond heeft het hier even geregend. Afgekoeld is het echter niet, en we rijden nu reeds met het truitje ver open geritst. Tijdens de vorige poging in de maand mei, hoorden we veel dierengeluiden vlak bij ons aan de wegkanten, soms zelf zeer dicht bij, vandaag echter merken we niets meer daarvan, het lijkt wel of de everzwijnen of de andere wilde dieren nu niet meer in de buurt van de hoofdwegen komen. Slechts wat insectengeluiden kunnen de stilte wat verdoezelen, er is geen wind, witte nachtvlinders komen dansen in het licht van onze fietsen, we hebben niet echt de indruk dat we door een bos naar boven fietsen. Het gaat prima en al snel bereiken we Chalet Reynaerd, waar we ons een broodje en een banaan achter de kiezen duwen, we vullen hier onze twee drinkbussen bij aan de pomp, drinken één ervan dadelijk leeg, en peddelen dan weer het donker in, voor de tocht door het maanlandschap waar nu niets van te zien is. Wel prachtig om te zien zijn de duizenden lichtjes in het dal, de lucht is volledig open, en we bevinden ons in een volledige windstilte. Het enige wat we nu nog horen is het zachte geluid van de ketting die over de tandwielen glijdt, we genieten van het moment want dit is één van onze mooiste beklimmingen tot nu toe. Boven op de top is het nu eenzaam, van de gezellige drukte die hier overdag heerst is nu niks te merken. De temperatuur is met 12 graden wel aan de lage kant, we trekken dus onze windjassen aan, stempelen onze kaarten af, en verdwijnen weer in het duister, we dalen voorzichtig af naar Malaucène. Het is opletten voor alles en nog wat, er liggen hier en daar stenen op het asfalt, enkele konijnen spurten voor ons de weg over, we houden rekening met de mogelijkheid dat we aan deze kant van de berg wél een everzwijn of een hert kunnen tegenkomen… maar ook hier aan deze kant ondervinden we weinig hinder … De witte kantlijnen zijn ook hier weer onze vertrouwde bakens, waardoor we veilig en wel het nog slapende Malaucène bereiken.
Omstreeks 02:57 stempelen we voor de eerste keer aan het "Office du toerisme" in Malaucène. Weer wat gegeten en gedronken, en al snel zijn we weer op weg voor de tweede beklimming van de dag.

03:15 – 05:44 = Malaucène – Top 2
Het loopt weer redelijk na de eerste tussenstop, we liggen precies op het schema dat we hebben opgesteld. Ook nu af en toe de hartslagmeter oplichten om te checken of we nog "goed" zitten, maar dat is nog steeds prima in orde. Zoals gewoonlijk ligt de hartslag van Marc nu nog iets lager dan die van mijzelf, maar de ervaring leert ons dat dit straks net omgekeerd zal zijn. De steile en minder steile stukken wisselen zich af en in de verte zien we dat het stilaan licht begint te worden. De morgenstond kondigt zich aan, al is het ook nu nog héél erg stil op de weg. Er staat nu wel een klein beetje wind, maar toch net te weinig om voor wat verkoeling te zorgen. Net geteld twee wagens steken ons voorbij op weg naar boven, de eerste een paar keer kort toeterend alsof de bestuurder ons veel moed toewenst voor de komende dag, de tweede blijft een tijdje langzaam rijden achter ons, alsof men wil checken of we wel goed bij ons hoofd zijn… Aan Mont-Serein stoppen we heel even voor de gebruikelijke foto, om even wat te eten, en om dan verder te rijden naar de top. Tijdens de laatste kilometer duikt een prachtig beeld voor me op, het silhouet van de top, zijdelings ingekleurd door het  prachtige kleurenpallet van de zonsopgang, en de witte kantlijnen van de weg als stille wegwijzers, een beeld zoals maar weinig mensen de Mont- Ventoux ooit gezien hebben of zullen zien, het spreekt vanzelf dat daar een foto van gemaakt moet worden… Toen we in de laatste bocht kwamen, wisten we waar die twee wagens zo vroeg naar toe reden, een twintigtal mensen stonden hier klaar met verrekijkers en foto toestellen om te genieten van de beroemde zonsopgang alhier… wij hadden daar echter geen tijd voor…
Om 05:44 stempelen we voor de tweede keer op de top, de temperatuur is nog steeds gematigd. Een vriendelijke dame wil graag een foto van ons beiden maken, wat we natuurlijk  niet weigeren.Windjassen weer aan en de afdaling naar Bedoin kan beginnen. Tijdens de afdaling komen we de eerste fietsers tegen die vroeg zijn vertrokken in Bedoin, nou ja… wat is vroeg?

