Het Utrechts Kamerkoor o.l.v. Wolfgang Lange presenteert in samenwerking met het Waterlands Kamerkoor en Lingua Musica uit Leiden vier keer een avond vol passie, kracht, zang en spektakel. De eerste uitvoering was op 28 maart in Utrecht en de tweede in Leiden (19 april). Daarna volgen nog twee uitvoeringen in Purmerend (24 en 25 juni). Overige medewerkenden zijn Gonnie van Heugten, sopraan, Ard Verkerke, tenor, Johan Lippens, bariton en het Helios Ensemble bestaande uit Wouter van Belle & Gerrie Meijer, piano, Slagwerkgroep o.l.v. Peter Wilms, De Dansonderneming o.l.v. Nanska van der Laar en een kinderkoor. Voor meer informatie zie de aankondigingen in Live! Recensie uitvoeringen Leiden en Utrecht hieronder.
V E E L ' V U U R W E R K ' I N E E N B O M V O L L E K E R K
Vooral door de bewerking die Carl Orff maakte van de in Benediktbeuern gevonden 'Codex Buranus' is deze verzameling van wereldlijke teksten en muzieknotaties uit de 12/13e eeuw bekend geworden. Orff stond de synthese voor ogen van dans, poëzie en muziek met als ultiem expressiemiddel slagwerk in de breedste zin van het woord. De drie kamerkoren van Wolfgang Lange schuwen het moderne 'lichtspel' niet als vijfde 'discipline' in dit Gesammtkunstwerk. Vier ervan zijn al aanwezig in het monumentale openingskoor 'O Fortuna, velut Luna' dat gaat over het leven als een eeuwig wentelend rad. Om te beginnen het triplekoor dat als rots in de branding zijn stem verheft. Dan het pulserende slagwerk met pauken, trom, bekkens, gong, marimba, klokken, rinkelend kleingoed en een dansgroep uit Purmerend in zwarte (sexy) monnikskledij. En dan nog de kroonluchters in de Hooglandse (Kerk) die als bliksemschichten aan- en uitflitsen boven een bomvolle kerk met veel jong volk. Vijf elegante 'monniken' bewegen zich soepel en betekenisvol op tekst en muziek; met saluerende handgebaren, schuddende hoofden, hoekige trippelpasjes, rollebollende lijven en jonglerende hoogstandjes. Jammer dat expressiviteit op geen enkele manier in de mimiek van hun gezichten tot uiting komt. Zelfs tijdens de liefdesliedjes kan er geen glimlachje af. Het jeugdkoor wandelt in deel III de liefdestuin in, zingt zoet maar (een) beetje bleekjes, verdrinkt bij 'Amor volat undique' in de zee van zang en orkest. Verder is er nauwelijks iets op deze stralende Carmina aan te merken. De combinatie van twee vleugels met percussie doet het fantastisch, ook omdat Orff de toetsen vaak als slagwerk gebruikt. Het koor zingt als uit duizend monden. Fenomenaal in het slotkoor, beeldschoon in 'Het lachende gezicht van de Lente', als gregoriaanse zang, licht en luchtig boven zacht klokkende akkoorden op de piano. Als lange guirlandes van lentebloemen zwieren de vrouwenstemmen terwijl de mannen fier opkomen en verlegen wegsluipen (Floret Silva). Verrassend mooi zijn de kleur- en dynamische contrasten tussen klein en groot koor en het elkaar dwingend toeroepen van het dubbelkoor. Van de solisten zingt de sopraan Gonnie van Heugten het meest spectaculair; kwikzilverachtig, kristalhelder. Ard Verkerke gebruikt zijn tenorstem met flair als scherpe, hellige falsetstem in de gebraden-zwaanscène, en Johan Lippens kan bogen op een warm timbre.
Vrijdag 28 maart jl. klonk de Carmina Burana weer eens in Utrecht; deze keer in de Pieterskerk, de oudste kerk van de stad. Sinds 1656 maakt de Waalse Gemeente Utrecht gebruik van deze prachtige in germaans-romaanse stijl gebouwde kerk. Nu heb ik al talloze uitvoeringen gehoord en gezien en de keren dat ik zelf als bas heb meegezongen zijn ook allang niet meer op de vingers van een hand te tellen, maar deze uitvoering was lekker dicht bij huis en het uit drie kamerkoren samengestelde koor wekte bij mij dusdanig hoge verwachtingen dat ik deze Carmina niet mocht laten schieten. Zo'n driekwartier voor aanvang was het voorportaal van de kerk al gevuld met wachtenden voor de glazen tussendeuren, waardoorheen de spelende kinderen van het kinderkoor te zien waren. Gelukkig duurde het net niet te lang voordat we naar binnen mochten.
Een avond vol passie, kracht, zang en spektakel was ons in het vooruitzicht gesteld. Heeft het publiek dat ook gekregen? Ik ben geen muziekrecensent en mijn kennis van de klassieke muziek is beperkt. Ik kan slechts oordelen als geïnteresseerde muziekliefehebber maar ik mag me onderhand wel een kenner van de Carmina Burana noemen.
De uitvoerenden stelden mij niet teleur; het was een en al passie en kracht en het artistiek niveau lag hoog, zoals je mag verwachten van kamerkoren. Ook op de solisten was niets aan te merken, al gaat mijn persoonlijke voorkeur uit naar een "wat zwaardere" bariton. De tenor Ad Verkerke zag en voelde je lijden tijdens zijn "zwanenzang" (Draaien, draaien aan het spit doet de kok mijn gebraden lijf). Verrassend was het dat de tenor ook de baritonsolo Dies nox et omnia voor zijn rekening nam, in die zin, dat ik dit niet eerder heb meegemaakt. De tenor had er geen enkele moeite mee.
De instrumentale begeleiding en het kinderkoor waren ook in orde. Dirigent Wolfgang Lange heeft met alle uitvoerenden een mooie Carmina neergezet, zoals beloofd vol passie en kracht. Voor het spektakel moet u naar Leiden of Purmerend, waar een dansgroep aan het gezelschap wordt toegevoegd.
Ga dus kijken en luisteren in Purmerend. In Utrecht en Leiden was het concert al snel uitverkocht, dus wacht niet te lang. Zie pagina Live!.
Startpagina
Nieuws:
naar boven