Verslag (1)   1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  76  77  78  79  80  81  82  83  84  85  86  87  88  89  90  91  92  93  94  95  96  97  98  99  100  101  102  103  104  105  106  107  108  109  110  111  112  113  114  115  116  117  118  119  120  121  122  123  124  125  126  127  128  129  130  131  132  133  134  135  136  137  138  139  140  141  142  143  144  145  146  147  148  149  150  151  152  153  154  Alfabetische index

30-5-1997
Hallo mede MontVentoux adept,

Het maakt niet uit hoeveel bergen je in de Alpen of Pyreneeën ooit beklommen hebt, de Mont Ventoux blijft altijd de mooiste. Ik beklom de Ventoux voor het eerst in geloof ik eind mei 1993. Ik was op vakantie in een klein dorpje in de buurt van Nîmes. Een eerste blik op de kaart deed geloven dat de berg der bergen slechts een klein stukje rijden was. De realiteit wees anders uit, maar dat terzijde. 
Het fiets-virus had me tijdens de bewuste vakantie opnieuw in haar greep gekregen. In januari was ik tijdens een trainingsrit zwaar ten val gekomen, en door een beschadigde knie kon ik enkele maanden niet fietsen. Tijdens de vakantie ging het fietsen echter behoorlijk, en mede ingegeven door de gedachte dat ik door de jaren heen als wieleramateur een goede basisconditie had opgebouwd, besloot ik de stap te wagen. Uitgerust met een rugzakje met twee hele stokbroden, twee literflessen Vital-bronwater drie muesli-repen en een fotocamera met een 110 mm lens, parkeerde ik de auto op de markt van Bedoin. Ik gaf mezelf en kwartiertje om warm te rijden. Een groepje Duitsers waagde de klim met koude spieren.  
De klim ging in de eerste kilometers voorspoedig. Het kilometertellertje wees een snelheid aan van ronde de 26 kilometer per uur. Dat werd wel anders na de eerste bocht. Ik had een iets te groot verzet meegenomen. Dat was stampen naar boven, en dat vreet zich in je rug. Maar als je af en toe wat verdwaalde Duiters inhaalt, geef je niet op. Om maar niet te spreken van de toejuichingen die je krijgt van de Fransen, die op het fiets-equivalent van een een 2CV de tocht naar boven wagen. (Die stappen doorgaans binnen 10 kilometer af). Maar goed, ondanks de 30 graden en harde wind ben ik boven gekomen in de verdienstelijke tijd van iets boven de 1 uur en 40 minuten. En dan te denken dat Jeff Bernhard de klim in 58 minuten reed. Maar goed, hij heeft daarna nooit meer iets gepresteerd.  
Edwin 'OJ' Driessen  

omhoog© www.dekaleberg.nl