Vooraf
Na drie keer de Marmotte (2000, 2001 en 2003) te hebben gefietst moest er maar eens een andere uitdaging komen. De lat moest natuurlijk wel hoger komen te liggen. De Mont Ventoux, maar nier één keer maar vier keer op één dag. De inschrijving bij Christian Pic natuurlijk ook geregeld. Op 9 mei 2005 heb ik dit klusje geklaard. Inmiddels Galérien nummer 172 geworden, 17de Nederlander; vier keer Mont Ventoux is 190 kilometer met 6052 hoogtemeters.
Omdat deze tocht voor de Galérien niet het uiterste van mij heeft gevergd, besloten we gezamelijk – mijn vrouw en ik - al enkele dagen later dat de lat nog wel hoger kon, en dat dit dan maar gelijk in de zomervakantie van 2005 moest gaan gebeuren. De vorm was immers al aanwezig.
Direct na thuiskomst de inschrijving bij “De Kale Berg“ in orde gemaakt. Omdat er nog geen Nederlander is die dit zes keer heeft gedaan, was zes keer natuurlijk wel een enorme uitdaging; zes keer Mont Ventoux is 286 kilometer met 9530 hoogtemeters.

De uitdaging
De tocht verreden op maandag 25 juli.
Één week voor de tocht aangekomen op de camping La Garenne in Bedoin. Deze week nog enkele trainingen en de laatste drie dagen rust en vanaf donderdag 21-07-2005 ‘s avonds spaghetti eten i.v.m. de benodigde koolhydraten. Uiteraard zijn alle route’s verkend, zodat ik niet voor verrassingen zou komen te staan. (Erg belangrijk).
Één dag voor de klus alles in orde maken: fietsen, voeding, routeschema en de fietsplaatjes van de Club des Cinglés du Mont-Ventoux bevestig ik voorop beide fietsen.
Om 22.00 uur maar naar bed voor een kort, en waarschijnlijk een onrustig nachtje. De wekker gaat om 02.00 uur en na weer een bord spaghetti gaan we naar de rotonde in Bedoin. Ik op de racefiets, en mijn vrouw met de auto met daarin de ATB, voeding, kleding en water.

Beklimming 1
De verlichting op de racefiets gaat aan en om 02.45 uur begint het spektakel. Ik begin aan de eerste beklimming van Bedoin rechtstreeks naar de top. Door een donker bos komen we voor de eerste keer om 04.45 aan op de top waar we niet de enigsten zijn. Diverse personen staan er al om te wachten op de zonsopkomst. Direct de helm op en een jack aan voor de afdaling terug naar Bedoin.

Beklimming 2
Om 05.10 aangekomen bij de rotonde en direct weer vertrokken voor de tweede beklimming.
Bij RC verder op de ATB naar GP, VG en PH en daar weer verder op de racefiets naar de top om daar om 08.00 uur aan te komen. Het eerste bospad zit erop. Direct de helm weer op voor de afdaling weer naar Bedoin.

Beklimming 3
Om 08.30 weer bij de rotonde in Bedoin en weer vertrokken voor de derde beklimming. Bij RC verder op de ATB naar GP, TA en daar weer verder op de racefiets naar de top om daar om 11.00 uur aan te komen. Het tweede bospad zit erop. Het gaat prima tot nu toe. We liggen ruimschoots voor op het door mij opgestelde tijdschema. Jacqueline zorgt er onderweg voor dat via het SMS board onze verrichtingen op de internetsite van dekaleberg.nl te volgen zijn.
Daarnaast zorgt zij ervoor dat ik voeding en water aangereikt krijg. De helm maar weer op en nu afdalen naar Malaucène.