06:14 – 10:29 = Bedoin + Route de Cèdres  + Route de Chamois- Top3
Snel weer een stempeltje aan de tikklok genomen, aan de auto een hapje gegeten, drank bijgevuld, en we kunnen weer op pad, de vrouwen zullen nu gaan plaats vatten aan Route Cèdres , waar we voor de eerste keer de racefietsen zullen omwisselen voor de mountain bikes. Zo gezegd, zo gedaan, en precies op schema rijden we op de dikke banden het bos in. Het lijkt er voor ons beiden op dat het grind niet meer zo "vast" ligt dan in de maand mei, ligt het aan ons of zijn stortregens of de extreme droogte in de voorbije weken hier de oorzaak van? Goed dat ook ik nu met noppen rijd, en niet op semi-slicks, deze keuze nam ik omdat we op het asfalt toch optimaal gebruik wilden maken van onze veel lichtere racefietsen. Stilaan begint de zon zich te tonen, en ook steeds duidelijker te laten voelen. Met andere woorden, het begint nu echt wel warm te worden, aan Grand Pin gekomen, hebben er al enkele litertjes zweet geproduceerd. Route de Chamois ligt er nog steeds ruw bij, hier en daar liggen afgeschoven steenmassa’s op de weg, hier en daar enkele grote stenen verstrooid over het pad. Door het onweer en de regen van de vorige avond, staan er hier en daar ook nog enkele grote plassen water op de weg. In een matig tempo bereiken we Plaine de l’Hermitant waar we snel weer van fiets wisselen, weer wat eten, en zeker veel drinken, en weer op weg naar de top, voor de derde keer nu, en we zijn nu duidelijk niet meer alleen op de berg, de outfits van tientallen fietsers en fietssters kleuren nu het asfalt van het maanlandschap. Het is een beetje moeilijk om ons aan ons tempo te houden wanneer er een sportieveling ons voorbij steekt tijdens de laatste zes kilometers, maar we hebben vandaag maar één regel, onze hartslagmeter regelt onze snelheid! En daar houden we ons dus aan. Spijtig voor de sportieve dame in professioneel "Trek"outfit, die ons op zo’n 4km van de top voorbij "schiet" en vijfhonderd meter verder de klop van de hamer moet incasseren, even nog probeert ze bij ons aan te klampen, tevergeefs … hopelijk voor haar heeft ze de top later toch ook nog gehaald…

Om 10:29 stempelen wij weer op de top, voor de derde keer nu, het maken van enkele foto’s met drie opgestoken vingers trekt de aandacht van de toeristen en andere fietsers, voor de derde keer reeds? …. Vandaag al…. Vannacht reeds vertrokken…. Niet normaal …waren enkele uitspraken van omstaanders. Toen we vertelden dat we nu net "halfweg" waren, dat we er nog drie wilden bijdoen, werden we van vele kanten succes gewenst. Ok, dan maar weer terug afdalen naar Bedoin zeker, voor de volgende klim, maar eerst de inhoud van onze drinkbussen leegdrinken… Tijdens deze afdaling passeren we enkele zeer jonge fietsers, onze opgestoken duim zal zeker een beetje helpen… Terug in Bedoin aangekomen voelen we dat het nu echt menens gaat worden, de temperatuur schiet nu letterlijk de hoogte in. Nu is de "Office du tourisme de la ville Bedoin" geopend. Weeral stempelen, het is nu 11:04 en de zon nadert langzaam maar zeker haar hoogste punt, en vandaag zijn er geen wolken te zien op de weersvoorspelling …

