In ‘t holst van de nacht om 3 uur stap ik met ‘t goede been uit bed. Ook Willy is al klaarwakker. Na een ontbijt van 2 bananen en enkele broodjes sta ik om 3u45 met knikkende knieën aan de arduinen verstreklijn bij ‘t ronde punt Portail de l'Olivier in Bédoin.

Onze cameraman laat ‘t precies afweten. De seconden tikken af.
Ineens komt er een grote Mercedes met Franse nummerplaten de draai om en stopt pal achter ons.
Mijn hartslag schiet omhoog. In een eerste reactie verwacht ik de Franse Politie die zich komt afvragen wat een afgetrainde sandwichman hier in ‘t midden van de nacht doet.

Groot is mijn verwondering als de meest sympatieke Belg van Bedoin, Marcel Lemmens uit de wagen stapt om ons veel succes te komen toewensen. De ochtendgroet is heel emotioneel. Ik heb even een traantje weggepinkt. En Willy ook.
Natuurlijk is ook onze cameraman Luc met zijn rechterhand Swa juist op tijd.

Marcel Lemmens duwt me stipt om 4 uur op gang in de schijnwerpers van TVL met op de achtergrond de 4 slagen van de kerktoren. Met Willy in de wagen en de voltallige TV-ploeg in mijn zog verdwijn ik in de donkere nacht.

Ik kijk ondertussen rustig om me heen, ga ne keer links dan weer rechts rijden …. Er valt werkelijk geen kat te bespeuren … of toch ….. ineens spurt een muisje vlak voor mijn wielen de weg over. Het wordt muisstil, op ‘t zacht sputteren van onze wagen na.

Af en toe hoor ik links of rechts in ‘t struikgewas iets ritselen.
Even verder schieten nog enkele reetjes tussen de struiken weg. Hun oogjes schitteren in ‘t licht van de koplampen. Even verder ontwaren we zelfs een levensecht everzwijn….
Dat waren dan onze eerste supporters.

Langzaam maar zeker stijgen we hoger. Na een goed uurtje draaien we aan Chalet Reynard links omhoog. In ‘t Chalet is geen beweging te ontwaren.

Hoe hoger we stijgen hoe mooier ‘t zicht beneden wordt. Beneden ontwaren we prachtige oranje lichtjes van de kleine provencaalse dorpkerntjes.

Tussendoor zorgt Luc voor prachtige beeldjes door me met zijn wagen in tegengestelde richting in de schijnwerpers te plaatsen.

In de schijn van de koplampen kan ik de juiste kadans van 80 omwentelingen per minuut mooi aanhouden op ‘t ritme van mijn dansende schaduw tegen de krijtwitte rotsen. Mijn voorste plateau is een 39 en achteraan heb ik als laatste keuzes de 26 en zelfs een 29. De laatste km's zijn gewoonweg schitterend met een prachtig zicht op de verlichte dorpjes een goede 1500 m lager. Na 1u45' overschrijd ik voor de eerste maal de top. Mijn trouwe supporters Michel en Nans met hun lilliputtertje Fieke hebben de nacht op de top doorgebracht om zeker de foto van mijn eerste doortocht te kunnen nemen.

Dan komt de afdaling in ‘t donker richting Malaucene. Deze ligt er sinds de laatste vernieuwing in juni bij als een autostrade. Tussen 2 wagens gaat ‘t soms tegen 70 km/u naar beneden. Een afdaling waarop ik echt kick en mij soms moet inhouden om de wagen niet voorbij te snorren. Na 35 minuten word ik beneden uitbundig onthaald door een stel supporters met Tom Kenis die daags voordien Cinglé geworden is. Zoiets doet echt plezier.

