 |
|
Lode de Paepe  eerste
'Cyclope du Ventoux'!
| |
|
Lode de Paepe, |
De Vlaming Lode de Paepe (34) woont te Gent,
is gehuwd en vader van een dochter en hij verdient de kost
als ingenieur elektronica. Om lichamelijk fit te blijven ging
hij zich na zijn studie bekwamen in diverse circustechnieken. In een
daarvan, het rijden op een eenwieler, heeft hij zich verder bekwaamd
en met name heeft hij in de loop der tijd geprobeerd zijn
uithoudings-vermogen steeds verder te vergroten. Zo reed hij in 1997 De
Weg naar Boekegem (20 km), nam hij in 1998 deel aan Zomertoeren (40 km) en
beklom hij op 12 juli 1999 de Alpe d'Huez. Op 25 augustus 2001 passeerde
hij de Mont Ventoux en besloot hij de laatste 12 km van de noordelijke
klim naar de top omhoog te fietsen. Op Hemelvaartsdag 2002 reed Lode
vanuit Bedoin bijna non-stop naar de top, maar in vreselijk noodweer ging
hij 50 meter vóór de streep tegen de grond om vervolgens het laatste stuk
lopend af te leggen. Zie verder verslag 70. *) Binnen de Griekse mythologie is een cycloop een ruige reus met één groot oog in het midden van zijn voorhoofd. |
|
 Verslag 5 - Ik zie het helemaal
zitten...Gent 28 juli 2003 Het was me wel het weekendje wel. Door de spanning in de Tour toch wel wat uurtjes achter de buis gezeten, maar daarom zeker niet de voorbereiding verwaarloosd (of toch niet te veel...). Zoals vorige keer aangekondigd zijn we zaterdag richting Ardennen getrokken. Gelukkig voor mij waren de man en zoon des huizes (schoonbroer Luc en neef Johannes) al 'gaan rijden' alvorens we aankwamen. Dit gaf me nog een dag uitstel van executie (= als eenwielrijder op twee wielen mee gaan rijden met redelijk getrainde wielertoeristen). Wel deden ze me de suggestie om de Col d'Haussire eens uit te gaan
proberen. Dit is een klim van een 4-tal km die start in Laroche en waar
verschillende stukken van meer dan 13% in zitten. En zo geschiedde, tegen
de avond met de wagen richting Laroche en van daar met de eenwieler
richting top. Zondag dan een tweewielig ritje van een 40-tal km in de omgeving
van de Baraque de Fraiture. En jawel, het was al prijs van de eerste
kilometers. Maandenlange training in functie van het eenwielen werpt niet
direct zijn vruchten af op de fiets. Het probleem zit hem in de wisseling
van belasting. Met de fiets doorheen het Ardeense landschap rijden is een
opeenvolging van inspanning en recuperatie. Mijn MV eenwiel voorbereiding
is uitsluitend gericht op landurige zware doch gelijkmatige belasting.
Rustig aan, vast tempo houden en aan eenwielsnelheid de heuvels op was de
boodschap (11 à 13 km/uur). Een gemiddelde van 24 km/uur over de hele rit
is al bij al nog zo slecht niet voor iemand die voor het eerst in jaren op
een fiets zit ;-) (spreekwoordelijk bedoeld, ik heb het afgelopen jaar wel
eens op een fiets gezeten, echter niet als wielertoerist). Het feit dat ik
als enige van de vier met een mountainbike reed werkte zeker niet in mijn
voordeel (toch relativeer ik de verzwarende bijdrage hiervan in hoge
mate). Rekening houdend met het feit dat de echte Mont Ventoux altijd lastiger is dan een hometrainer, maar het eveneens zo is dat de afleiding / motiverende invloeden veel groter zijn zie ik het op dit ogenbik helemaal zitten. Groeten,