11:04 – 15.08 = Bedoin + Route de Cèdres  + Tournat d’Anglais – Top 4
Even de volgauto opzoeken, die een plaatsje in de schaduw heeft kunnen bemachtigen. Koude pasta, brood, appelsienen en bananen zijn ons middagmaal. Marc heeft het vooral gemunt op croissantjes met confituur, hierin heeft hij zijn nieuwe maag-veilige energiebron gevonden. Drank bijvullen, wat reepjes in de achterzak gestopt, en we zijn weer weg. We liggen nu een paar minuten achter op ons schema. We moeten nu voor de vierde keer naar de top. Vanaf nu lijkt de weg te veranderen in een kookplaat; de zon staat pal boven ons, de thermometer in Bedoin toonde daarstraks al 33 graden aan; er is nog steeds geen greintje wind aan deze kant, en de helling wordt kilometer na kilometer steeds steiler. Het hoeft dus niet verder uitgelegd te worden waar al dat zweet vandaan komt. Aan het begin van Route de Cèdres  staan onze ondertussen bijna professionele vrouwelijke begeleiders weer te wachten. Ze hebben net een goede daad verricht, ze hebben een fietser geholpen die volledig uitgeput was en om "iets" te eten vroeg. Met twee bananen en een verse croissant was de man tijdelijk gered, en natuurlijk was die heel dankbaar. Hopelijk heeft ook deze persoon de top kunnen halen. De mountainbikes worden ondertussen weer klaargezet, de racefietsen gaan weer op het fietsenrekje. En wij rijden weer het bos in, op weg naar één van de meest vermoeiende stukken van vandaag. Het loopt nu slecht op de Route de Cèdres, met de zwaardere mountainbikes, en nu echt wel op het heetste van de dag merken we dat we moeten "dimmen", om ons niet op te blazen. Er wordt nu nog weinig verteld onderweg. De snelheid zakt wat af en de tweede helft tot aan Grand Pin lijkt ineens veel langer te zijn geworden. Uiteindelijk bereiken we Grand Pin, en fietsen vervolgens verder naar Le Tournant d’Anglais. Toen we daar stopten bij de volgauto waren de drinkbussen weeral leeg, een energiedrankje en een halve liter water lopen zo naar binnen, de drinkbussen worden weer gevuld. Nooit heb ik Marc meer zien zweten dan hier, nooit heeft hij zichzelf zo voelen leeglopen dan hier. Het enige wat hij nu wil is slapen, zegt hij. De zon heeft duidelijk haar slopende werk gedaan. Maar om te slapen is er nu geen tijd, en al snel peddelen we naar de top, voor de vierde keer nu. Tijdens de laatste kilometers gaat het al weer wat beter met Marc, we naderen de top waar ook nu weer een behoorlijke drukte heerst. Aan de tikklok moeten we weer uitleg geven aan enkele toeristen, die nadien ongelovig met het hoofd schudden, en met vier opgestoken vingers voor de foto trekken we ook nu weer aandacht, iemand vraagt grappig of we dit iedere week doen…
Nu afdalen naar Sault, ondanks de hitte trekken we toch weer ons windvestje aan, want onze fietskledij is nu wel door en door nat.

