 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
Op het prikbord stond
het dezelfde avond al te lezen:
'Ongelooflijk, ook Lex, webmaster en schrijver van De kale
berg, is na Willem (de
andere auteur van het boek)
Cinglé geworden vandaag'. Degene die het meldde, Willy
Reuvis, had mij het
afgelopen jaar  via
e-mail en in het Wielercafé
De kale berg
herhaaldelijk uitgedaagd om de berg drie keer op te fietsen.
Wél webmaster en auteur, maar géén
Cinglé, dat kon niet volgens Willy. Nu had ik het plan om
dit jaar naar de Mont Ventoux te fietsen, vanaf huis; dat zou een prima
training zijn voor een Cinglé-poging.We hadden maar één dag om de Cinglé te rijden en dat was donderdag 8 juli. De dag ervoor begon de Mistral hevig te waaien, dus dat zag er niet goed uit. 's Nachts ging de wind liggen en de volgende morgen vertrokken Guido Theloosen en ik tegen half zeven vol goede moed uit Mazan naar Bedoin. Daar stond onze begeleider/coach Luc Dekeyser ons al op te wachten; hij zou ons de hele dag bijstaan waar nodig. De eerste beklimming verliep onder goede omstandigheden; op de top en tijdens de afdaling naar Malaucène waaide het echter flink. Ooit moeten bijtrappen in die afdaling? Bij de tweede klim lag de top in de wolken. In de laatste kilometers zag je de wolken af en toe over het wegdek glijden en werd je verrast door harde windstoten. Het zicht was soms niet meer dan twintig meter. Na een bord spagghetti en een kop koffie in restaurant Le Vendran werd voorzichtig naar Sault afgedaald; totaan Chalet Reynard reden we in de mist. De derde klim ging goed totaan het chalet; de laatste zes kilometers waren echter loodzwaar. Gelukkig was de mist opgetrokken, maar de temperatuur was flink gedaald. Snel even een foto maken en afdalen naar Bedoin. Het was een lange dag, ook voor Luc, zonder wiens steun wij dit niet hadden volbracht. En een mooie afsluiting van een prachtige fietstocht over de Groene weg naar de Middellandse Zee. Zie ook een verslagje en foto's van deze tocht op de pagina Je reis naar de Mont Ventoux. Oh ja, mijn vrouw, Betty, is óók nog de berg op gefietst. Wij fietsten dus van De Meern naar de Mont Ventoux in een kleine drie weken, waarin twee rustdagen. 'Je denkt toch niet dat ik die berg op ga!', had ze vooraf nog gezegd, maar ook zij kon uiteindelijk de lokroep niet weerstaan. 'Ik ga het gewoon proberen en ik zie wel.' En met zo'n 1425 kilometer in de benen plus de oefenritten vóór de vakantie was het niet zo moeilijk om vanaf Sault omhoog te fietsen. Ze reed hem bij goede weersomstandigheden op een Gazelle Medeo met verende voorvork, gewicht 18,5 kg.(!) Anderhalve maand geleden was ze al trots dat ze de Cauberg had bedwongen... En voor de volledigheid: Erica, de vrouw van Guido, heeft hem ook beklommen en zij bereikte de top nog eerder dan Guido. Die zat zich natuurlijk te sparen voor de later te rijden Cinglé... Nu mijn dochter nog! Volgend jaar? |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
| Alex en Sander op de Mont Ventoux 2003 | |||||||||||||||||||||||||||||||||
 Het
was weer tijd voor een bezoekje aan de kale berg en deze keer wilde
zoon Sander wel eens proberen die berg op te knallen. Hij is geen
fietser, maar wel een getraind sportman (keeper bij VV De Meern,
fitness). Zo koud als het vorig  jaar was op de berg (zie plaatje hieronder), zo
heet was het nu (eerste week augustus). Je moest
héél vroeg starten om niet door een gloeiendhete
oven te hoeven rijden. Junior finishte in 1 uur en 57 minuten, waarbij moet worden aangetekend dat hij op een niet al te beste fiets reed, net terug van twee weken holadijee op Chersonissos en met een flinke verkoudheid onder de leden. Senior deed er 31 minuten langer over; vooral in het maanlandschap moest hij behoorlijk afzien. Vanwege de grote hitte (40 graden) werd het bezoek aan de kale berg en omstreken behoorlijk ingekort. Bij deze temperaturen is het namelijk niet echt aangenaam om te fietsen. En het is tenslotte vakantie... Op de foto's: Alex en Sander op de top (rechts); Sander wordt verwelkomd door een eerder gefinishte landgenoot (links). |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
| Alex en Alwin op de Mont Ventoux 2002 | |||||||||||||||||||||||||||||||||
| In 2002 is het 35 jaar
geleden dat Tom Simpson de dood
vond op de Mont Ventoux. Dus dit jaar ga ik zeker weer eens naar de
Berg der bergen en waarom dan niet op 13 juli, de dag dat het exact 35
jaar geleden is, de berg beklimmen? Samen met Joanne Simpson, die de Tom
Simspon Memorial Gent - Mont Ventoux 2002 rijdt. Een verslag
van deze rit lees je elders op deze site.