Vorige keer heb ik uitgebreid verteld over de 'test' op de kruisberg... Wat ik toen - zondagmiddag - naar aanleiding van een klein half uurtje afdalen op de eenwieler al voelde aankomen, werd daags nadien pijnlijk bevestigd. Afdalen is een apparte discipline en daar moet even hard en specifiek op getraind worden. Zoniet kan je enige dagen niet uit de voeten. Het heeft een volledige week geduurd alvorens de spieren weer in orde waren. Geen training dus die week en nog belangrijker: geen afdalingen meer met de eenwieler. Een weekje rust dus, wat eigenlijk geen kwaad kon en ruimschoots gecompenseerd werd door de trainingsessies van afgelopen week met o.a. een bedoin - top simulatie. Dit is een hometrainer sessie van 21km of 10000 omw. aan 70 à 75 omw/min op zware belasting. Dit weekend breng ik in de Ardennen door en kijk al uit naar de confrontatie met mijn neef (Johannes 'De Begeleider' Heye) en zijn vader waarmee ik ongetwijfeld enige stevige heuveljes zal gaan beklimmen. Op gewone fiets wel te verstaan. En maandag... dan is het feest van de Dynastie en dan doe ik 'de grote Cinglé' simulatie. Ik werk dan op de hometrainer de volledige planning af voor wat betreft de beklimmingen. Inclusief pauzes die tussen elk van de ritten zijn voorzien. Ik ben eens benieuwd wat dit gaat geven... de uitkomst is wat mij betreft cruciaal voor het vertrouwen waarmee ik de Mont Ventoux tegemoet ga. Deze week ben ik ook volop van start gegaan met het rondzenden van e-mail i.v.m de 3x1x1MV actie voor Amnesty. Er komt al aardig wat reactie op en dat komt de motivatie om onverstoord door te gaan met de training wel ten goede. Verder ben ik alle apparatuur aan het samen rapen om een 'quasi' life verslaggeving te kunnen voorzien de dag van de beklimmingen. De bedoeling is om via e-mail (laptop + GSM) foto's en tekst up te loaden. Mijn dochter is aangesteld als 'Communicatie Manager' (al weet ze dit zelf nog niet...) en zal de continuïteit van de berichtenstroom garanderen. Volgend verslag komt er ergens volgende week, na 'de grote Cinglé' simulatie. Nu duik ik mijn nestje in. Morgen nog 29 keer
slapen... Verslag 3- Sponsoring t.b.v. Amnesty
International Gent 7 juli 2003 (aangepast 9 juli 2003)
Twee zaken komen aan bod deze keer. Neen, niet het 'objectieve specialistenverslag' van mijn begeleider, ik heb er immers sinds zijn (geslaagde) examens niets meer van gehoord. Ik neem aan dat hij aan het feesten is... Wel over de eerste echte éénwielconfrontatie met een helling binnen deze voorbereidingssessie en de steunactie voor Amnesty International. Nog een dikke maand te gaan en dus stilaan het moment om eens het
materiaal en de rijder uit te testen. Het terrein: de Kruisstraat in
Ronse. Dit zal de meesten niets zeggen maar het is de plaats waar 'onze
Criq' (Claude Criquelion) ooit eens vakkundig in de dranghekkens werd
gemanouvreerd door Steve Bauer tijdens de finale van het WK wielrennen op
de weg (1988). Zo kon Maurizio Fondriest uiteindelijk met de wereldtitel
gaan lopen. Het is een vrij steile beklimming van ongeveer 1km
(waarschijnlijk niet ver van de 10% stijgingspercentage). De plaats waar
ik mijn jeugd heb gesleten en waar mijn moeder nog steeds woont ligt
ongeveer 3km van de 'top van die beklimming'. Ik ben er op de eenwieler
naar toe gereden en dan 3 keer de afdaling en de beklimming gedaan
alvorens terug te rijden. Dus in totaal 3 km omhoog, 3km omlaag en 6km
vlak. Niet dat dit een zware laat staan grootse prestatie is, maar er valt
wel wat uit te leren. Temeer omdat ik sinds de beklimming in mei 2002 niet
meer op de klim-eenwieler met groot wiel en klikpedalen heb
gereden. Iets heel anders nu... Mijn voorstel tot sponsering: Haal ik echter 3 keer de top dan beschouw ik mijn deel als volbracht en reken ik op jullie om in mijn plaats een mooi bedrag naar keuze te schenken aan Amnesty. Dit kan op: Bedragen vanaf 30 euro zijn fiscaal aftrekbaar. Nederlander? Geen probleem, je kan al uw geld kwijt
op: Het resultaat van de poging wordt de dag van de beklimming zelf via
http://www.dekaleberg.nl
bekend gemaakt. Wil je er via e-mail over aan herinnerd worden stuur dan
en mailtje naar 3xMV@lopa.be. Tot zover voor deze keer.