16.02 – 18.49 =  Sault – Top 5
De afdaling loopt zoals voorzien, maar Marc heeft moeite om zijn ogen open te houden, vertelt hij achteraf. Al snel staan we aan het "Office du toerisme de la région de Sault", waar we beiden bijna gelijkertijd dezelfde woorden uitspreken, "hier moeten we snel weg !", niet omdat Sault geen gezellige plaats is, maar de hitte die ons hier overviel was werkelijk ondraaglijk. Dus snel gaan stempelen omstreeks 16:02 , de bidons gauw gevuld aan het drinkwater fonteintje buiten, en weer de fiets op, de volgauto moest getankt worden en was nog onderweg toen we in Sault weer vertrokken. Nu volgen de heetste kilometers van de dag, de lucht die we inademen is duidelijk veel warmer dan we tot nu toe hadden gehad. Afkoelen, niks van, verder opwarmen doen we hier. De lavendelvlakte waar we doorheen moeten voordat we het bos inrijden lijkt wel een grote braadpan, de wind is hier volledig afwezig, de hitte weegt loodzwaar. Komaan, rijden, weg hier! Mijn Polar registreert hier de hoogste lucht temperatuur van de dag, nl 46°C, de Polar van Marc meet exact dezelfde waarde, jongens toch, waar zijn we hier toch in Godsnaam mee bezig?, vragen we ons af…

De volgwagen stopt wat verder onder een grote boom, we houden de stop zo kort mogelijk omdat we goed beseffen wat de zon hier kan aanrichten. Nadat we het bos bereiken voelen we een heel lichte tegenwind, warme wind, maar we zijn nu tenminste weg uit die hel. Marc lijkt weer wat wakkerder te zijn geworden, het is nu mijn beurt op een behoorlijke "dip" te verteren. Toch zijn we snel weer aan Chalet Reynaerd waar we nog eens in de koffer van de auto kunnen duiken, energiedrankjes, water, enkele hapjes koude pasta, en we kunnen beginnen aan de vijfde klim naar de top, Marc beseft dat zijn titel van Diable nu steeds dichterbij komt …

Verbazend, maar het loopt weer lekker tijdens deze klim, toch blijft het opletten dat we ons niet leegrijden, we voelen immers dat er nog meer inzit, we zien de zesde klim nu al zitten!!!

Tijdens de laatste honderd meter rij ik wat vooruit, om de aankomst van Marc voor de 5^de keer te fotograferen, als een gelukkig mens bereikt hij nu de top. Doel 1 van de dag is bereikt !

Nee, er is nu geen tijd om te feesten of te rusten, we dalen snel af naar Malaucène,  waar we onze zesde startstempels gaan halen omstreeks 19:20, we zijn dus nog op schema.Voor de eerste keer gaan we beginnen aan een zesde beklimming van de Mont Ventoux…