Vlug de fiets omgedraaid in ‘t centrum dat nog in een diepe rust ligt op enkele vroege commercanten na. Vlug mijn volgende banaan achter de kiezen en in ‘t half donker terug op zoek naar de top en de opkomende zon. Ik voel dat de wind al van de partij is en dat ik al mijn ervaring moet aanspreken en geen enkel detail onverlet laten ….. of ik zal in ‘t zand moeten bijten. In een gesapig tempo met een openklarende hemel kom ik na 1u40 boven. Net iets te laat om getuige te zijn van de prachtige zonsopgang, waarvan enkele supporters wel met volle teugen hebben kunnen genieten.
Boven wapperen de Belgische vlag en de Zonhovense Zon broederlijk naast mekaar. Michel legt top-2 digitaal vast voor ‘t nageslacht.
Met een warme body als een pijl richting Bedoin voor ‘t ontbijt. Na wat Frans brood met toespijs en wat verfrissing trek ik ook wat minder warme kleding aan in ons vakantiecentrum Les Florans.
Na een half uurtje terug naar St Estève aan 19 km/u om aan km 8 linksaf de Route Forestière te nemen en nadien ‘t beruchte Gemzenpad. Hier krijg ik ‘t gezelschap van mijn maat Steven. Het valt me dadelijk op dat de bosweg veel beter berijdbaar is dan in juni toen de gaten nog niet opgevuld waren. Hierdoor kan ik een redelijk tempo van 10 km/u aanhouden.
Hier kom ik een Nederlander tegen aan een slakkegangetje die serieus aan ‘t afzien is. Hij roept met toe : »Ben jij Domi ? ». Ik antwoord bevestigend en hij gaat verder : « Nou, Wat een Feest » en dit terwijl zijn hoofd verder rood aanloopt en hij op zijn kleinste trippeltje probeert recht te blijven.
Tijdens de laatste kilometers naar de top komt ook de fotograaf van La Provence nog enkele aktiefoto's maken. In de krant van zondag komt een hele reportage samen met enkele foto's.
Na een goede 2u30' kom ik boven en verras zowaar de wachtende volgers voor top-3 .
Gewoontegetrouw wat warme kleding, een volgende banaan en dan snel terug naar Bedoin voor nummer 4.

Bij Jan van restaurant Portail d'Olivier wordt halt gehouden voor een stevig middagmaal. En wat is er beter dan een goede spaghetti in deze omstandigheden.
Samen met een paar bewonderende supporters vertrek ik voor de volgende opdracht.
En bij het afdraaien naar de Route forestière staat zowaar Willem van de Kale Berg me met zijn vrouwtje op te wachten. Hier houdt Steven me weer gezelschap.
Het begint stilaan zwaarder te worden, vooral de laatste beklimming door ‘t bos richting Mont Serein.
Bij ‘t bovenkomen van top-4 moet ik me een weg banen tussen een groepje applaudiserende wielertoeristen van uit Leopoldsburg.
Zij vergezellen mij later naar beneden richting Malaucene.
Ook de eerste kilometers richting top blijven ze me nog een beetje uit de wind zetten. Daarna is ‘t alleen verder naar boven. De percentages beginnen door te wegen. Aan kilometer 9 vraag ik aan Willy om een beetje verder mijn mtb klaar te houden, want hier gaat de weg naar 11% stijging. Het is kwestie van in beweging te blijven en zeker geen energie te verspillen. Enkele km verder neem ik terug de race-fiets. Hier neemt ‘t stijgingspercentage af tot 3%. Aan Chalet Lliotard neem ik weer de mtb. Aan de slagboom verdwijn ik weer het bos in richting Chalet Renard.
Ik begin nu toch echt af te zien.
Op de plaine de L'Hermitage staat de ganse ploeg me op te wachten. Hier rijd ik echter verder op de mtb. Ik heb alle moeite om me naar boven te hijsen. Top-5 is in zicht. Vorige maal was hier de eindstreep en werd ik de eerste Diable. Nu resten er mij nog twee.
Boven staat er een echte Diable me aan te moedigen … merci Christine.
Dan daal ik terug af tot aan de Plaine de l'Hermitage.
Hier heeft Nans ondertussen een lekker potje deegwaren klaargemaakt. Ondanks de vermoeidheid geniet ik ervan. De volgers zitten aan de wijn en de muscat van Beaumes.
Ik geef Willy de hint dat ‘t een lange nacht gaat worden. Hiermee weet hij dat ik zal doorgaan tot ‘t bittere einde en er nog steeds ROTSvast in geloof.
Ik zet alles eens op een rijtje en besluit mij een half uurtje terug te trekken in de mobilhome van Michel.
Ondertussen begint Willy te improviseren. De optimistische planning is ondertussen al ver achterhaald. Willy begint te rekenen en komt tot de vaststelling dat de laatste tocht over ‘t gemzenpad in ‘t donker zal geschieden. Hoe gaan ze dat oplossen.
Mijn fietslamp heeft ‘t begeven. Even wordt er aan de brommer gedacht met een verstraler. Daarvan wordt dan ook afgezien wegens te gevaarlijk.
Na een gesprekje met de herder die zijn schapen naar beneden leidt, wordt er een testje gedaan met de camionette. Dat blijkt doenbaar. Probleem opgelost.
Stipt om 7 uur gaat de deur open en daal ik verder af naar Bedoin.
Dan gaat ‘t terug omhoog tot aan de Chalet Reynard. De zon is ondertussen achter de horizon verdwenen.
Op de plaine de L'Hermitage krijg ik Willy met de wagen in mijn zog. Het wordt een spectaculaire tocht langs de kronkelende ravijnen. Michel maakt enkele toffe aktiefoto's en Nancy verbijt de angst. Onderweg geef ik Willy wat richtlijnen over de gevaarlijke punten op ‘t parcours.
Enkele supporters zijn nog eens speciaal naar boven gekomen om mijn voorlaatste beklimming mee te maken. Bij top-6
Aan TVL vertel ik dat ik tot op mijn tanden ben gegaan, zelfs tot op ‘t tandvlees, maar dat ik voor de laatste tot op ‘t bot zal moeten gaan. Ik laat me zelfs ontvallen dat ik hier nooit meer terugkom. Dat is blijkbaar niet in goede aarde gevallen bij Willy.
Om 23u28 ben ik zo officieel de eerste Cannibale geworden voor de site De Kale Berg.