Foto's van een klein
weekje fietsen op en rond de Mont
Ventoux vind je op de site van Alwin.
Misschien schrijft hij er
nog een verhaaltje bij...
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
| Alex en Guido op de Mont Ventoux 2001 | |||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Eindelijk is het er dan weer van gekomen. Veel later dan de bedoeling was heb ik De Berg op 28 augustus 2001 voor de tweede keer kunnen beklimmen. In 1999 had ik mijn reis naar de Provence op het laatste moment wegens ziekte moeten annuleren en vorig jaar kwam het er ook niet van. Maar nu zou ik met Guido, met wie ik vorig jaar Luik-Bastenaken-Luik had gereden, naar de Mont Ventoux gaan. Guido heeft geen racefiets, maar een hybride. Daarmee had hij tijdens LBL al bewonderende blikken geoogst en ook nu weer viel hij op tussen de vele racefietsen en de enkele mountainbikes. Zaterdagmiddag laat waren wij aangekomen in ons geriefelijke maison forestière (boswachterswoning) in Bedoin, pal naast de camping waar ik vijf jaar geleden kampeerde. Vanuit de tuin was De Berg te zien. Op zondag maakten we een tocht door de Gorges da la Nesque, van Bedoin naar Sault. Het plan was via de D1 weer terug te rijden via Villes s.Auzon naar Bedoin. "We kunnen natuurlijk ook vanaf Sault naar Chalet Reynard rijden en dan afdalen naar Bedoin", zei ik onderweg tegen Guido. Van Sault naar Chalet Reynard is niet zo zwaar en vanaf het Chalet ben je zo weer in Bedoin. "Dan ervaar je alvast hoe het voelt." Dit leek hem ook wel een goed plan. Guido had nog nauwelijks geklommen dit jaar en het viel hem dan ook niet mee. De andere dag de Gorges nogmaals gefietst met onze vrouwen en toen wel de D1 terug genomen. Vanaf Sault viel dat behoorlijk tegen, want de D1 stijgt naar bijna 1000 meter en dat hadden we niet gezien op de kaart. En ik was de enige met een racefiets, mijn vrouw reed op een 'gewone', behoorlijk zware fiets, weliswaar met 21 vernellingen, maar zonder enige klimervaring. Die kon dus wel een duwtje in de rug gebruiken. Dinsdag 28 augustus Ik merk dat ik er minder moeite mee heb dan vijf jaar geleden. De omstandigheden zijn dan ook wel een beetje anders dan toen: ik had toen een heel simpel oud racefietsje en ik had mij slecht voorbereid; ik had nauwelijks getraind en wist niet wat me te wachten stond. En het was voor het eerst in mijn leven dat ik een berg beklom (zie verslag hieronder). Nu heb ik een betere fiets en ik heb flink getraind. Mijn conditie is een stuk beter dan vijf jaar geleden door wekelijkse fitness en regelmatig fietsen met WTC Nieuwegein. Ook de vliegen, die je in het bos vergezellen, zijn vandaag minder talrijk dan de vorige keer, hoewel ze evengoed hinderlijk zijn. Onderweg passeer ik een paar keer de vrouwen, die ons met de auto begeleiden. Ze hebben eten en drinken bij zich, maar ik heb niets nodig; ik heb voldoende gegeten bij het ontbijt en ik heb nog genoeg bij me. En omdat het nog niet zo warm is, gebruik ik ook niet zoveel water. Nee, het gaat prima. Guido maakt echter dankbaar van hun diensten gebruik. Vooral water kan hij goed gebruiken; hij transpireert dan ook veel meer dan ik. Dat zal wel door die zwaardere fiets komen. Van de vorige keer kan ik mij nog