19:20 – 21:40: Malaucène + Route de Chamois – Top 6
De volgwagen staat ondertussen op de parking in Malaucène te wachten, helaas is er geen plaats in de schaduw. Toch moeten we hier de tijd nemen om nog wat te eten en vooral te drinken. Nog wat koude pasta, en een chocobroodje naar binnen geduwd, Marc heeft zijn zoveelste croissantje tussen de kiezen gestopt, en een tiental minuten later proberen we ons weer op gang te trekken. Dit kost moeite! Voor ons beiden ! Even moet ik wat snelheid minderen omdat Marc wat achterblijft, daarna is het mijn beurt om het tempo te doen verminderen, onze hartslagmeters duiden bijna constant gelijke waardes aan. Langzaam maar zeker klimmen we naar hogere niveaus. De steile stukken doen pijn, hier zakt nu onze snelheid nog wat af; toch nog wat overhouden is waar we constant aan denken, en zodoende komen we na een dikke twee uur klimmen weer aan Mont Serein. Het is nu ongeveer 21:30. Zeker geen geweldige tijd gereden, maar wel al een half uur over onze planning. Dan zien we iets wat ons onmiddellijk doet twijfelen, de zon zal zich vandaag al snel verbergen achter een dikke donkere wolkensliert ver aan de horizon, en we merken meteen dat het sneller donker zal zijn dan we eigenlijk mogen verwachten. "Wat nu gedaan?" dat was de vraag. Aangekomen aan Le Tournant d’Anglais zien we dat het inderdaad reeds erg duister is geworden, "de avond valt" hier wel letterlijk, en we moeten een beslissing nemen, gaan we nog met de mountainbike door het bos, voor het langste maar redelijk vlakke traject? Of kiezen we voor onze veiligheid, wetende dat er geen gsm ontvangst is op deze flank van de berg, indien er iets moest gebeuren. Omdat we deze route bij klaarlichte dag al hebben gereden weten we dat het gevaarlijk kan worden, zeker naar het einde toe waar het pad weer in dalende lijn gaat, en waar ook nog een aantal scherpe bochten liggen. Maar we zijn er zo dicht bij nu… een moeilijke beslissing, met de volledig afgestempelde kaarten in de achterzak, nog slechts een 16 tal kilometers, waarvan de helft vlak… Na enkele minuten is het besluit gevallen, we gaan het niet doen! We hebben immers ons eerste doel vandaag al bereikt, Marc wordt vandaag Diable du Ventoux!
We willen ook graag het goede voorbeeld geven, door te laten zien dat veiligheid op en om de  Mont Ventoux belangrijker is dan een titel. Er wordt immers niet voor niets gewaarschuwd om niet in het donker over de boswegen te gaan rondzwalpen, en zo hebben we meteen weer een reden om later nog eens terug te komen…
Gezien de weersomstandigheden van vandaag, en gezien we toch bijna 6 keer de top van de Mont Ventoux hebben bereikt, is het voor ons duidelijk, de titel van Cannibale du Ventoux is bereikbaar, maar dan wel met een iets andere dagindeling…
Uitstel is géén afstel, en dus hebben we vanaf nu weer een mooie uitdaging voor de toekomst.
We zijn nu beiden immers reeds Cinglé, Galérien en Diable, we hopen de cirkel nog rond te maken in 2007 met een Duo-Cannibale…
Het Mont-Ventoux-virus kan dus weer verder knagen…    

Nog wat interessante cijfers:

Eten en drinken op 19.07.06:

• gemiddeld 4 drinkbussen ( 2L) gedronken per klim = 12 L. + 1 energiedrank (500ml) per klim, samen dus ongeveer 14.5 liter per persoon
• 10 croissants, 8 chocobroodjes, 6 bananen, 4 sinaasappels, broodjes, koude pasta, w-cup, energierepen…

Totaal aantal  beklimmingen mei en juli samen:

• Lucien:  mei: 2x verkenning boswegen + Diable =  7 beklimmingen
               juni: 1x als training + poging Cannibale =  6 beklimmingen = 13 keer
•  Marc:    mei: 2x verkenning boswegen + Galérien = 6 beklimmingen
               juni: 1x als training + poging Cannibale = 6 beklimmingen = 12 keer

Enkele Polar gegevens van 19.07.06:

Lucien Valkenborgh (Polar S710) Min temp.: 12°C (top) Gemiddelde temp.: 22°C Max luchttemp. 46°C (Sault) Totale tijd: 21h38, 17h38 gefietst  Gemiddelde hartslag: 132/min Max hartslag: 164/min Verbruik: 14.147 Kcal.     Hoogtemeters: 8500 meter (polar) Afstand: totaal 266km (Race + MTB)

Marc Claesen (Polar S720i) Min temp.: 12°C (top) Gemiddelde temp.: 22°C Max luchttemp. 46°C (Sault) Totale tijd: 21h38, 17h38 gefietst Gemiddelde hartslag: 132/min Max hartslag: 161/min Verbruik: 8548 Kcal Hoogtemeters: 8400 meter (polar) Afstand: totaal 268km (Race + MTB)

 

met sportieve groeten,
Lucien Valkenborgh,  Diable nr. 5