Dan gaat ‘t voor de laatste maal naar beneden richting Sault.
Even hoop ik dat mijn gevolg een beetje compassie gaat hebben met mij, maar ze zijn emotieloos. Ook de beklimming tot in ‘t centrum van Sault wordt erbij genomen. Zo hoort ‘t ook.
En dan voor de laatste maal op naar de top. Het wordt een eindeloze tocht. Er blijkt geen einde aan te komen. Steven houdt mij gezelschap. Ik begin te bibberen van de kou. Ik vorder maar zeer langzaam. Het is een kwestie van in beweging blijven. Wat gaat er allemaal door mijn hoofd. Waar ben ik toch aan begonnen….. Vluchten kan nu niet meer. Zelfs deze lichte kant is voor mij nu een kalvarietocht.
Bij ‘t bereiken van Chalet Reynard flikkert de top in de hoogte. Maar dat zie ik niet meer.
Even voor 3 uur bereik ik uiteindelijk top-7.
De slapers in een enkele mobilhome op de top worden uit hun slaap opgeschrikt en vragen zich waarschijnlijk af wat hier te gebeuren staat.
Vlug een glaasje champagne en dan terug naar Bedoin, de lakens onder. Een korte nachtrust heb ik toch zeker wel verdiend.

Joepie, ik heb de klus geklaard en word zo de eerste Diable d'Or.
Met dank aan allen die mij bijdeze onmenselijke uitdaging hebben gesteund.
Vooral mijn echtgenote Christine, die misschien meer heeft afgezien dat ikzelf, m'n zoontje Louis, man achter de schermen Willy, TVL-team Luc, Swa en Inge, supporters Michel en Nans, Kris en Johan, Tom en Co, de jongens van Koti, Marcel en zeker Willem en Jacky.
In deze kontekst zijn tijden minder belangrijk ......
Gelieve desgevallend rekening te houden met de opmerkingen welke op dekaleberg.nl geformuleerd werden in verband met deze ervaring.

Domi en Willy

krijg ik zelfs een lekkere fles kado. Merci Kris en Johan. De 2 cinglés staan vol bewondering voor mijn prestatie en ook zij geloven erin. Zie ook:
pagina Waanzin op de Kale Berg, pagina Cannibale Dominic Rosé, pagina Uitdagingen/NBG De Kale Berg, pagina Giganten.