16-1-1999

Mijn angstplek: de Col des Tempêtes

Alex, ik heb met plezier je Mont Ventoux website bezocht. Ik ben zelf ook een grote liefhebber van deze berg. In 1992 heb ik hem voor het eerst beklommen. Ik deed er toen 100 minuten over en ik had me voorgenomen om het ooit binnen de 90 te doen. Dat is me na 5 pogingen nog steeds niet gelukt, al was ik er twee jaar geleden een halve minuut van verwijderd. Veel van de ervaringen die jouw bezoekers hebben opgeschreven herken ik maar al te goed. Wat mij het meeste bijstaat is de mistral in 1994 bij mijn derde beklimming. Beneden in Bedoin was het gewoon warm en ook in het bos was nog weinig van wind te merken. Dat veranderde na Chalet Reynard; toen had ik hem af en toe zo erg tegen dat ik bijna stil stond. Bij de Col des Tempêtes (zie kruisje) kwam hij zelfs zo sterk over de berg heen blazen dat hij me bijna in het ravijn duwde. Ik had bij aankomst bij het observatorium 10 dode vingers en ik bibberde van koude (en angst voor de wind). Hoewel ik de afdaling van de Mont Ventoux geweldig vind heb ik het toen niet aangedurfd en ben in een auto gestapt. 

Foto's van 3 historische momenten 
Op jouw site wordt de beschrijving die Tim Krabbé in "De Renner" van de Mont Ventoux heeft gegeven ook aangehaald. Krabbé noemt daarin drie historische momenten: De tijdrit die Charly Gaul in 1958 won, de dood van Tom Simpson in 1967 en het moment waarop Eddy Merckx in 1970 zijn petje afneemt als hij langs het monument van Simpson rijdt. Van alle drie de gebeurtenissen heb ik foto's die ik hier bijsluit. Ik heb de bronnen in de foto's vermeld en ik hoop dat ze daarmee het net op mogen. 
 

Charly Gaul in 1958

Hij reed de formidabele tijd van 1 uur 2 minuten en 9 seconden. Jacques Anquetil zat 4 minuten achter hem en Louison Bobet 5 minuten!. 

 

Tom Simpson 13 juli 1967

De foto is genomen niet ver van de plek waar hij is ingestort.

 

Eddy Merckx in 1970

 

Terwijl Tourbaas Jacques Goddet een krans legt bij het monument, toont Merckx zijn eerbied door zijn petje even af te nemen. Dit is helemaal bijzonder als je bedenkt dat Merckx zich zodanig had leeggereden dat hij boven met zuurstof op de been moest worden geholpen. 

Tot slot nog iets over mijzelf 
Een fotootje van mijn beklimming in 1995 voeg ik hier nog bij  en ik verwijs gaarne naar mijn homepage waarin de Mont Ventoux ook voorkomt, maar meer rekenkundig als het ware… 
Jan Verduijn