In het spoor van Pantani

dinsdag 25 augustus:   le Bourg d'Oisans (719 m) - Lautaret (2058 m) - le Galibier (2645 m) - le Bourg d'Oisans (100 km, hoogteverschil 1926 m)

Vandaag stond een van onze belangrijkste doelstellingen op het programma: de beklimming van de Galibier. Le Bourg d'Oisans ligt op 719 meter en de hoogste doorgang op de Galibier op 2645. Een flink hoogteverschil te overbruggen dus, hoewel de stijging vanaf deze kant van de Galibier tot en met de Lautaret heel geleidelijk gaat. Alleen de laatste 8 kilometer naar de Galibier zijn lastiger, vooral de beruchte allerlaatste kilometer (12 %). Nadeel van deze route is de 32 km langs de drukke N91. Een fietspad is er niet en het verkeer dendert soms rakelings langs je met 90 km per uur. De tunnels zijn verlicht, maar voor de veiligheid is eigen verlichting zeer aan te raden. Wij hadden maar één setje: Alwin ging voorop met de koplamp en ik reed achter met het achterlicht. Teamwerk dus, maar het is nog beter als iedereen zijn eigen verlichting heeft om goed zichtbaar te zijn. Na La Grave werd de N91 gelukkig wat rustiger. Het weer kon niet beter: zonnig, helder en een fris windje dat enige verkoeling tijdens het klimmen bracht. Op de Lautaret was de temperatuur al flink gedaald en deden we de jacks aan. De 8 km naar de top van de Galibier zijn prachtig. Om de kilometer staat een duidelijk paaltje met hoogte en afstand naar de top, zodat je je krachten goed kunt verdelen. Aan deze kant van de Galibier staan geen namen van wielrenners op het wegdek geschreven, want tijdens de Tour de France neemt men deze berg vanaf de noordkant. In de laatste kilometer moest Alwin wel af en toe op de pedalen staan om de 39x28 rond te krijgen (ik kon een kleiner verzet rijden en had een goed excuus om af en toe af te stappen: ik had immers het fototoestel bij me...), maar achteraf viel deze beklimming ons redelijk mee. Boven was Alwin al na enkele minuten weer hersteld, zozeer zelfs dat een Fransman aan hem vroeg of hij wel met de fiets was bovengekomen. Kennelijk zag hij er nogal fris uit, misschien ook omdat hij zeer tevreden was omdat hij zojuist zijn eerste grote Alpencol had bedwongen. Een mooi gevoel om je te bevinden op de berg waar Marco Pantani dit jaar een splijtende en beslissende demarrage plaatste, tijdens de legendarische 15e etappe op 27 juli van Albertville naar Les Deux Alpes, toen Pantani onder barre omstandigheden de gele trui pakte. Regen, mist, kou, gladheid, het loodzware parcours, alle ingrediënten voor een bloedstollende rit waren voorhanden. De ijzingwekkende afdaling van de spekgladde Télégraph waarbij menigeen onderuit ging, de beklimming van de Galibier waarbij de renners als spookverschijningen uit de mist opdoemden, het zijn beelden die grote indruk op ons maakten. Die maandag had Alwin vele uren naar de tv gekeken om geen moment te missen van de integraal uitgezonden etappe.  Ik telefoneerde op de top met mijn GSM naar een collega, die nog nooit van de Galibier had gehoord... Fraai is dat, ben je in de roes van de overwinning en aan de andere kant van de lijn zit een nuchtere Hollander achter zijn bureau, die geen flauw idee heeft van wat voor heldendaad we hadden verricht.  Bertus Legebeke vermeldt bij deze en andere beklimmingen dat je merkt dat de lucht ijler wordt op deze hoogten. Wij hebben daar niets van gemerkt, maar misschien hebben we niet hard genoeg gefietst... Op de top was het gezellig druk. Iedere keer dat een fietser arriveerde, was een belevenis op zich. Vooral de mensen die de Galibier vanaf de moeilijkste kant van de Télégraphe hadden genomen, waren bezienswaardigheden. Eén Nederlander kwam misselijk boven, een van zijn vrienden die later kwam, bleef een kwartier op de grond liggen om bij te komen. Toen ze weer konden praten, vertelden ze dat ze in het fietsershotel in Venosc verbleven. Het wachten was nu op een andere vriend van 110 kg, die er wat langer over deed om boven te komen...   We kleedden ons goed aan en begonnen aan de gevaarlijke afdaling. Dichte handschoenen zouden hier wel fijn zijn, want je krijgt snel verkrampte handen van het remmen. We deden het rustig aan: het wegdek aan deze kant van de Galibier is helemaal niet zo goed en alles begon te trillen. Het is hobbelig en er zijn glimmende asfaltplekken. Pantani en concurrenten deden diezelfde afdaling. we hebben de video van die etappe nog eens nagekeken, maar op tv zie je helemaal niet goed hoe steil en gevaarlijk het daar is. En toen was het wegdek ook nog nat. Wel was te zien dat ze de scherpe bochten stapvoets namen. Na een goed verlopen afdaling is onze bewondering voor goede dalers als Pantani alleen maar groter geworden.

Lees verder

© AlexPages