Mijn kort geschoren man en de Kale Berg Annemie, de tweewielende echtgenote. Verslag 1- begeleider
gevonden!Gent 15 juni 2003 Hier zit ik dan, op het strand van Westkappelle (Walcheren Nederland) uit te rusten van een drukke week. Heel wat zaken beginnen 'in hun plooi te vallen' wat betreft de beklimming in augustus. Een briefje geschreven naar dhr. Pic (die van de Confrérie des Cinglés du Mont Ventoux), een pagina gebrouwen voor mijn website, wat info doorgenomen ivm voeding en duurprstaties, enz... Uiteraard heb ik ook nog mijn day-job en die brengt tot op heden nog wel iets meer op dan het beklimmen van bergen op eenwielers. Die wordt dus zeker niet verwaarloosd. Daarboven op nog eens de fysieke voorbereiding (+/- anderhalf uur per dag) en ik kan de zeeuwsche rust wel even gebruiken. Het goede nieuws van de week: ik heb een
bestuurder gevonden om mij te begeleiden met de wagen (nvdr: dat is
goed nieuws! Zonder begeleider wordt het toch wel haast ondoenlijk).
Bovendien is de jongeman (een neefje van mij) een fervent fietser en
heb ik met hem afgesproken dat ik als tegenprestatie samen met hem de Mont
Ventoux zal oprijden per fiets, twee dagen na de eenwielerbeklimming.
Dit is voor mij een première want ik heb nog nooit een berg beklommen op 2
wielen (zelf aangedreven dan, want met de moto heb ik dat wel al vaker
gedaan). Mijn prognose is duidelijk: Ik zal hem niet kunnen bijhouden (en
ik zal het op de fiets steken want die zal ik daar moeten huren). Duimen
nu dat hij in eerste zit door zijn examens geraakt, zoniet mag ik op zoek
naar een vervanger.. De fysieke training verloopt - voor zover ik dat
echt kan beoordelen - vrij vlot. Het probleem is alleen dat het moeilijk
blijft om in te schatten hoe zwaar de 3-voudige eenwielerbeklimming zal
zijn.
(nvdr: kan je begeleider misschien de volgende aflevering wat
objectief commentaar leveren?). De centrale vraag blijft echter: waarom doet iemand dat? Ik ben er eindelijk zelf achter gekomen, gewoon voor de fun. Dat lijkt misschien wel wat vreemd maar uiteindelijk geeft het een enorme voldoening om boven op de top aan te komen na een zware inspanning. En nadat je eens een dag 1 beklimming hebt gedaan ga je de volgende keer gewoon een stapje verder en toch blijft het gewoon voor het plezier. Dat plezier-aspect vertaalt zich trouwens ook in de training, als het eens een dagje minder gaat dan wordt er gewoon niet geoefend. Geen haar op mijn hoofd - het worden er overigens aan een hels tempo steeds minder - denkt er aan om mijn gezondheid ook maar een beetje op te offeren aan een of andere onderneming die dat absoluut niet waard is. Als het niet gaat dan gaat het niet. Punt uit. Dit geldt evenzeer voor de dag van de beklimmingen. Ik zal niet de zoveelste in de al reeds veel te lange rij zijn die er het bijltje bij neer legt op de flanken van de Mont Ventoux. Er wordt niet zo direct een klassement van aangelegd zoals die van de Cinlglés en de Galériens, maar ze zijn er wel! (nvdr: wat een verstandige taal horen wij hier geuit worden!). Gezond en wel duiken we hier dus de volgende (trainings-) week in, nog een 60-tal dagen te gaan... Lode |
© www.dekaleberg.nl |
|
Reus steek, laat ik haar even aan het
woord: (nvdr: met dank en succes aan de
begeleider...) 
(nvdr: wij duimen allen, maar ik weet nog wel
een goeie vervanger - hij heeft zeer onlangs met succes een duivel
begeleid...) en mag hij in die tijd de geleden examenschade proberen
goedmaken.