herinneren dat het zo
lang duurde voordat het Chalet Reynard in zicht kwam, een belangrijk
punt op de beklimming vanaf de zuidzijde. Dan heb je het lange stuk bos
gehad en wacht je nog zes kilometer door het maanlandschap. Ik draai
even een rondje op de parkeerplaats en besluit meteen door te gaan. Ik
heb net gehoord dat het goed Bij het monument van Tom Simpson besluit ik af te stappen. Niet omdat het niet meer gaat, maar ik wil hier even blijven. We dalen straks af naar Malaucène, dus wellicht komen we hier niet meer en ik wil gewoon even bij het monument zitten. En ik wil een foto van mij bij het monument. Het wachten is dus op de volgauto. En op Guido. De auto komt na een minuut of tien voorbij en rijdt bijna door. Gelukkig zien ze mijn gebaren en begrijpen ze dat ze hier moeten stoppen. De foto wordt gemaakt en ik hoor dat Guido onderweg ook even is afgestapt om van de omgeving te genieten. Het zal dan nog wel een poosje duren voordat hij hier is. Ik blijf nog tien minuten zitten, terwijl een enkele renner het monument passeert. Ik hoor weer een 'Bonjour Tom', net als vijf jaar geleden. Twee renners willen bij het monument op de foto. Ik offer nog een 'Right' (staafje ontbijtkoek met noten) en schrijf www.alexpages.net op een van de vele stickers die op het monument zijn geplakt. Ik had dit thuis natuurlijk moeten voorbereiden en een eigen sticker, beschreven met watervaste inkt, moeten meenemen, bedenk ik mij nu. Volgende keer dan maar. De laatste twee kilometer zijn
behoorlijk zwaar, maar Daar komt Guido aangereden. Hij heeft het gelukkig ook gehaald. Het heeft hem heel wat zweetdruppels gekost en hij wil graag droge kleding aan. Hij vertelt me dat hij op zijn fiets heeft zitten zingen, zo mooi vond hij het. "Wat zong je dan?", vroeg ik nieuwsgierig. "Heut' ist der schönste Tag in meinen Leben". Tsja, wat De Berg al niet teweeg brengt... Ik had vooraf bedacht dat een kopje
soep op de top wel
zou smaken. Wat zout kan geen kwaad, dus we hadden in de auto
Cup-A-Soup en thermoskannen met heet water meegenomen. Dit bleek een
heel goed idee te zijn geweest en ik kan het dan ook aanbevelen. We
aten nog wat en namen afscheid van onze vrouwen; zij gingen dezelfde
weg terug en wij vertrokken De weg vanaf de top naar Malaucène was zojuist van een nieuw wegdek voorzien, zo strak als een biljartlaken en met kersverse witte strepen erop. Dat is nog eens afdalen! Je hoeft niet bang te zijn voor gaten in de weg, maar het blijft toch oppassen geblazen. Afdalen blijft een gevaarlijke onderneming heb ik al twee keer eerder gemerkt en ik heb me voorgenomen om me deze keer in te houden. Maar ja, wat een prachtig wegdek! Ik haal dan toch nog 78 km per uur en ik weet zeker dat ik, als ik nog een keer hier zou afdalen, gemakkelijk nog een kilometer of tien sneller zal kunnen gaan. We komen dus snel in Malaucène aan en nemen de drukke D938 naar Bedoin. Na een paar kilometer gaan we linksaf de D19 op. Hier is het