Beklimming 4
Om 11.45 uur vertrokken vanuit Malaucène rechtstreeks naar de top. Hoe makkelijk het tot nu toe ging, hoe moeizaam deze beklimming gaat. Hier had ik ook al last van bij mijn poging in mei om Galérien te worden. Het gedeelte, van 4 km tot 1 km, voor het skioord Mont Serein is geen vriend van mij. Ik rij erg onrustig en stop veel te vaak voor allerlei onbenulligheden. Eenmaal aangekomen bij de parkeerplaats na de rotonde bij Mont Serein, besluit ik zelfs om even te gaan zitten op een stoel om even uit te rusten.
Mijn vrouw kan aan mij wel zien dat de stemming er bij mij niet erg inzit. Natuurlijk weet ik dat het zwaarste gedeelte van deze beklimming er nu opzit, maar bij de gedachte dat ik dit ook in de vijfde beklimming tegenkom, stemt mij nu niet tot grote vreugde. Na een zeer moeilijke beklimming, kom ik om 14.45 uur aan op een top die volledig is ingenomen door toeristen.
Drie uur gedaan over deze beklimming, het moet niet gekker gaan worden! Omdat we de chaotische toestand boven al hadden voorzien, hadden we afgesproken dat we elkaar bij het restaurant, iets na de top, weer zouden gaan zien. Daar aangekomen gaan we even in overleg, want de vierde beklimming ging erg slecht. Ik heb inmiddels grote behoefte aan koude cola.
Volgens het vooraf gemaakte schema zou ik nu weer naar Malaucène moeten voor de vijfde beklimming en dan daarna via Sault de slotklim doen. Omdat we het te riskant vinden of ik het dan wel zou halen, besluiten we om dan maar eerst naar Sault te gaan, en in de beklimming vanaf Sault dan maar hopen dat ik zou kunnen herstellen voor de beoogde zesde beklimming. Zo gezegd, zo gedaan. Helm op en daar gaan we dan naar Sault.
Als ik in Sault ben ga ik direct op zoek naar een winkel voor cola. Dit vind ik zo niet, ik baal dat ik me nog steeds niet erg goed voel en ga dan maar stilletjes op het bankje voor de Office de Tourisme zitten wachten op Jacq. Schoenen en wielrenshirt uit. Ook zo de stempel gehaald in een vol Office de Tourisme. De mensen zullen wel gedacht hebben: wat is dat nu voor een malloot? Gelukkig komt Jacq er snel aan met de auto en daarna haalt ze een koude 1,5 liter fles cola uit een bar. Na een paar slokken voel ik mij wonderbaarlijk snel herstellen.
Één bidon wordt gevuld met cola i.p.v. water, en we gaan voor de vijfde beklimming op pad.

Beklimming 5
Om 15.45 uur vertrokken vanuit Sault naar de top. Al direct merk ik dat het beter en beter met me gaat. Het klimmen gaat weer als vanouds. Deze kant stelt natuurlijk ook niet zo erg veel voor, maar ik rijd als een trein. Na enkele kilometers is de cola inmiddels op en ik vraag Jacq om nog een fles te kopen. Ze gaat terug naar Sault en sluit na ca. 15 km omrijden weer bij mij aan. Dat is een dure colafles geworden, maar goed... alles voor het goede doel.
De top bereikt om 17.50 na een geweldig goede beklimming en ik voel me goed. Eenmaal op de top aangekomen weer even overleg of we doorgaan, hebben we allebei nog zin, en daarnaast moet er nog een bospad genomen worden en ik weet niet of ik daar, voordat het donker wordt, uit ben. Vooraf hadden we gezamelijk besloten dat de bosroutes niet in het donker gefietst zouden gaan worden omdat dit veel te riskant is. Omdat we de beklimming vanaf Sault nu eerst hebben gedaan, zou ik in tijdnood kunnen gaan komen. We besluiten om gewoon verder te gaan en bij TA, begin van het bospad, zien we wel of ik daar op tijd ben om het bospad in te gaan. Helm voor de zoveelste keer maar weer op en als een speer dan maar afdalen naar Malaucène.

Beklimming 6
Om 18.30 uur vertrokken vanuit Malaucène via TA, GP, VG en PH naar de top. Vanaf de start van deze beklimming weet ik natuurlijk dat er voor mij nog dat lastige stuk komt, maar als dat eenmaal achter de rug is en het nog niet donker is, dat er iets moois aan staat aan te komen.
De beklimming gaat niet erg snel, maar ik kan wel in een rustig tempo door blijven fietsen.
Bij Mont Serein weten we allebei dat er, zonder pech, eeuwige roem binnen handbereik komt.
Bij TA wissel ik om 20.45 voor de laatste keer mijn racefiets in voor de ATB en vertrek voor het laatste stuk bospad. Eenmaal bij PH aangekomen is het nog steeds licht en ga weer verder op de racefiets voor de laatste zes km naar de top en naar de eeuwige roem.
Het wordt echter erg snel donker en we besluiten dat de verlichting weer aan moet op de racefiets want veiligheid gaat boven al.
Om 22.00 uur kom ik voor de zesde en laatste keer boven. Het is gelukt. Als eerste Nederlander deze berg via zes voorgeschreven verschillende routes op één dag beklommen. We zijn beiden dolgelukkig dat het kunstje geklaard is. Even een moment van intens genieten.
Vooruitlopend op de afdaling boven op de berg eerst mijn ouders geïnformeerd dat hun zoon de eerste Nederlander is die dit heeft volbracht. Daarna ook nog enkele anderen, waaronder webmaster Alex, geïnformeerd.
De afdaling in het donker hebben we rustig aangedaan, want aan ongelukken hebben we niks.
Jacq met de auto en ik er vlak voor in het licht van de koplampen dalen.
Om 22.45 weer op de camping. Douchen en de gestempelde kaart goed opbergen en na wat gegeten en gedronken te hebben gaan we, moe maar zeer voldaan, lekker slapen.