weer lekker rustig. Het lijkt wel of Guido nu pas warm is gedraaid, want hij zet er flink de vaart in. Ik heb moeite om hem bij te houden en ik laat hem dan ook maar gaan. In de afdalinkjes rijd ik steeds weer naar hem toe en uiteindelijk arriveren we tegelijk bij ons huis in Bedoin. Nu bespeur ik toch wel enige vermoeidheid en ik ga maar eens lekker op ons terras zitten. Met een welverdiend biertje. Klik hier voor het verslag (56) van Guido |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
| Alex op de Mont Ventoux 1996 | |||||||||||||||||||||||||||||||||
| In
juli 1996 kampeerde ik met
mijn gezin even buiten Bedoin, dé uitvalsbasis voor een
beklimming
van de Mont Ventoux. Vanaf de camping lag hij al enkele dagen naar mij
te lonken en de aanblik was onweerstaanbaar. 'Ik moet en zal hem
bedwingen', had ik al een paar keer tegen mezelf gezegd, maar ja, de
enige
klimervaring die ik tot nu toe had bestond uit een 'rondje' Utrechtste
heuvelrug, het fietspad door de duinen tussen Noordwijk en Zandvoort en
een tochtje in de nabijheid van de Pyreneeën. Bepaald geen
goede basis
om hier vol zelfvertrouwen aan te beginnen. Ik had daarom besloten om
eerst
maar eens een 'verkennende' rit te maken in de omgeving, een beetje om
de Ventoux heen. Al fietsend werd ik echter als door een magneet naar
de
berg toegetrokken. Voordat ik het wist reed ik in St.
Estève, waar
de echte klim begint. Ik was totaal niet op een beklimming voorbereid,
het was ook al later in de middag en ik was ook echt niet van plan om
door
te gaan. Dit moest en zou mislukken. Ik denk dat ik nog een kilometer
of
3, 4 ben doorgereden en toen ben ik omgekeerd. Ik wist genoeg. Het is
enorm
zwaar, maar een serieuze poging waard. Als ik 's morgens vroeg vertrek
heb ik genoeg tijd om boven te komen. Ik was met tien minuten weer op
de
camping.
Twee dagen later de
stoute (race-)schoenen
aangetrokken. Vandaag gaat het gebeuren! Het weer was goed, niet te
warm,
weinig wind. Om 8 uur vertrok ik van de camping, met 2 tot de nok toe
met
water gevulde bidons, een paar bananen en pakjes Sultana, naar |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
| Lees ook de verslagen van andere fietsers. | |||||||||||||||||||||||||||||||||
Sinds 2001 wordt deze pagina
elk jaar
een stukje langer en ik hoop dat deze trend zich nog een paar jaar
voortzet. Want deze pagina wordt alleen uitgebreid als ik zelf de berg
weer beklommen heb. Dit jaar had ik het genoegen met een paar fanatieke
mountainbikers een weekje in Bedoin te verblijven. Een van hen is
Gerben, die er vorig jaar in slaagde mijn dochter naar de top te
begeleiden (zie hieronder). Nu had hij zijn mtb-vrienden Leon en Rutger
uigedaagd om de 
strakblauwe lucht en nauwelijks wind. En zo
vroeg is het nog niet zo warm. 
gaat met Guido, maar dat hij nog een
eindje achter me zit. Ik zie hem boven wel. 
het
gaat me goed af. Snel gaat
het niet, maar ik kom er wel. Ik word
aangemoedigd door een MPV met uitgelaten Belgen; ze juichen voor iedere
renner die ze passeren; zij genieten op hun manier van de beklimming
van De Berg.
naar
Malaucène.
|