De voorbereiding

De voorbereiding voor de Galérien werd door mij gestart op 17 oktober 2004. Vanaf deze datum moest er hard getraind worden en wel drie keer per week. Deze training gebeurt op een ergotrainer van Tacx en wel de Tacx Basic. Op dit apparaat kun je je eigen racefiets plaatsen.
Deze training doe ik al jaren op deze manier, en dit bevalt me prima als voorbereiding op zware beklimmingen in de bergen. Onder andere worden de volgende gegevens bijgehouden: trapfrequentie, vermogen, slope. Het gemiddelde en maximum van deze waarden zijn voor mij van groot belang

De eerste periode wordt door mij gebruikt om de trapfrequentie op peil te brengen. Deze periode duurt tot 01-02-2005 waarna de slope (weerstand) ingebracht gaat worden. Een training duurt 25 minuten waarbij ik me eerst richt op een hoge trapfrequentie. Een warming up van ca. 3 minuten hou ik altijd wel aan, maar geen cooling down. Ik weet dat dit niet ideaal is, maar het bevalt mij wel.
De trapfrequentie moet voor mij tussen de 110 en 115 liggen omdat ik een klimmer ben die op souplesse rijd. Na twaalf keer training had ik dit doel bereikt.
Nu proberen om wat vermogen te trappen.
Nu is het doel om met een trapfrequentie van tussen de 105 en 110 een vermogen te leveren van 280 watt. Je moet eerst zorgen dat je dit kunt en daarna moet je proberen om je lichaam hier aan te laten wennen.
Het eerste deel van de training ging bijzonder goed.
Dan vanaf 01-02-2005 het tweede deel van de training. Dit houdt in dat de slope op 9 komt. De bedoeling is om het vermogen te blijven trappen waarbij de cadans in eerste instantie terug gaat naar ca 88. Als dit goed gaat, dan moet het nog iets zwaarder worden. De cadans gaat terug naar ca 82 met een vermogen van 295 watt.
Na het volbrengen op 09-05-2005 van 4 beklimmingen voor de Galérien, dóór blijven trainen voor de tocht met zes beklimmingen van de Cannibale.
Tevens over een periode van ca. 8 maanden geleidelijk 8 kg afgevallen: van 83 naar 75 kg. Elke kilo die niet naar boven hoeft scheelt er weer één.
Mijn lengte is 1.85

Voeding tijdens de tocht
1500 gram vloeibaar voedsel (Carbo Plex), 6 voedingsrepen (Energie Byte), 4 bananen, 4 appels
8 bolletjes met kaas, water, veel water, Cola.

Versnellingen

Beschikbaar:	ATB	43/32/22	x	11,12,14,16,18,21,24,28
	Race	46/36/26	x	13,15,19,21,23,26,28
Veel gebruikt:	ATB	22	x	21,24
	Race	26	x	23,26,28

Afkortingen van de routes
RC Route des Cèdres CR Chalet Reynard GP Les Grands Pins
VG Vallon de la Grave PH Plaine des Hermitants TA Tournant de l`Anglais
Zie routeschema’s op de pagina's Uitdagingen / Overzichtskaarten.


Tot slot mijn dank aan
1. Harry Rikaart wiens ATB ik lange tijd mocht lenen.
2. Marcel, van de fietswinkel Fiets-ID, voor het uitstekend prepareren van mijn racefiets.
3. Tot slot mijn vrouw. Zonder haar onvoorwaardelijke steun zijn dit soort zaken voor mij onhaalbaar. Jacq, bedankt voor je steun en jouw, voor mij onmisbare, inbreng in het resultaat.

Zie Excelbestand met mijn trainingsresultaten.

Edwin Kamp, Zwolle

Zie ook Verslag 139, Verslag 150 en pagina Giganten.